Semua Bab หลุมพรางรักกับดักมาเฟีย: Bab 21 - Bab 30

“คุณนั่นเอง” สวี่หลวนคุนมองไปที่หวังเฟยเจินเขาคิดไว้ไม่มีผิดยังไงพี่ชายของหญิงสาวต้องมาหาเขาแน่“เซ็นใบหย่าให้น้องสาวฉันซะ!” ชายหนุ่มยื่นใบหย่าให้สวี่หลวนคุนเซ็นหลังจากนี้น้องสาวของเขาจะได้มีอิสระอย่างเต็มที่ไม่ต้องเสียใจอีก“ผะ ผม...”เผื่ออนาคตที่ดีของมิลินและตัวเองเองและเหตุผลที่เขาต้องทำลงไปทั้งหมด เขามองใบหย่าตรงหน้าถึงแม้ว่าไม่อยากจะเซ็นแต่เขามีหน้าที่สำคัญที่จะต้องทำสวี่หลวนคุนจรดปากกาลาบนใบหย่าอยากจะร้องไห้ออกมาแค่ไหนแต่ก็ต้องเข้มแข็งไว้ เขามองใบหย่าที่มือสักพักหวังเฟยเจินจึงกระชากกลับไป“อย่ามาวุ่นวายกับน้องสาวฉันอีกนายจะไปแต่งงานกับใครก็ไป”ทุกอย่างจบแล้วเขาไม่มีสิทธิ์ในตัวมิลินอีกต่อไปไม่มีข้ออ้างที่จะไปหาหรือเจอหน้าตอนนี้มิลินจอยู่ยังไงจะเสียใจแค่ไหนที่เขายอมหย่าให้“หลวนคุนกินนี่หน่อยไหม” เอวาดีใจจนเนื้อเต้นที่เขาหย่าแล้ว“เธออยากแต่งงานกับฉันไหม”“อยากสิ”“เรามาแต่งงานกันแต่ฉันมีอย่างหนึ่งที่อยากให้เธอทำ” สวี่หลวนคุนใช้โอกาสนี้ในการหลอกใช้เอวา“บอกมาสิ”“ฉันอยากได้เอกสารซื้อขายหุ้นทั้งหมดของพ่อเธอถ้าเธอให้ฉันได้ถือว่าเราตกลง” ชายหนุ่มบอกความต้องการออกไปหญิงสาวจะได้รู้ว่

เพล้ง!สวี่หลวนคุนเห็นข่าวการหมั้นหมายของมิลินก็ปาแก้วลงพื้นจนแตกกระจายต้องไม่เป็นแบบนี้สิทุกอย่างกำลังจะจบลงอยู่แล้ว“ตอนเย็นคุณมิลินจะออกไปทานข้าวกับคุณจางหมิงเจ๋อครับ” ลูกน้องมารายงานตามคำสั่งของเจ้านายที่สั่งให้แอบตามมิลินไปทุกที่ที่หญิงสาวไป“เออ รู้แล้วเตรียมรถให้ฉันด้วย”ตอนเย็นสวี่หลวนคุนจึงแอบตามมาดูมิลินกับว่าที่คู่หมั้นโดยเขาบังคับให้ผู้จัดการร้านเข้าไปติดตั้งกล้องให้ทุกมุมเพราะหญิงสาวจองเป็นห้องแบบส่วนตัวเมื่อถึงเวลาเขาก็เห็นศัตรูหัวใจเข้ามานั่งรอมิลินด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม น่าภูมิใจตรงไหนที่จะหมั้นกับคนมีเจ้าของฝันไปเถอะว่าจะได้เมียเขาไป“จะเอาเมียเขาต้องผ่านตีนผัวเขาไปก่อน” ไม่นานคนที่ชายหนุ่มอยากเจอมากที่สุดก็เดินเข้ามาเขาไม่ได้เจอหน้ามิลินมาเกือบห้าวันหญิงสาวดูผอมลงและใบหน้าที่ไม่สดใส“คุณมิลินอยากทานอะไรไหมครับ” จางหมิงเจ๋อถามเพื่อจะเอาใจหญิงสาวคุณหนูมิลินใครๆ ก็อยากทำความรู้จักด้วยทั้งนั้นยิ่งมิลินยอมหมั้นกับเขาก็ดีใจแค่ไหนแล้ว“อะไรก็ได้ค่ะคุณสั่งมาเลย”“เดี๋ยวผมสั่งของขึ้นชื่อของที่นี่เลยครับ”“ตามสบายค่ะ”บทสนทนาของมิลินกับจางหมิงเจ๋อทำให้สวี่หลวนคุนต้องแบะปากด้วย

