บททั้งหมดของ SOLD and OWNED by the BILLIONAIRE [R18]: บทที่ 1 - บทที่ 10

SERA'S POV:Pagkalabas ko ng panaderya, agad kong sinulyapan ang lumang relong nakasuot sa aking pulsuhan.Saktong 10 am na.Kailangan ko pang dumiretso sa susunod kong trabaho.Napahigpit ang kapit ko sa maliit kong bag habang nagmamadaling naglakad sa bangketa.Hindi ko puwedeng sayangin ang kahit isang minuto.Isang araw na naman ng walang tigil na pagtakbo.Isang araw na naman ng pakikipaglaban.Pagdating ko sa pedestrian lane, eksakto namang nagbukas ang traffic light para sa mga tatawid.Mabilis akong humakbang, halos habol ang hininga sa sobrang pagmamadali.Hindi ko na halos alintana ang malamig na hanging humahaplos sa aking mukha.Hinayaan kong tangayin nito ang mahaba kong buhok habang naglalakad ako.Ang nasa isip ko lang ay ang susunod kong trabaho, ang ospital, at ang kapatid kong naghihintay sa akin. Iyon lang ang mahalaga sa akin ngayon.******Isang itim na Rolls-Royce Phantom ang tahimik na nakahinto sa unahan ng pedestrian lane.Sa loob nito ay nakaupo ang lalaking

Third Person:Tahimik lamang na pinagmamasdan ni Damian ang nangyayari.Wala pa ring emosyon ang kanyang mukha.Habang ang dalawang babaeng kasama niya ay pilit hinihila ang waitress palapit sa kanilang mesa, nananatili lamang siyang nakaupo, tila sinusukat ang bawat kilos ng dalaga.Napansin niya ang nanginginig nitong mga kamay.Ang namumutlang mukha.At ang mga matang halos maiyak sa takot habang pilit kumakalas sa pagkakahawak ng dalawang babae."Naku... Ma'am...""W-Waitress lang po ako...""Hindi po ako escort..."Halos hindi na magkadugtong ang mga salita ng dalaga.Patuloy itong umatras habang pilit na binabawi ang mga kamay.Biglang sumagi sa isip ni Damian ang eksenang nakita niya kaninang umaga.Siya...Siya ang babaeng nakita ko sa pedestrian lane.Ang babaeng bakas ang matinding pagod sa mukha.At ngayon...Ganoon pa rin ang mga matang iyon.Pagod ngunit puno ng determinasyon.Nang akmang hihilahin muli ng isa sa mga babae ang waitress...Dahan-dahang tumayo si Damian.Ag

THIRD PERSON:Hingal na hingal at halos mawalan ng hininga sa pagmamadali si Sera habang mabilis na tumatakbo patungo sa St. Catherine Medical Center. Hindi na niya alintana ang pagod at pananakit ng kanyang mga binti. Ang mahalaga sa kanya ay makarating agad sa ospital.Mahigpit niyang hawak ang kanyang bag habang patuloy ang pagtakbo. Halos lumundag ang kanyang puso sa kaba at pag-aalala sa bawat segundong lumilipas.Nang marating niya ang entrada ng ospital, napahinto siya sandali upang habulin ang kanyang hininga. Mabilis na tumaas-bumaba ang kanyang dibdib habang pinapahid ang mga butil ng pawis sa kanyang noo.Ngunit kahit halos hindi na siya makahinga, muli siyang nagmamadaling tumakbo papasok sa loob ng ospital, desperadong makita ang kalagayan ni Liam.Pagdating niya sa Emergency Room, agad niyang hinanap si Alex.Nakita niya itong nakaupo sa labas ng ER habang nakayuko."Alex...!"Halos wala nang lakas ang boses ni Sera.Agad siyang lumapit sa kaibigan niya."N-Nasaan si Lia

THIRD PERSON:Makalipas ang ilang sandali, marahang gumalaw ang mga daliri ni Liam at unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata habang mahina at paos niyang tinawag,“A... Ate,” dahilan upang agad na mapalingon si Sera at mabilis na lumapit sa kama upang marahang hawakan ang malamig nitong kamay.“Nandito lang si Ate.”Bahagyang ngumiti si Liam ngunit kapansin-pansin ang lungkot sa kanyang mga mata habang matagal siyang nakatingin sa mukha ng kanyang ate, na para bang may gusto siyang sabihin ngunit natatakot siyang bigkasin, kaya mahina niyang sinabi,“Ate...” at nang sumagot si Sera ng“Mmm?” ay agad niyang idinugtong,“Pa-sensya ka na,” nanghihinang sabi ni Liam na ikinatigilan naman ni Sera.“Ha?”"Pasensya ka na ate..." mahina niyang sambit, puno ng pagsisisi. "Dahil sa akin... palagi kang pagod. Dahil sa akin... wala ka nang pahinga. Dahil sa akin..." Naputol ang kanyang mga salita habang pilit niyang nilulunok ang sakit at konsensya na matagal na niyang kinikimkim."Palagi

THIRD PERSON:Nagitla nang ilang saglit si Sera at napako ang tingin sa lalaki. Titig na titig siya sa mukha nito, naghahanap ng kahit anong senyales ng biro, ngunit tanging ang seryosong ekspresyon at malamig nitong awra ang sumalubong sa kaniya. Walang duda, totoo ang alok nito.Sa sandaling iyon, biglang sumikip ang dibdib ni Sera nang pumasok sa kaniyang isip ang malaking halagang kailangan niya para sa gamot at pagpapagamot ng kaniyang may-sakit na kapatid. Naghahabol sila sa oras, at kahit saan siya lumingon, wala siyang makitang ibang matatakbuhan.Gulo-gulo na ang kaniyang utak, at sa tindi ng desperasyon, wala na talaga siyang iba pang maisip na paraan. Napalunok siya nang malalim habang nag-aaway ang kaniyang puso at isip. At bago pa man niya mapigilan ang sarili, ang mga salitang iyon na ang tuluyang lumabas sa kaniyang bibig, ang mga salitang alam niyang tuluyang magpapababa sa kaniyang pagkatao."Kapag sinabi ko po ba kung magkano... kaya niyo ho bang ibigay iyon sa akin