All Chapters of Pregnant by the Billionaire’s Heir: Chapter 31 - Chapter 40

Tristan?"Sir, may nangyari po kay Miss Valderama." One of my bodyguards informed me.Napatayo ako sa meeting. Lahat sila ay nakatingin sa akin, pero wala akong pakialam. Nasa Palawan ako para sa malaking deal ng kumpanya kasama si Tyler pero dahil sa narinig ko. Kailangan kong kumilos upang maabutan pa ang anak ko. Shit! Hindi ako nagsayang ng oras at lumipad pabalik sa Manila upang puntahan ang babaeng nagdadala ng anak ko. I couldn't lose the baby. And...her. Fvck! What are you even saying, Tristan? You can fvcking lose her but not the baby and in order to save the baby you have to protect her. Iyon 'yon. Tama, iyon nga ang dahilan kaya hindi siya puwedeng masaktan. Pero nang makita ko siyang nakahiga sa may kama ko, habang inoobserbahan ng doktor. Hindi ko alam kung bakit parang may kung ano sa akin ang nagtulak na huwag ko siyang iwan, na huwag ko siyang pabayaan, pero hindi ko magawa… hindi ko kayang magkaroon ng responsibilidad. Ayokong matulad sa dati. Tama na ang

Cara Pinili kong huwag isipin ang mga inaabbi ni Tyler, pero heto ako ngayon. Iyon ka man ang isipan ko sa araw-araw na wala si Tristan, lalo na at ang batang sinapupunan ko ay nagsimula nang manpa.  Gaya ngayon, sinipa na naman niya ako.  Natawa ako habang tinitingnan ang ginagawa niya.  Inalis ko ang aking damit hanggang dibdib ko, tiningnan kung ano ang ginagawa niya at mukhang naramdaman niyang tinitingnan ko siya kaya nagpapasikat siya.  Napangiti na lang ako nang matamis.  "Hay naku, baby

CaraNang sinabi kong iingatan ko ang bata sa aking sinapupunan,I mean it. Pinili kong huwag isipin ang kahit anong negatibo sa aking paligid, kahit pa palaging nakasunod kung saan man ako magpunta ang mayordoma na laging matalim ang tingin sa akin. Huwag kang mag-alala dahil makakaalis na rin ako dito. Apat na buwan  na lang tayong magsasama. Pinili kong magpanggap na walang nangyayari sa buhay ko kahit sa totoo lang ay hindi ko na alam kung anong gagawin ko, pero ginagawa ko ang makakaya ko para MAs lalo kong maintindihan lahat. Kahit ang sarili ko ay hindi ko na maintindihan. Dahil how can I act like everything was fine when my heart was shattered into pieces? Dapat ba akong matuwa? Dapat ba akong maging masaya kahit na durog na durog na ako? Pero paano ko pa rin nagawang ngumiti kahit sa totoo lang ay kahit anong iwas ko sa mga negatibong bagay ay hind

CaraMy feet involuntarily stood up even if I didn't want her to see how excited I was to see him.Ano ba naman ang batang ito, lagi na lang siyang sabik sa tatay niya. "Guess I'm out, the original is here." Narinig kong sinabi ni Tyler at tumayo siya, dahilan upang makita ko ang pait na ekspresyon sa kanyang mukha, at tumango ka sa akin bago tumalikod.Gusto ko sana siyang tawagin pero parang may kung anong bumara sa aking lalamunan, lalo na nang makita ko si Tristan na hindi inaalis ang tingin sa akin. Kahit nang may ibinilin si Tyler sa kanya, tumiim lang ang kanyang bagang. Naglakad siya patungo sa akin. Hindi ko maintindihan kung bakit sobrang saya ko habang iniisip na maglalakad siya patungo sa akin. Damn it! Ano bang nangyayari sa akin? Dahil ba ito sa hormones na sinasabi ng doktor sa akin noon? I was gripping my satin dress tightly while waiting for him to come near me. Ramdam ko kung paano bumabalot ang makapal na tensyon sa hangin sa pagitan naming dalawa. "Tristan,

Cara"Nasa banyo ako," mahinang boses na sinabi ko dahil sigurado akong hahanapin niya ako hangga't gusto niya at baka tuluyan na nga akong mawala sa aking sarili kapag nakita niya akong kinakabahan."You're okay?" His concerned voice made me wonder about a few things, yet I chose not to think much of it.Oo, mahirap naman talaga ang buhay, lalo na kung ganito lang rin ang pagdadaanan ko, pero kung kasama ko naman ang anak ko sa aking sinapupunan."Anong ginagawa mo sa banyo? May kailangan ka bang kunin? Anything?" I made my voice steady. "Wala, Tristan." I hope he can sense that I don't want to talk about things right now because I've never seen him in a long time.Sana maramdaman niya na hinahanap ko rin naman siya. Ipinikit ko ang aking mga mata; hindi ako sigurado kung paano ko siya haharapin ngayon.I caressed my stomach to gain strength from them, kahit sandali lang naman. Sa totoo lang, it wasn't as easy as it is. Sobrang hirap kasi dapat ay isa lamang akong babae na dadal