“โรบิน”เสียงของแจ็คตามฉันออกมา น้ำเสียงตึงเครียดด้วยความเร่งด่วนฉันไม่หยุด…ฉันหยุดไม่ได้ประตูลิฟต์ดังกิ๊งเปิดออก ฉันก้าวเข้าไป ประตูกำลังเลื่อนปิดเมื่อมือของเขาพุ่งทะลุเข้ามา กุมแขนฉันไว้แน่น หยุดฉันไว้ก่อนที่ฉันจะหนีไปได้“อย่า” เขากระซิบ หอบหายใจถี่ “ไม่ใช่แบบนี้ ขอร้องล่ะ”“ปล่อยฉัน แจ็ค” ฉันพูดเสียงเครือ พยายามดึงแขนให้หลุดจากมือเขา ฉันไร้ประโยชน์ต่อแรงมหาศาลของเขาเขากลับยิ่งจับแน่นขึ้น ดึงใบหน้าเข้าใกล้ พยายามปลอบฉันก่อนจะก้มลงจูบน้ำตาบนแก้มฉัน“หยุด” ฉันผลักใบหน้าเขาออก หยายามดึงตัวให้หลุดจากมือใหญ่ที่กำแขนฉันไว้“‘ไม่มีอะไรระหว่างเราเลย เธอไม่มีค่า’” ฉันคราง รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาที่คอ “แต่ปากแกกลับเลียหน้าตัวนั่นทั้งหมด” ฉันตะโกน เช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มด้วยหลังมือ“โรบิน—”“ปล่อยฉันไปให้พ้น และห้ามบอกให้ฉันระวังคำพูด ฉันจะด่าเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ฉันอยากด่า”ฉันต้องจากไป…ต้องออกจากที่นี่ ฉันมองตรงไปข้างหน้าและเห็นมิลลิเซนต์ออกมาจากออฟฟิศของแจ็ค แล้วเอนตัวพิงเสาเหล็กฉันพยายามอีกครั้ง แต่เขายังไม่ยอมขยับ จับฉันไว้แน่น“โรบิน ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ฉันสาบาน ให้ฉันอธิบายได้ไหม”มิลลิ
Baca selengkapnya