All Chapters of ทวงรักในรอยมลทิน(When my love to retune): Chapter 1 - Chapter 10

ในรั้วโรงเรียนชายล้วนเอกชนชื่อดัง กฤษติน วรโชติเมธากุล นักเรียน ม.6/1 คือภาพแทนของความสมบูรณ์แบบ นิ่ง เฉียบ และเย็นชาจนใคร ๆ ขนานนามว่า “ปีศาจในคราบชุดนักเรียน”ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาเชื้อสายไทย–จีน เขาซ่อนรอยร้าวเอาไว้ลึกเกินกว่าจะมองเห็น ตั้งแต่อายุสิบขวบ วันที่พ่อศัลยแพทย์ชื่อดัง เลือกหย่าร้างและไปสร้างครอบครัวใหม่ในต่างประเทศ ทิ้งให้เขาเติบโตท่ามกลางแรงกดดันของคุณหญิงมลฤดี วรโชติเมธากุล ผู้เป็นแม่ นักธุรกิจหญิงผู้ทรงอิทธิพลในวงการโรงพยาบาลเอกชนและธุรกิจสุขภาพเธอเลี้ยงและหล่อหลอมเขาเพียงลำพัง ใช้อำนาจเงินมหาศาลเติมเต็มช่องว่างในใจลูก ทั้งซูเปอร์คาร์ ชีวิตหรูหรา และทุกสิ่งที่เงินซื้อได้ โดยมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว “เขาต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ”กฤษตินจึงใช้ชีวิตราวกับประชดโลก บ้าระห่ำ ไร้ความกลัว แต่ยังคงรักษาผลการเรียนให้อยู่ระดับท็อปอย่างไม่เคยตกหล่น เพียงเพื่อไม่ให้แม่ต้องเสียหน้า ลึกลงไป เขาไม่ใช่คนเลวร้าย แค่เหนื่อยหน่ายกับการเป็น “หุ่นเชิด” ที่ต้องแบกรับความคาดหวังของคนทั้งโลกไว้เพียงลำพังกลุ่มเพื่อนสนิทของเขาคือเหล่าทายาทมหาเศรษฐีที่ต่างก็มีภาระหนักไม่ต่างกัน แต่บาดแผลในอดีตได้หล่อห

ณิชา หรือ ณัทณิชา วุฒิไพศาล บัณฑิตป้ายแดงจากคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอคือผลิตผลที่งดงามซึ่งเติบโตมาท่ามกลางอ้อมกอดของขุนเขาในแถบภาคตะวันออก ครอบครัวของเธอเป็นเจ้าของสวนผลไม้ผืนใหญ่ที่มีทุเรียนพันธุ์ดีเป็นหัวใจหลัก แม้จะไม่ได้ร่ำรวยระดับมหาเศรษฐีแถวหน้าของเมืองไทย แต่ขุมทรัพย์สีทองจากผืนดินนั้นก็มั่งคั่งและมั่นคงพอที่จะเนรมิตชีวิตให้เธอสุขสบายไปทั้งชาติพ่อของเธอลุงไพบูลย์ คือชาวสวนขนานแท้ที่ฝากชีวิตไว้กับหยาดเหงื่อและผืนดิน ส่วนแม่ป้าเกศสินี คืออดีตแม่พิมพ์ของชาติที่เพิ่งเกษียณอายุราชการมาได้ไม่นาน สายใยแห่งความหวังทั้งหมดจึงถูกถักทอส่งต่อมายังลูกสาวเพียงคนเดียว แม่หมายมั่นปั้นมืออยากให้ณิชาเจริญรอยตามในวิชาชีพครู เพื่อสืบทอดเกียรติยศของวงศ์ตระกูลให้งดงามสืบไปแม้เบื้องหลังจะมีสวนทุเรียนผืนใหญ่ที่พร้อมจะอ้าแขนรับให้เธอกลับไปนั่งแท่นดูแลกิจการต่อได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องดิ้นรน แต่ณัทณิชากลับเลือกทางเดินที่ท้าทายกว่านั้นเธอปฏิเสธที่จะเป็นเพียง "ลูกสาวเจ้าของสวน" ที่นอนกินบุญเก่าไปวันๆ แต่เลือกที่จะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง ดิ้นรนสร้างตัวตนในป่าคอนกรีตที่แสนวุ่นวาย เพื่อพิสูจน์ให้ท

