Todos los capítulos de รักร้าย ลูกชายมาเฟีย (อธิ..แกล้งรัก): Capítulo 71 - Capítulo 80

จินนี่ถูกนำตัวเข้าห้องคลอดทันที เธอคลอดด้วยวิธิธรรมชาติ เวกัสอยู่ในทุกช่วงเวลาจนลูกชายตัวน้อยลืมตาดูโลก"แด๊ดดี้ ทำไมน้องเวลล์ตัวเล็กจังคะ" อลินถาม ตาก็มองน้องชายตัวแดงๆไม่กระพริบ"น้องเวลล์พึ่งคลอดครับ ตอนอลินคลอด อลินก็ตัวเท่าน้องเลยครับ""จริงหรอคะคุณแม่" อลินเงยหน้าถามคนเป็นแม่ที่อยู่ใกล้ๆจินนี่"จริงค่ะ" ไนท์ตอบลูกสาว"อลินอยากมีน้องไหมครับ" อธิย่อตัวนั่งยองๆข้างลูกสาว"นี่ไงคะน้องเวลล์ น้องชายของอลิน""ไม่ใช่น้องเวลล์สิ น้องที่ออกมาจากท้องคุณแม่น่ะ""อยากค่ะ อลินอยากมีน้องสิบคนเหมือนพี่บัว""โห้ สิบคนเลยหรอคะอลิน" จินนี่ถาม"ใช่ค่ะมัมมี้ มัมมี้ก็ต้องมีน้องสิบคนให้น้องเวลล์ด้วยนะคะ น้องเวลล์จะได้มีเพื่อน" อลินพูดจบทุกคนก็ยิ้มหัวเราะให้กับความน่าเอ็นดูของอลิน"แล้วตกลงมึงจะกลับไทยเมื่อไหร่" อธิถาม"คงรอให้จินแข็งแรงก่อน แล้วมึงกลับเมื่อไหร่" เวกัสพูด"อีกสามเดือนไนท์จบ ก็คงกลับเลย""งั้นเรากลับพร้อมกันเลยไหม" ไนท์ถาม"จินว่าไง" เวกัสหันไปถามจินนี่"จินแล้วแต่พี่เวกัส""งั้นก็ตามนั้น" เวกัสตอบ"เย้ๆๆ น้องเวลล์จะไปกับพี่อลิน เดี๋ยวพี่อลินพาน้องเวลล์ไปรู้จักกับพี่บัว พี่บัวสุดยอดมากเ

"มึงเป็นอะไรไอ้โฬม นั่งเอ๋อตั้งแต่กลับมาจากไปส่งไนท์ที่ลานกิจกรรมละ" เวกัสว่าเมื่อเห็นโฬมนั่งทำหน้าราวกับกำลังเพ้อฝันอะไรอยู่"มึงสองคนว่าชีวาสวยขึ้นป่าววะ ตอนปีหนึ่งยังเป็นยัยแว่นเฉิ่มๆ อยู่เลย แต่พอขึ้นปีสองทำไมกลายเป็นนางฟ้าไปได้ว่ะ" โฬมตอบแต่ก็ยังนั่งเท้าคาง ตาลอย ยิ้มหวานอยู่ท่าเดิม พลางนึกถึงชีวาตอนปีหนึ่งที่ใส่เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่ๆ กระโปรงพลีทยาวเกือบถึงตาตุ่ม หน้าจืดๆ แล้วยังใส่แว่นหนาเตอะ แต่พอมาเจอเธอวันนี้เธอไม่ได้ใส่แว่นหนาๆ เหมือนอย่างเคย แต่การแต่งตัวก็ไม่ได้ต่างจากเมื่อก่อนสักเท่าไหร่ เพียงแค่กระโปรงสั้นขึ้นแต่ก็ยังคลุมเข่า เสื้อตัวเล็กลงแต่ก็ไม่ได้รัดจนเห็นรูปร่าง แต่งหน้าบางๆ แก้มอมชมพู เห็นแล้วอยากจะจับมาฟัดให้หายมันเขี้ยว"กูก็เห็นเหมือนเดิม" อธิว่า"กูก็ว่างั้น แค่ตอนนี้ไม่ได้ใส่แว่นก็แค่นั้น" เวกัสเห็นด้วยกับอธิ"เพราะสายตามึงสองคนมีแต่น้องไนท์ไง มึงเลยไม่เห็นเหมือนกู ถ้ารู้ว่าขึ้นปีสองแล้วจะน่ารักแบบนี้ ตอนนั้นกูไม่น่าขอแลกสายรหัสกับไอ้แบงค์เลย""มึงเว้นชีวาไว้สักคนเหอะ ไอ้แบงค์บอกชีวิตของชีวาน่าสงสาร" เวกัสว่า"ทำไมวะ" โฬมถามเสียงจริงจัง"ไม่รู้ กูก็ไม่ค่อยได้สน

