กรุงเทพมหานคร ประเทศไทยมิลินฉันเดินทางมาถึงเมืองไทยได้หนึ่งอาทิตย์พอดีและไม่ยอมรับสายหรือติดต่อสวี่หลวนคุนกลับไปเลย ฉันอยากอยู่กับตัวเองสักระยะผู้หญิงคนนั้นทำให้ฉันต้องอับอายไม่น้อย“ป่านนี้คงจะง้อกันไปถึงไหนแล้ว” ฉันไม่รู้ว่าเขามีคู่หมั้นจริงๆ หรืออะไรแต่ถ้าไม่เป็นความจริงผู้หญิงคนนั้นคงไม่แสดงตัวออกมา“น้องพี่มานั่งหน้าเครียดอะไรตรงนี่”หวังเฟยเจินเดินเข้ามาทักทายน้องสาวที่เดินทางมาพักผ่อนที่ประเทศไทยเหมือนว่ามิลินจะมีเรื่องทุกใจมากกว่า แต่เขาไม่ถามเพราะหากน้องสาวจะเล่าคงเล่าไปนานแล้ว“เบื่อจังเลยค่ะ”“คืนนี่ไปไนต์คลับกับพี่ไหม?”“ไปได้ใช่ไหมคะ” ฉันตาโตขึ้นมาเพราะไม่เคยไปเที่ยวสถานณ์ที่แบบนั้นในต่างบ้านต่างเมืองดีเหมือนกันจะได้ไม่เหงาและไม่ต้องคิดถึงผู้ชายคนนั้น“ไปได้สิเดี๋ยวตอนดึกไปกับคนขับรถเดี๋ยวพี่ไปรอ” เขาต้องทำงานต่อไม่สะดวกกลับมารับมิลินและไม่อยากให้มิลินขับรถไปไหนมาไหนคนเดียวเมื่อนัดแนะกันเสร็จแล้วฉันเดินขึ้นมาเลือกเสื้อผ้าระหว่างนั้นผู้ชายคนนั้นก็โทรเข้ามาไม่หยุดจนฉันต้องกดรับสายไอ้หมอนั่นก็ขยันขู่ฉันจริงๆ“มิลิน! คุณหนีผมๆ เที่ยวอย่างนั้นเหรอ”“นายลืมอะไรไปหรือเปล่าฉัน
Baca selengkapnya