All Chapters of เจ้าสาว ผลัดมือ: Chapter 1 - Chapter 10

บ้างครั้งความรักมักเล่นตลก รู้ว่าหากไม่ยึดติด ก็จะไม่เสียใจ…แต่ใช่ว่าทุกคนจะทำได้และใช่ว่าใครจะทำไม่ได้ เช่นเดียวกับปรายฝนเธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาว แต่กลับมาเป็นเจ้าสาวผลัดมือโดยไม่รู้ตัว“หรือจะให้ผมช่วย…” เสียงทุ้มแม้จะแผ่วเบา หากฟังแล้วกระเส่าปรายฝนสะดุ้งสุดตัว และนั้นทำให้เธอเสียหลัก ฐานทัพรีบคว้าเอวคอดไว้ด้วยความว่องไว“ไม่ใช่คุณที่ตกใจได้คนเดียว แต่คุณจะทำให้ผมหัวใจวายไปด้วย” เสียงทุ้มดุ หากแต่เพราะเป็นห่วงมากกว่าจะตำหนิเมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน ปรายฝนจึงดิ้นขลุกขลักเพื่อให้หลุดจากวงแขนหนา“ช่วยเบาๆ หน่อยเถอะ ผมไม่ใช่ไวรัสที่จะแพร่เชื้อใส่คุณ”ครานี้สีหน้าและน้ำเสียงของฐานทัพ เต็มไปด้วยความตัดพ้อ แล้วค่อยๆ ปล่อยร่างบางในอ้อมแขนให้เป็นอิสระคำพูดและการกระทำของคนไม่คุ้นเคย ทำให้ปรายฝนรู้สึกผิดขึ้นในทันทีกับคนแปลกหน้า เธอยังมีไมตรีให้ได้ แล้วผู้ชายตรงหน้า… หากลดการกระทำไปก่อนหน้านี้ เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร…แล้วภาพช่วงหนึ่งในขณะที่ต่างคนต่างทำหน้าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาว รองเท้าส้นสูงสามนิ้วที่ไม่คุ้นชิน ก็ทำเอาแข้งขาของเธอปวดหน่วงจนทนยืนขาสั่นไม่ไหว เขาซึ่งไม่รู้ว่าสังเ

เจ้าสาวมือใหม่ รถเบนซ์คันใหม่เอี่ยมจอดเทียบหน้ามุขของบ้านหลังใหญ่ รอบข้างรายล้อมไปด้วยต้นไม้หลายชนิด ปลูกประดับไว้เป็นสัดส่วนสวยงาม ตรงข้ามหน้ามุขมีบ่อน้ำพรุขนาดใหญ่โดยมีรูปั้นนกอินทรีกางปีกขยายตัวใหญ่เด่นชัดปรายฝนมองไปรอบๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอเมื่อย้อนคิดว่า ผู้ชายอย่างฐานทัพ เพียบพร้อมทั้งฐานะและรูปร่างหน้าตาอย่างกับดาราเกาหลี ซึ่งหาผู้หญิงได้ไม่ยาก แต่ทำไมถึงยอมแต่งงานและจดทะเบียนกับผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักนิสัยใจคออย่างเธอ…ฐานทัพเหลือบตามองสาวที่เขาไม่รู้ว่าทำไม ถึงทำให้เธอหลงใหลในเสน่ห์เขาไม่ได้ ทั้งที่ผู้หญิงคนอื่นๆ เพียงเขาเดินผ่านพวกเธอเหล่านั้นก็เกือบคลานเข่ามาหา และหากโดนใจไม่ต้องออกปาก สาวกร้านโลกก็เต็มใจให้เขาหิ้วติดมือกลับห้องหากแต่ปรายฝนไม่ใช่ หรือเธอมีใคร หรือใจตายด้าน! คำถามที่ไร้คำตอบมากมาย เข้ามารบกวนจิตใจให้หงุดหงิดจะอะไรก็ช่าง ปรายฝนก็ได้ชื่อว่าเป็นเมีย ซึ่งเขาจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือ ไม่ว่าวันนี้ พรุ่งนี้ หรือตอนไหน! ฐานทัพคิดเองเออเอง แล้วยกยิ้มมุมปาก“จะออกไปเดินดูรอบๆ ได้นะครับ”คราแรกปรายฝนก็ไม่เชื่อหู แต่เมื่อมองสบตาก็เห็นสาย

อยู่ให้เป็นระหว่างนั่งกินข้าวกันอยู่ ฐานทัพก็ได้รับรายงานจากลูกน้องว่าที่บริษัทกำลังมีปัญหาด่วนต้องรีบไปเคลียร์เขาจึงลุกขึ้นออกไปทันทีชมพูเห็นดังนั้นจะลุกตามฐานทัพไปด้วย แต่เธอก็นั่งลงที่เดิม แล้วตักข้าวเข้าปาก ระหว่างนั้นเธอก็พูดขึ้น“ดีนะไม่ยอมเสียบริษัทแต่ยอมเสียลูกสาว ไม่สิ…ก็ลูกสาวได้ผัวรวย พ่อแม่ก็พลอยเป็นหนูตกถังข้าวสารไปด้วย แบบนี้ก็ดีเนอะ”คราแรกเหมือนชมพูพูดอยู่คนเดียว โดยที่ปรายฝนไม่ได้สนใจอะไร จนกระทั่งประโยคหลังสายตาเร่งเร้ามาที่เธอ“คุณชมพูพูดกับฝนหรือคะ”“ใช่ไง จะให้พูดกับป้าพวงหรือไง เธอนี่ไม่ฉลาดเหมือนพ่อเลยนะ”“ทำไมต้องพูดถึงพ่อฝน คุณรู้จักพ่อฝนดีแค่ไหนคะ”ปรายฝนเริ่มไม่พอใจ เมื่อโดนเด็กที่อายุน้อยกว่ากล่าวลามไปถึงผู้บุพการีในขณะที่ป้าพวงเริ่มยืนไม่ติด กลัวเรื่องจะลุกลาม เพราะชมพูเป็นคนไม่ยอมใคร และดูเหมือนนายหญิงของบ้านก็ไม่ยอมใครเช่นกัน ประหนึ่งมวยถูกคู่…“รู้ดีสิ รู้ว่าพ่อเธอฉลาด ยอมขายลูกไม่ยอมขายบริษัท”ปรายฝนคิ้วขมวดผูกปม ตอนนี้เธอเริ่มประติดประต่อคำพูดของชมพู และเริ่มเข้าใจในสิ่งที่พ่อกล่าวทิ้งท้ายก่อนที่จะแยกจากกัน“ลูกกลับไปนะ ไปพูดกับเขาดีๆ พ่อเชื่อว่ามั