สามวันที่มิลินนอนอยู่โรงพยาบาลโดยมีสวี่หลวนคุนดูแลอยู่ไม่ห่างคอยอยู่เป็นเพื่อนและไม่ยอมห่างจากเธอไปไหน พี่ชายรอแค่เธอหายป่วยและจะคุยเรื่องของมิลินกับสวี่หลวนคุน“หิวไหมครับคนเก่งของพ่อ“ สวี่หลวนคุนเห่อลูกและนอนคุยกับลูกทั้งวันบางทีก็ชอบเข้ามากอดมิลินและอ้างว่ากำลังกอดลูกอยู่ แถมเขายังขี้อ้อนจนเธอเองก็ใจอ่อน”ลูกยังเป็นวุ้นอยู่เลย“”ผมกำลังเล่นกับลูกอยู่“ สวี่หลวนคุนลูบไล้หน้าท้องที่แบนราบของมิลินยิ่งหญิงสาวตั้งท้องก็ยิ่งสวยขึ้นผิวพรรณเปล่งปลั่งจนเขาแทบจะละสายตาไปไหนไม่ได้เลย”นายมองอะไร“”มิลินทำไมน่าเอาจังเลย“”ไอบ้า อย่ามาหื่นแถวนี้“ มิลินหน้าแดงขึ้นมาเพราะคิดไปถึงเรื่องบนเตียงนานแล้วที่ทั้งสองห่างหายจากเรื่องอย่างว่าตั้งแต่มีปัญหาเข้ามา”ขอได้ไหม“”นี่มันโรงพยาบาลนะ“”โรงพยาบาลก็เอากันได้มีกฎข้อไหนห้ามไว้“ ชายหนุ่มปีนขึ้นเตียงมาตอนนี้ก็ดึกมากแล้วไม่มีใครเข้ามาได้หรอกเพราะเป็นห้อง VIP ที่มีคความปลอดภัยสูง”อย่าหลวนคุน อื้อ“ มิลินห้ามเขาไว้ไม่ได้เมื่อปากหนาเริ่มจูบปากมิลินอย่างหื่นกระหายมือหน้าล้วงเข้าไปในเสื้อโชคดีที่มิลินไม่ได้ชุดชั้นในชายหนุ่มสะกิดเม็ดบัวจนแข็งขึ้นมา

“หลวนคุนลูกตื่นขึ้นมาได้แล้ว” เสียงเรียกอันแสนคุ้นเคยทำให้สวี่หลวนคุนสะดุ้งตื่นขึ้นมาและมองไปรอบๆ กายตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนทำไมถึงไม่คุ้นเลย“พ่อ! ผมคิดถึงพ่อที่สุดเลย”“คิดถึงแต่ลูกต้องกลับไป”“ผมรักพ่อผมไม่ไปไหน”ชายหนุ่มกอดบิดาไว้แน่นตั้งแต่พ่อจากไปเขาก็เหมือนขาดเสาหลักไปโดดเดี่ยวไปหมด พี่ชายก็ไม่ค่อยลงลอยกันเท่าไรทำให้เขากับหานตงไม่ค่อยสนิทกัน“คนรักของลูกยังรอลูกอยู่นะ”“ผมอยู่ไหน” สวี่หลวนคุนมองไปรอบๆ ตัวเห็นแต่ควันสีขาวลอยอยู่เต็มไปหมดจำได้ว่าครั้งสุดท้ายเขาถูกยิงที่หัวใจแต่ทำไมตอนนี้ถึงไม่รู้สึกเจ็บอะไร“กลับไปนะลูกกับเมียรออยู่”“ใช่สิ มิลินอยู่ไหน” เมื่อได้สติจึงถามหามิลินหญิงสาวกำลังตั้งท้องลูกของเขาอยู่เขาต้องกลับไป มิลินคงนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งรอเขาอยู่แล้ว“พ่อรักลูกสวี่หลวนคุน”“ผมก็รักพ่อครับ”“รีบกลับไปก่อนที่จะไม่ทัน” ชายหนุ่มไม่ทันได้ระวังจึงถูกพ่อผลักอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บที่บริเวณหน้าอกและไม่รู้สึกตัวอีกครั้งไม่รู้ว่าตัวเองฝันหรือเป็นความจริงแพทย์โทรตามให้สวี่หานตงรีบมาดูอาการของสวี่หลวนคุนเพราะอยู่ก็หยุดหายใจไปเกือบหนึ่งนาทีหมอได้แต่ฉีดยากระตุ้นหัวใจให้แต่ก็ไม่ตอบสนอง

สวี่หลวนคุนวันนี้ผมมีนัดคุยงานกับลูกค้าที่ไนต์คลับแต่มิลินงอแงไม่ยอมให้ผมมาคนเดียวจึงตามมาด้วย ที่แห่งนี้ผมไม่อยากให้มิลินตามมาสักเท่าไรทั้งกลิ่นบุหรี่และอบายมุขต่างๆ“เป็นอะไรครับ”“อยากเข้าห้องน้ำนะ”มิลินท้องได้สามเดือนแล้วแต่ท้องยังไม่โตมากเท่าไรหญิงสาวใส่ชุดเดรสสีดำคลุมด้วยเสื้อคลุมอีกชั้น บางคนก็ดูไม่ออกว่าหญิงสาวกำลังตั้งครรภ์“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ”ผมยังไม่เอ่ยอนุญาตผู้หญิงคนนั้นก็นั่งลงข้างผมจนผมต้องเขยิบหนีไปจนสุดโชฟาอีกนิดก็จะนั่งตักผมได้แล้ว“มาคนเดียวเหรอคะ”“รบกวนคุณขยับออกไปด้วยครับ”“หวงตัวซะด้วย” ผู้หญิงคนนั้นวางแก้วลงที่โต๊ะและหันมาสบตาชายหนุ่มเธอเห็นเขาตั้งแต่นั่งอยู่กับคนรักแล้วเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นลุกออกไปเธอจึงรีบเข้ามาทัก“อย่ามาใกล้ผม เหม็น!”“เหม็น? ไม่เห็นมีกลิ่นอะไรเลยค่ะ” หญิงสาวก้มมาดมกลิ่นกายของตัวเองเธอฉีดน้ำหอมตั้งเยอะเรียกว่าอาบเลยก็ได้ไม่เห็นจะเหม็นอะไรเลย“เหม็นกลิ่นน้ำหอม”ผมบอกไปตามความจริงนอกจากกลิ่นของมิลินผมก็ไม่อยู่ใกล้ใครอีกเลย ผมนับหนึ่งถึงสิบในใจถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ลุกออกไปผมไม่ใจดีด้วยแล้วนะ“คุณมากับใครคะ?” หญิงสาวไม่ลดละความพยายาม“มาก