"อาบน้ำเลยนะคะแล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดนี้ แล้วก็ถอดเครื่องประดับออกให้หมดด้วย ห้ามใส่แม้แต่ชิ้นเดียว วาก็จะกลับไปอาบน้ำเหมือนกัน" ชีวาหยิบเสื้อขาว กางเกงขาวยื่นให้เวกัส ก่อนจะสั่งกำชับให้เขาถอดเครื่องประดับบนตัวทั้งสร้อยคอ ต่างหู นาฬิกา และแหวนออกให้หมด"ชีวาช่วยพี่ถอดหน่อยสิ""ทะลึ่ง ในวัดในวายังไม่เว้น" ชีวาถลึงตาใส่คนเจ้าเล่ห์ตรงหน้า"พี่ทะลึ่งอะไร ชีวาอ่ะคิดไปเองรึเปล่า พี่แค่จะให้ชีวาช่วยพี่ถอดสร้อยคอ""แล้วไม่พูดให้หมดๆ ล่ะ หันมาสิ""ดุจริงเชียว นี่รุ่นพี่นะ" โฬมว่าพลางนั่งลงบนเก้าอี้หันหลังให้ชีวา"แล้วไง ที่นี่ไม่ใช่มหาลัยซะหน่อย แล้ววาก็ไม่ได้ให้พี่มาด้วย เสร็จแล้ว" ชีวาว่า มือก็ปลดตะขอสร้อยไปด้วยก่อนจะส่งให้เขา"ขอบคุณคร้าบบบบ""อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จแล้วก็รอวาด้านหน้า เร็วๆ ด้วยนะคะ เดี๋ยวคนอื่นๆ คงจะทยอยกันมาอาบน้ำแล้ว เขาจะรอนาน อยู่ส่วนรวมต้องรู้จักความเกรงใจ เข้าใจไหมคะ""คร้าบบบ เข้าใจแล้วคร้าบแม่ชี" โฬมขานรับหน้าทะเล้น"วาไม่ใช่แม่ชีซะหน่อย" พูดจบชีวาก็สะบัดหน้าเดินหนีออกไป"ค่อยดูเป็นคนดีขึ้นมาหน่อย" ชีวาว่าเมื่อเห็นโฬมเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีขาวเรียบร้อยแล้ว"ในสายตาของชีวา

