Semua Bab ทวงรักในรอยมลทิน(When my love to retune): Bab 11 - Bab 20

ณัทณิชากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามรวบรวมสติที่ยังสั่นไหว ก่อนจะรีบหันหลังเดินตรงไปยังริมถนน หมายจะกวักเรียกแท็กซี่ที่แล่นผ่านให้พาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่เธอ… ช้ากว่าเขาหมับ!..แรงกระชากที่ต้นแขนรุนแรงจนร่างของเธอเซถลาไปข้างหลังโดยไม่ทันตั้งตัว“กฤษ!”คำเรียกหลุดออกจากปากอย่างตกใจ กฤษตินไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว มือใหญ่กำแน่นอยู่ที่ต้นแขนของเธอ ก่อนจะฉุดพาเธอตรงดิ่งไปยังบิ๊กไบค์สีดำสนิทที่จอดอยู่ไม่ไกล เขากระโดดขึ้นคร่อมรถในจังหวะเดียวกับที่เครื่องยนต์ถูกสตาร์ท เสียงคำรามต่ำ หนักแน่น สะท้อนก้องไปทั่วลาน เหมือนสัญญาณบางอย่างที่ไม่มีทางให้ถอยกลับอีกแล้ว“กฤษ! ปล่อยนะ… ครูจะกลับบ้าน!”เธอพยายามขืนตัว เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำ“ขึ้นรถ… เร็ว!!..”เสียงของเขาต่ำ กดดัน และไม่เปิดช่องให้ต่อรอง แววตาที่สะท้อนผ่านชิลด์หมวกกันน็อกเย็นเยียบจนเธอชะงักหายใจ“ไม่! ครูใส่กระโปรงนะ กฤษ มัน…”เธอยังไม่ทันพูดจบ ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ที่พยายามจะปีนขึ้นรถในกระโปรงทรงสอบกลับยิ่งทำให้ทุกการเคลื่อนไหวติดขัดไปหมด มือหนึ่งเผลอคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น อีกมือรีบยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพยายามป้

ณัทณิชาสั่นสะท้าน กฤษตินขยับเข้ามาใกล้อีก ใกล้จนเธอรับรู้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่ยังคงสูบฉีดแรงจากเหตุการณ์ก่อนหน้า มือหนาค่อย ๆ ประคองแก้มของเธอให้หันกลับมาสบตา แววตาที่เคยแข็งกร้าว บัดนี้กลับอ่อนลง ราวกับคนที่ยอมจำนนต่อความรู้สึกอย่างหมดรูป“กฤษ... อย่าทำแบบนี้”เธอประท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นหวั่น ทว่ามือทั้งสองกลับขยำเสื้อบริเวณอกของเขาไว้แน่นอย่างลืมตัว“ผมไม่ได้จะทำอะไรซะหน่อย...”กฤษตินกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมจดจ้องเรียวปากบางของเธอแน่วนิ่งจนณัทณิชาเผลอหลับตาลงด้วยความหวั่นไหวที่ไม่อาจควบคุม เธอนึกว่าเขาจะรุกราน นึกว่าเขาจะใช้กำลังพังทลายกำแพงศีลธรรมให้พังทลายลงในค่ำคืนนี้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับตรงกันข้ามความอ่อนโยน… ที่ละมุนละไมเกินคาด กฤษตินเพียงโน้มใบหน้าลงช้า ๆ แล้วประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงบน “หน้าผาก” ของเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน… ราวกับต้องการจารึกความรู้สึกทั้งหมดนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจ“รอผมนะ...”เขาถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ก่อนสบตาเธอ ด้วยแววตาจริงจังที่ดูสุขุมเกินวัย“รอให้ผมไม่ใช่ ‘เด็กปีศาจ’ ในสายตาใคร…”เสียงของเขานิ่งขึ้น“แล้ววันนั้น ผมจะกลับมาทวงคำตอบ… ว่าจริง ๆ แล้ว พี่คิด

