บททั้งหมดของ ลวงรักสาวน้อย: บทที่ 91 - บทที่ 100

ด้านชงโคที่ถูกศิลาพาตัวเข้ามาในบริษัทของเขาก็สะบัดตัวจนหลุดพ้นจากการโอบกอดของเขา ก่อนจะมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ“คุณไม่หน้ามาห้ามฉันเลย ไม่งั้นฉันคงได้ตบแฟนเก่าของคุณหน้าแหกไปแล้ว นิสัยแย่ๆอย่างนั้นคุณไปโง่คบด้วยได้ยังไงกัน อ่อ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าคุณโง่นะคะ มันพลั้งปากไปหน่อย” ชงโคพูดบอกไปอย่างไม่พอใจ ก่อนจะรู้ตัวว่าเธอพูดแรงเกินไป เธอจึงเอ่ยขอโทษศิลาไปอย่างเกรงใจ“ไม่เป็นไรหรอก ผมเองก็ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้ คุณอย่าถือสาคำพูดของปิ่นเขาเลยนะ ” ศิลาพูดบอกไปอย่างรู้สึกผิด เพราะปิ่นแก้วเข้าใจผิดถึงได้พูดออกมาแบบนั้น“อืม ฉันจะพยายามแต่ต่อไปถ้าฉันเจอแล้วแฟนเก่าคุณยังปากดีแบบนี้ล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ งั้นฉันกลับก่อนนะคะ ยิ่งอยู่ที่นี่แล้วก็ยิ่งโมโห” ชงโคพูดบอกไป เพราะเธอจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหรือต่อว่าในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำเด็ดขาด“งั้นผมออกไปส่งนะครับ” ศิลาพูดบอกไป เพราะกลัวว่าเธอจะออกไปแล้วเจอกับปิ่นแก้วแล้วจะทะเลาะกันอีก เขาจึงต้องออกไปส่งชงโค หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินออกไปด้านนอก ก่อนที่ชงโคจะรีบเดินไปที่รถของเธออย่างตกใจ“ใครมาขูดรถของฉันเนี่ย โอ๊ย พัง

หลังจากที่ปารารินคุยกับภารัณแล้ว เธอก็ตัดสินใจโทรไปหาโรสรินป้าของเธอว่าพ่อแม่ของภารัณจะไปสู่ขอเธอในวันพรุ่งนี้ และนั่นก็ทำให้ป้าของเธอถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว“อะไรนะยัยปราง พ่อแม่ของคุณภามเขาจะมาสู่ขอแกพรุ่งนี้เนี่ยนะ อะไรมันจะกะทันหันแบบนี้หึ เราพึ่งคบกับคุณภามยังไม่เท่าไหร่เลยนะยัยปราง แน่ใจแล้วเหรอว่าจะแต่งกับเขาน่ะ” โรสรินถามออกไปอย่างอึ้งๆ“แน่ใจค่ะป้าโรส จะช้าจะเร็วยังไงปรางก้ต้องแต่งงานกับพี่ภามอยู่ดี ก็แต่งๆแล้วคบกันไปก็ได้ค่ะ” ปารารินพูดบอกไปแบบเกร็งๆ ก่อนจะหันหน้าแลไปมองภารัณที่นั่งทำงานอยู่“ยัยปราง ที่แกแต่งงานกะทันหันแบบนี้ไม่ใช่ว่าแกท้องกับเขาหรอกใช่ไหมหึ บอกป้ามาตรงๆนะห้ามโกหก” โรสรินถามคำถามที่ติดอยู่ในหัวของเธออไปอย่างอยากรู้ เพราะเหตุการณ์แบบนี้มันเหมือนกับลูกสาวของเธอเลยน่ะสิ “ปรางขอโทษค่ะป้าโรส ปรางก็ไม่รู้ว่าปรางท้องได้ยังไงเหมือนกัน ทั้งๆที่ปรางก็พยายามคุมแล้ว” ปารารินพูดบอกไปอย่างขอโทษ เพราะรู้ว่าเธอทำให้ป้าของเธอผิดหวัง ทั้งๆที่ป้าของเธอก็ย้ำตลอดว่าให้เธอมีตอนที่เธอพร้อม“เฮ้อ ป้าจะเป็นลม ทำไมลูกหลานบ้านนี้มันถึงไวไฟกันขนาดนี้เนี่ย แล้วพ่อแม่เขาว่ายังไงบ้าง เขา

พอทุกคนมานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว นภาพรก็สะกิดสามีของเธอให้เริ่มพูดเรื่องการสู่ขอปารารินมาเป็นลูกสะใภ้ทันที“อ่อ งั้นเราเข้าเรื่องกันเลยนะครับ ที่ผมกับภรรยามาในวันนี้ก็เพื่อจะมาสู่ขอหนูปรางให้กับตาภามลูกชายของเราสองคนอย่างถูกต้องตามประเพณี คุณโรสจะว่ายังไงบ้างครับ” ราวินเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ฉันเองก็ไม่ติดขัดอะไรนะคะถ้าหลานสาวของฉันจะแต่งงานกับลูกชายของคุณสองคน เพราะตาภามเองก็รักและดีกับหลานสาวของฉันมาก ฉันยินดียกหลานสาวของฉันให้แต่งงานกับลูกชายของพวกคุณค่ะ” โรสรินพูดบอกไปอย่างไม่ติดขัดอะไร เพราหลานสาวของเธอก็ท้องแล้วจะห้ามอะไรได้ล่ะ“ชอบคุณนะครับ เราจะดูแลหนูปรางให้เหมือนกับลูกสาวของพวกเราอีกคนครับ คุณโรสไม่ต้องห่วงนะครับ ส่วนเรื่องสินสอดคุณโรสเรียกมาได้ตามที่ต้องการเลยนะครับ สำหรับลูกสะใภ้คนนี้ผมและภรรยาทุ่มไม่อั้นเลย” ราวินพูดบอกไปแล้วยิ้มออกไปอย่างชอบใจภารัณเองและปารารินก็นั่งเงียบๆและปล่อยให้ผู้ใหญ่คุยกันเรื่องสู่ขอกันตามประเพณี แล้วทั้งสองก็ยิ้มอย่างพอใจที่จะได้แต่งงานกันในเร็วๆนี้แล้ว“เรื่องสินสอดฉันดิฉันก็แล้วแต่ทางคุณจะจัดให้ตามความเหมาะสมดีกว่าค่ะ” โรสรินพูดบอ