"ชีวา" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเรียกคนที่กำลังยืนตากผ้าอยู่ริมระเบียง ขณะที่ตัวเองนอนเล่นเกมส์ในสมาร์ทโฟนอยู่บนเตียงนอน"คะ" น้ำเสียงหวานๆ ขานรับ มือก็ยังสาละวนอยู่กับเสื้อผ้าในตะกร้า"พี่หิวแล้ว ออกไปหาอะไรกินกัน""กินร้านหน้าอพาร์ทเมนท์ได้ไหม วาไม่อยากไปไกล""ได้สิ พี่ไม่เรื่องมากเรื่องกินอยู่แล้ว""ผักยังไม่กิน ช่างกล้าพูดนะคะว่าไม่เรื่องมากเรื่องกิน" ชีวาเหน็บแนมเข้าให้"ชีวาอ่ะ ชอบว่า" ร่างสูงเดินเข้ามาสวมกอดร่างเล็ก ที่ในมือถือ บราเซียลูกไม้สีขาวอยู่"วาไม่ได้ว่าซะหน่อย วาก็พูดเรื่องจริง ทำเป็นรับไม่ได้" คนตัวเล็กในอ้อมกอดตอบโดยไม่รู้เลยว่าร่างสูงกำลังมองสำรวจของในมือเธออยู่ ก่อนที่เขาจะปล่อยกอดแล้วดึงของในมือเธอไป"คัพซีซะด้วย ชักอยากจะเห็นของจริงแล้วสิ" ดวงตาคู่คมหลุบมองต่ำลงมายังหน้าอกของคนตัวเล็กที่ดูๆ แล้วอะไรๆ จะไม่ได้เล็กตามตัว"ทะลึ่ง เอามานะ แล้วเข้าไปรอในห้องเลย" ชีวาถลึงตาใส่คนที่ทำหน้าหื่นกามอยู่ข้างๆ"ไม่เอา พี่ช่วยชีวาดีกว่า""พี่โฬม! ไม่ต้อง วาตากเองได้" เขาหาสนใจฟังเสียงของเธอไม่ มือหนาหยิบทั้งบราเซีย ทั้งแพนตี้ของเธอขึ้นมาตากพร้อมกับสำรวจแต่ละชิ้นไปด้วย"เห็นเรียบร้

"พี่โฬมจอดตรงนี้ก็ได้" โฬมขับรถมาถึงหน้าอพาร์ทเมนท์ของชีวา"จอดตรงนี้เดี๋ยวตำรวจได้จับสิ" โฬมว่าพร้อมทั้งเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังที่จอดรถของอพาร์ทเมนท์"แค่มาส่งวาแป๊บเดียวตำรวจไม่จับหรอก""แล้วใครบอกว่าพี่แค่มาส่งชีวา พี่จะค้างกับชีวาที่นี่""จะมาค้างกับวาทำไม พี่โฬมก็กลับบ้านไปสิ วันนี้ไม่มีข้ออ้างอะไรแล้ว กลับไปนอนบ้านตัวเองเลยค่ะ""แต่พี่อยากนอนกอดชีวานี่" โฬมทำท่างอแงเหมือนเด็กเอาแต่ใจ"ไม่ต้องมาทำงอแงเหมือนเด็กเลย มันไม่เข้ากับหน้าตาพี่เลยสักนิด" ชีวาว่าเข้าให้"ชอบว่า...ชีวาจ๋า พี่ขอนอนด้วยนะ นะคร้าบที่รัก พี่อยากนอนกอดชีวานะๆ" พอชีวาว่า เขาก็เปลี่ยนโหมดเป็นแมวน้อยช่างออดอ้อนทันที ใบหน้าหล่อถูไถไปกับไหล่มน"ไม่ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่มหาลัยนะ" มือบางดันใบหน้าของเขาออกห่าง"ชีวาจ๋า พี่ขอนอนด้วยนะๆ""ไม่ค่ะ คำไหนคำนั้น อ้อนให้ตายวาก็ไม่ให้นอน""ถ้าไม่ให้นอนพี่จะแอบหนีเที่ยว""ถ้าคิดดีแล้วก็ทำไปเลยค่ะ วาไม่ห้ามนะถ้าพี่จะเที่ยวกลางคืน แต่ถ้ามีเรื่องผู้หญิง เรื่องระหว่างเราก็เป็นอันจบ" ชีวาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนคนฟังใจไม่ดี มือบางยื่นมือไปเปิดประตูรถ"โอเคๆ พี่ยอมแพ้แล้ว พี่กลับไปนอนบ้