All Chapters of Pregnant by the Billionaire’s Heir: Chapter 21 - Chapter 30

Cara Sa mga sumunod na araw. Naging maingat ako sa aking mga kilos. Pinilit ko rin ang aking sarili na sundin ang lahat ng payo ng doktor sa akin kahit labag sa kalooban ko. Kailangan kong gamitin ang bata para makakuha ng pabor kay Tristan at kay Lolo. Alam kong mali iyon, pero wala na akong magagawa. I couldn't live without my father, at kung hindi ko lang rin siya makita, ano pang silbi ng pagsakripisyo ko, di ba? Kaya kailangan kong gumawa ng paraan. Hindi ko alam kung paano simulan, pero determinado ako sa gusto kong gawin dahil gusto ko nang makasama ang tatay ko. Umupo ako sa harap nila, katabi si Tristan. Kakain kami ng hapunan—ako, si Tristan, ang matanda, at Tyler. Nakahanda na ang aking pagkain dahil nilagyan na ni Tristan ang aking plato. "Salamat," sinabi ko. Tipid lang siyang tumango at kumain na rin. "Hay naku, hindi na ako makapaghintay na makita ang apo ko." "Lo," Tyler called him. "Bakit hindi pa sila magpapapakasal kung magkakaanak na sila, di ba?" Naub

Cara"Tay," dinalaw ko si Tatay sa ospital makalipas ang ilang araw na nasa mansiyon lang ako. Naka-cap at face mask ako para hindi mahalata ng demonyong babae ni Papa na ako ito, kaya mabilis akong nakalusot at nakapasok sa loob. Pagkapasok ko sa kanyang kuwarto ay tulog siya. Hindi raw kasi siya kumakain nang tama, kaya medyo bumabalik ang sakit niya. Tapos, ang gamot niya, kahit gaano pa ka-branded, kung hindi rin naman siya kumakain nang tama, ay wala ring mangyayari. Umupo ako sa tabi niya kung saan may upuan. Hinawakan ko ang kanyang kamay na halos may mga tusok na ng mga needle. "We make sure na naka-oral na lang po siya para hindi makaligtaan ang pagkain niya, ma'am." Tumango ako sa nurse na naghatid sa akin kay Tatay. Nagpasalamat ako sa kanya at umalis na siya, I was looking at my father's face. Ang laki ng ipinayat niya, Halos buto na lang ang nararamdaman ko sa kamay niya."Tay," tawag ko sa kanya. "Andito na po ang prinsesa ninyo," mahina kong bulong habang mahigpi

Tristan's Pov"And do you think she'll like it?" Lolo asked me, nasa kanyang sentido ang kanyang hintuturo habang napailing na lang na nakatingin sa akin. I asked him if I could let Crystal invest in shares in my company, even just 3%, para kapag naghiwalay siya sa asawa niya ay may makukuha pa rin siyang pera. Pero, si Lolo, inaalala ang aking pekeng mapapangasawa. Hindi ko naman magawang sabihin kay Lolo ang totoo dahil ayokong mawalan siya ng tiwala sa akin, at isa pa… mas napahamal na siya kay Cara at hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko doon. Lalo na't nakasaad na sa kasulatan ko na bawal siyang magkaroon ng deep attachment sa lolo ko o sa akin, pero heto at gustong-gusto siya ng lolo ko. "Lo, it's just a share." I tried to explain but he cut me off by raising his hand. "Kung papayag si Cara, then I'll let you." He said and dismissed me. Why does Lolo care for a woman who only thinks about money? Kung malalaman lang ni Lolo what kind of woman that Cara is, he'll proba

CaraGinawa niya iyong sinabi ko. Kahit hindi ko ipinaalam sa kanya kung saang ospital si Tatay, ay nalaman niya dahil mayaman siya. Kaya niyang makita ang lahat, hindi ang pag-ibig—ano ba, Cara? Napag-usapan na ang ganyang bagay noon pa, ha. You have to stop being delusional. I let Tristan do his thing, kahit minsan ay nahihirapan na ako. Pero ginagawa ko naman ang lahat para isipin kong magiging maayos din ang lahat. Kahit anong mangyari. Inilipat niya si Tatay sa mas malaking ospital. Natuwa ako dahil malaya ko nang mabibisita si Tatay at hindi ko na makikita iyong babae niya. “Thank you nga pala, Tristan.” Iyon agad ang sinabi ko nang makalabas kami sa kwarto ni Tatay dahil nagpapahinga siya. Kahit gusto kong umuwi si Tatay sa maliit kong apartment o di kaya ay bilhan ko siya ng maliit na bahay, gagamitin ko lang ang bata. Magagawa ko na iyon kay Tristan, pero hindi kaya ng konsensya ko. Isa pa, sapat na sa akin na maalagaan si Tatay dito sa ospital, kaya hindi na ako humi

CaraMy head was spinning around. Hindi matanggap ng puso at isipan ko ang sinabing iyon ni Tatay. Hinding-hindi niya sasabihin sa akin ang mga ganoong kataga. Mahal a niya ako, ako kan ang kanyang nag-iisang peinsesa, Hindi, lilipas din iyon. Tatay would never do that to me. But the next day, when I visited he immediately asked about the woman and the kids. "Di ba sinabi ko na huwag kang babalik kung hindi mo sila kasama?" Sigaw niya.Napatakip ako sa aking bibig. Hindi ko inakalang kaya niya pala talagang sabihin sa akin ang bagay na iyon.Pinagmasdan ko siya, ang kanyang ekspresyon, ang kanyang mukha, ang kanyang kilos, at iisa lang ang isinisigaw no'n. He wants them. "Tay, nandito naman ako." Lumapit ako sa kanya, pero bigla niyang inihagis ang plastik na vase na may laman na plastik din na bulaklak sa lamesa na nasa tabi niya at muntik na akong matamaan. Gumawa iyon ng ingay sa loob ng kuwarto. I stared at the vase and then at my father, while he remained unfazed and m