ลองรักลองใจปรายฝนสาดสายตามองคนพูด และในแววตานั้นบ่งบอกถึงความไม่เชื่อ“ผมไม่ได้เลวขนาดนั้นไหม”“หากมีคนติดหนี้คุณมีลูกผู้หญิง คุณต้องใช้วิธีนี้ทุกคนเลยหรือเปล่าคะ”เหมือนโดนตบหน้าจนหน้าชา ฐานทัพบกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆ เพื่อผ่อนคลายความรู้สึกที่อัดขึ้นมาจุกในอก“หากผมจะอยากได้ผู้หญิงสักคน ผมไม่จำเป็นต้องเสียเงินเป็นล้านๆ เพื่อจะได้มาหรอกนะครับ ก็แค่ผมอยาก…ผมก็แค่ไปหาอะไรเย็นๆ ดื่ม ในที่ที่มีสาวสวยไฮโซเค้าชอบไปสิงกัน ผมก็ได้มากกกอดฟรีๆ แล้วครับ”ในขณะที่อีกคนยืดอกพูด หากแต่ปรายฝนทำหน้าขยาด“คุณมันก็แค่ผู้ชายมักมากดูถูกผู้หญิง”“ผมดูถูกตรงไหน ในเมื่อผมพูดของจริง” ฐานทัพจ้องหน้าปรายฝนสายตาจริงจัง“สงสารผู้หญิงพวกนั้นที่มาเจอผู้ชายอย่างคุณ”“ผมช่วยพวกเธอต่างหาก เพราะถึงผมจะมั่ว แต่ผมก็ป้องกันและดูแลรักษาสุขภาพเป็นอย่างดี ซึ่งใครนอนกับผม ก็ไม่ต้องกังวล ว่าจะมีโรคแถมไปด้วย”“สำส่อน!” คำพูดตรงๆ ทำเอาฐานทัพหน้าเจื่อน“เราพูดอีกเรื่อง แต่ทำไมมาพูดเรื่องนี้ได้ แล้วคุณก็มาด่าผมเนี่ยนะ”“แล้วเรื่องที่คุณทำกับครอบเรามันน่าพูดมากหรือไงคะ”“ผมไม่ได้บังคับหรือฝืนใจครอบครัวคุณเลยนะ”“แล้วที่มายืนอยู่ตร

หลงเจ้าของร่างบางขยับซุกเข้าหาไออุ่นในเวลาใกล้รุ่งด้วยความลืมตัว ฐานทัพที่หลับไปด้วยความเต็มตื่น ในรอบหลายเดือน ค่อยๆ ขยับเปลือกตา กระพริบถี่ๆ ก่อนจะขยับเปลี่ยนท่าเพื่อคลายความเมื่อยขบ หากแต่แขนข้างหนึ่งของเขาชาจนไม่สามารถขยับไปไหนได้ ด้วยความไม่เคยชินเขาเกือบฟาดแขนข้างหนึ่งไปบนศีรษะของใครอีกคน หากแต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยเข้ามาแตะจมูก จึงทำให้นึกได้ว่า คืนนี้เขาไม่ได้นอนในห้องเพียงลำพังดวงตาทอประกายอิ่มเอม จ้องใบหน้านวลเปล่งปลั่ง ที่สะท้อนในเงาสลัวเด่นชัด ซึ่งเหลือให้เห็นแค่เพียงซีกหน้าข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างจมหายไปกับอ้อมอกของเขาหล่อนยังคงหลับสนิท ซึ่งใบหน้าอิ่มนวลปลั่งน่ามองไปอีก จนเขาเกือบอดใจไม่ไหว ที่จะไม่ฝังจมูกลงไปสูดดมกลิ่นหอมเย้ายวนที่ห่างเพียงลมหายใจสัมผัสในขณะที่ฐานทัพขยับตัว ปรายฝนที่ซุกใบหน้าอยู่บนอกก็เริ่มรู้สึกตัว และเหมือนเธอจะนึกได้ จึงดีดตัวออกอย่างรวดเร็ว ดีที่ฐานทัพคว้าตัวเธอไว้ ก่อนที่จะตกเตียงไป“อย่ากลัวผมจนไม่ห่วงตัวเองแบบนี้สิครับ” น้ำเสียงทุ้มหนัก หากเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ตาจ้องใบหน้านวลที่นิ่งอึ้งไป“ขะ ขอโทษค่ะ”“เรื่อง?” ฐานทัพถามพร้อมกับปล่อยเธอให้เป็นอ