หลังจบคาบโฮมรูม ครูเพ็ญวดีปลีกตัวออกไป ทิ้งให้ณัทณิชายืนจัดแจงสมุดเช็กชื่ออยู่เพียงลำพังภายในห้องเรียน ม.6/1 ที่ตกแต่งด้วยอุปกรณ์ล้ำสมัย บรรยากาศเงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว เมื่อนักเรียนทายาทมหาเศรษฐีทยอยเดินออกไปพักกฤษตินไม่รอช้า...เขาไม่ได้เดินออกจากห้องตามเพื่อนคนอื่น แต่กลับสาวเท้าตรงดิ่งมาหาณัทณิชาด้วยท่าทีคุกคามเสียงรองเท้าหนังแบรนด์เนมราคาแพงกระทบพื้นดังเป็นจังหวะหนักแน่น“ไม่นึกเลยนะครับ...”เขาเว้นจังหวะ พลางแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก“ว่าพี่สาวใจกล้าเมื่อวาน จะกลายมาเป็น ‘ครูประจำชั้น’ ในชุดทำงานที่ดู... เรียบร้อยจนผิดหูผิดตาขนาดนี้”กฤษตินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าวน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยใกล้ ๆ ทำให้ณิชาชะงักไปทันทีเธอรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาเขา แม้ส่วนสูงของเธอจะอยู่เพียงระดับอกของเด็กหนุ่มตรงหน้า แต่แววตากลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่ยอมถอย“กฤษติน... กลับไปที่โต๊ะของเธอซะ นี่คือเวลาเรียน และกรุณาสำรวมคำพูดกับครูด้วย”กฤษตินหัวเราะในลำคอเบา ๆเสียงนั้นต่ำและเย็นยะเยือก“ไม่มีใครเตือนครูบ้างเหรอครับว่า... ที่ห้อง 6/1 มันถิ่นของเด็กเกเร ครูที่นี่เขาเรียกพวกผมว่า ‘เด็กเปรต’ กันท

เขากวาดสายตาไปรอบห้องสมุดที่ไร้ผู้คน ความเงียบนั้นทำให้เสียงการเต้นของหัวใจชัดเจนจนน่าใจหาย ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางของครูสาวอย่างจงใจ“และตอนนี้… กติกาพวกนั้น มันมาไม่ถึงมุมห้องสมุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้หรอกนะครับ..และตรงนี้..มันมีแค่เราสองคน… ผมไม่เป็นนักเรียนให้ครูก็ได้นะ ถ้าครูอยากจะ… ลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง”ณิชารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ลมหายใจติดขัดเมื่อต้องเผชิญกับความร้ายกาจในระยะประชิด“กฤษติน… นี่ในโรงเรียนนะคะ อย่าลืมสถานะตัวเองด้วย!”กฤษตินลดน้ำหนักเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบที่ชิดใบหู“สถานะมันก็แค่ ‘หัวโขน’ ที่ผู้ใหญ่บังคับให้ใส่เท่านั้นแหละ… ณัทณิชา”เขาจงใจเปลี่ยนสรรพนามและเรียกชื่อเธอโดยตรง น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นประสาท“ผมอาจจะเป็นเด็กในสายตาคนทั้งโลก… แต่สำหรับครู ผม ‘โต’ พอที่จะทำอะไร… ได้มากกว่าที่ครูคิดไว้เยอะเลยนะครับ”เขาส่งหนังสือคืนให้เธอแต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน กฤษตินกลับจงใจลากปลายนิ้วผ่านผิวเนื้อเนียนอย่างเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง สัมผัสที่แฝงไปด้วยความรุกรานและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผยนั้น ทำเอาณัทณิชารู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงหา

กฤษตินถอดแว่นสายตาออกช้าๆ ก่อนจะหันมาสบตาเธอตรงๆ แววตาที่ไร้เลนส์กั้นในยามนี้ดูลุ่มลึกและคุกคามจนณิชารู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ “โลกของผมมันกว้างกว่าที่ครูเห็นในห้องเรียนนี้เยอะนะครับ... ผมแค่ทำในสิ่งที่ ‘ต้องทำ’ เพื่อซื้ออิสระที่จะได้ทำในสิ่งที่ ‘อยากทำ’ มากกว่า...โดยเฉพาะสิ่งที่ผมกำลัง… อยากทำในตอนนี้”เขาโน้มกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ปะทะกับลมหายใจของเธอ “และครูรู้ไหมครับว่า...สิ่งที่ผมอยากทำที่สุดตอนนี้ ไม่ใช่การซิ่งรถ หรือการไปชู้ตบาสที่ไหนทั้งนั้น”เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทันใดนั้นพื้นที่ห้องเรียนที่เคยดูกว้างขวางกลับดูแคบลงถนัดตา กฤษตินก้าวเข้าหาเธอด้วยท่าทีคุกคามจนณัทณิชาต้องถอยหนีโดยสัญชาตญาณ แต่เพียงไม่กี่ก้าว แผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะอย่างเลี่ยงไม่ได้ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาทันที ใช้แขนทั้งสองข้างค้ำโต๊ะกักร่างเล็กไว้ในอ้อมอกอย่างถือดี สายตาเขาเหลือบมองไปที่โทรศัพท์เครื่องเก่าหน้าจอแตกยับเยินของเธอที่วางอยู่ข้างๆ เขาอยากจะถามเรื่องเครื่องใหม่ที่เขาให้ไป... แต่ความหยิ่งในศักดิ์ศรีสั่งให้เขาเมินเฉยมันไปก่อน“ครูคงมองว่าผมเป็นแค่เด็กมีปัญหาใช่ไหมล่ะครับ? แต่รู้