ด้านชงโคพอปิดม่านแล้วก็ยืนทำหน้าคิดหนักกับเรื่องของทั้งสองหนุ่ม จนพีชญามองแล้วก็ยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยแซวเพื่อนสาวออกไป“เพื่อนของฉันนี่มันสวยจริงๆ หนุ่มๆมาตามจีบหัวกะได้ไม่แห้งเลยเนี่ย หล่อรวยนิสัยดีด้วยกันทั้งคู่ ถามจริงนะแก แกหนักใจไหมอ่ะ” พีชญาพูดแซวไปก็อมยิ้มอย่างขำๆ“หนักใจอะไรของแก ฉันงง” ชงโคทำหน้างงแล้วถามกลับเพื่อนสาวออกไป เพราะเธอก็ไม่ได้โล่ขนาดที่จะดูไม่ออกว่าสองหนุ่มนั้นกำลังจีบเธออยู่“ก็หนักใจที่ต้องเลือกใครคนใดคนหนึ่งไงแก คุณปรินทร์เขาก็ดี คุณศิลาเขาก็ดี สองคนนี้แกถูกใจใครมากกว่ากันอ่ะชงโค ให้คะแนนก็ได้อ่ะ ไม่ต้องมาพูดว่าไม่ชอบนะเพราะฉันเห็นสายตาและการกระทำของแกว่าแกชอบทั้งสองคนนั้นแหละ เพราะฉะนั้นบอกมาว่าชอบใครมากกว่ากัน” พีชญาพูดบอกไปก็แอบหลอกถามเพื่อนสาวอย่างอยากรู้“ก็ชอบพอๆกันนั่นแหละแก เขาก็ดีกันคนล่ะแบบ ฉันต้องรู้จักเขาสองคนให้มากกว่านี้ ฉันถึงจะบอกแกได้ว่าฉันชอบใครมากกว่า ตอนนี้สองคนนั้นน่ะคะแนนเท่ากัน ใครทำดีกับฉัน ใส่ใจฉันฉันก็เทใจให้คนนั้นแหละ” ชงโคพูดบอกเพื่อนสาวไปอย่างจริงจัง เพราะทีแรกเธอรู้สึกชอบศิลาด้วยซ้ำไป แต่พอปรินทร์มาทำดีแล้วพยายามจีบเธอแบบนี้แล้วเธอก

พอชงโคเดินกลับมาก็ยิ้มแบบเกร็งๆออกไปให้กับสองหนุ่มที่กำลังมองจดจ้องมาที่เธอ ทำให้เธอรีบเอ่ยออกไปทันที ไม่งั้นเธออาจะต้องทนอึดอัดกับสถานการณ์นี้ก็ได้“อ่อคุณปรินทร์ คุณศิลาคะ พอดีชงโคมีธุระด่วนยังไงชงโคขอตัวกลับก่อนนะคะ ไว้โอกาสหน้าเรามาทานอาหารด้วยกันใหม่นะคะ” ชงโคเอ่ยพูดบอกไปก็ยิ้มแห้งๆออกไป“เดี๋ยวผมไปส่ง” ปรินทร์และศิลาพูดออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ก่อนจะหันมามองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร“อ่อ ไม่เป็นค่ะ พอดียัยพีชมารับชงโคแล้วคงไม่รบกวนคุณปรินทร์กับคุณศิลาหรอกค่ะ ยังไงทานให้อร่อยนะคะ ชงโคขอตัวก่อน ไปนะคะ” ชงโคพูดโกหกออกไปแบบเกร็งๆ ก่อนจะรีบพูดแล้วรีบหยิบกระเป๋าของเธอมาแล้วเดินออกไป จนสองหนุ่มมองตามด้วยสายตาละห้อย“เอาไงล่ะครับทีนี้ จะทานต่อหรือว่ากลับดีครับ” ณวัตรกระซิบถามเจ้านายของตัวเองอย่างอยากรู้ “คุณทานเป็นเพื่อนคุณปรินทร์เขาเถอะ ผมจะกลับแล้ว ขอตัวนะครับคุณปรินทร์” ศิลาพูดบอกไปก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที “ผมก็จะกลับแล้วเหมือนกัน” ปรินทร์พูดบอกไปแบบเซ็งๆ ก่อนจะใช้สายตามองตามศิลาไปอย่างไม่ไว้ใจ“อย่าพึ่งกลับสิครับ อาหารพึ่งมาเองนะครับคุณปรินทร์ ทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิครับ” ณว