“แต่ที่กูเห็นนะ… มึงอ่ะทำตัวแปลกๆ กับครูคนนี้มาพักใหญ่แล้วนะกฤษ”เต้เงยหน้าขึ้นมอง ด้วยสายตาจับจ้องไม่ยอมปล่อย“มึงดูให้ความสำคัญกับแก…เกินหน้าที่นักเรียนไปรึเปล่าวะ”เต้เว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะหรี่ตาลง“อย่าบอกนะว่ามึง.....”“มึงจะพูดอะไร?”กฤษตินเงยหน้าขึ้นทันควัน ตัดบทกลางอากาศด้วยสายตาเยือกเย็นของเขาทิ่มเข้าใส่ตรงๆ จนเต้ที่กำลังจะค่อนแคะถึงกับชะงักค้าง บรรยากาศนิ่งไปชั่วขณะ“กูก็แค่จะเตือน…”เต้ลดเสียงลงเล็กน้อย พยายามดึงสติกลับมา ใช้เหตุผลเข้าข่มสถานการณ์“มึงมันประเภทเสือซุ่ม ผู้หญิงสวยระดับดาวโรงเรียน หรือพวกลูกหลานไฮโซที่แม่มึงประเคนให้ มึงยังไม่แม้แต่จะชายตาแล”เขาเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จงใจเน้นที่จะคำถัดไป“แล้วนี่ครูณิชา…แกดูธรรมดาจะตายไป เรียบร้อยจนน่าเบื่อ”คำพูดเริ่มฟังดูหนักขึ้นทีละนิด“แถมยังแก่กว่าพวกเราตั้งหลายปี..มึงจะไปสนใจทำไมวะ?”สายตาเต้จับจ้องที่กฤษตินอย่างไม่วางตา“หรือมึงจะแค่แกล้งปั่นหัวแกเล่น..เพราะนึกสนุกไปวันๆ เท่านั้น?”คำว่า ‘ธรรมดาจนน่าเบื่อ’ เหมือนมีดบางๆ ที่กรีดลงไปเงียบๆ กฤษตินกำมือแน่นขึ้นทันที แน่น…จนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปนชัดเจน เขากัดฟันสะก

คืนวันอาทิตย์ ณ ผับหรูใจกลางเมือง สถานที่ซึ่งหลอมรวมเหล่านักท่องราตรีผู้ต้องการปลดปล่อยตัวตน ณัทณิชาในชุดเดรสสั้นสีฟ้าเข้มดูเรียบง่าย แต่กลับเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติ ผ้าพันคอผืนบางที่คลุมลาดไหล่ไว้ คล้ายมีไว้เพื่อซ่อนความประหม่ามากกว่าจะปกปิดเรือนร่างจริง ๆ คืนนี้เธอไม่ใช่คุณครูผู้เคร่งครัดคนเดิมอีกต่อไป เรือนผมสีน้ำตาลเข้มถูกปล่อยสยายอย่างเป็นอิสระ มีเพียงกิ๊บเล็ก ๆ สองตัวติดเอาไว้เรียบง่าย ยิ่งขับให้ใบหน้าที่แต่งแต้มบางเบาดูมีเสน่ห์ลึกล้ำจนยากจะละสายตา เสียงหัวเราะสดใสไร้เกราะป้องกันของเธอ กลายเป็นภาพที่อันตรายที่สุดในค่ำคืนนี้ ในมุมหนึ่งของโซน VIP กฤษตินนั่งเอนหลังอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนทายาทมหาเศรษฐี เสื้อยืดสีดำแนบเนื้อภายใต้แจ็กเก็ตหนัง ขับเน้นท่าทางเย็นชาและกร้าวกระด้างของชายหนุ่มวัยสิบแปดให้ดูโตเกินวัยที่พึ่งสามารถเข้าผับได้ ในมือเขาถือแก้วเครื่องดื่มสีเข้ม สายตาว่างเปล่าไร้จุดโฟกัส จนกระทั่งมันหยุดนิ่งอยู่ตรงมุมหนึ่งที่ไกลลิบ แม้จะเป็นเพียงเงาร่างเลือนราง แต่เขากลับจำเธอได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก ณัทณิชากำลังหัวเราะ เธอดูมีความสุขกับ

กฤษตินพาเธอเดินเลี่ยงออกมาโดยไม่ปริปากพูดอะไรอีก ภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตเงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์ ชายหนุ่มบังคับพวงมาลัยด้วยความเร็วสม่ำเสมอ สายตาคมเข้มจับจ้องอยู่กับเส้นทางเบื้องหน้า ไม่เอ่ยปากพูดเลยแม้แต่คำเดียว ณัทณิชานั่งนิ่งอยู่ข้างกาย มวลความเงียบที่โรยตัวปกคลุมเริ่มทำให้เธอรู้สึกอึดอัด “นี่กฤษ...” ในที่สุดเธอตัดสินใจทำลายความเงียบ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นธรรมชาติที่สุด “รู้ไหมคะ... พี่เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนข้างกาย เธอฝืนยิ้มบางเบา “วิวสวยมากเลยล่ะ ข้างบนนั้นน่ะ” บรรยากาศรอบตัวยังคงนิ่งสนิท เธอลอบกลืนน้ำลายเพื่อขับไล่ความประหม่า “แล้วก็... ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญเจอคนรู้จักด้วย” คำพูดนั้นคล้ายการเอามือแหย่เข้าไปในกองไฟ กฤษตินยังคงนิ่งเฉย สายตาจับจ้องถนนตรงหน้า หากแต่สันกรามแกร่งกลับขบเข้าหากันแน่นขึ้นช้า ๆ ณัทณิชาที่ยังคงมึนเบลอจากฤทธิ์ไวน์ไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เพราะสำหรับเธอแล้ว การเจอกันในผับทำให้ลดหัวโขนลง ย่อมไม่ทันระวั