All Chapters of เจ้าสาว ผลัดมือ: Chapter 31 - Chapter 39

เพียงฝันร้ายที่ไม่อยากตื่นครั้งแรกที่เด็กหญิงเข้ามาในบ้าน ‘ประชาพงศ์’ ซึ่งมันแปลกที่แปลกถิ่น เด็กหญิงอายุสิบสี่ไร้เพื่อน ถูกมองด้วยสายตาแปลกๆจากคนรอบข้าง จนไม่กล้าเดินออกไปไหน จนกระทั่งเจอกับเด็กชายรุ่นน้อง ที่เข้ามาคุยและเป็นกันเอง เขาชื่อสุดรักที่ทำตัวได้น่ารักจริงๆ โดยแวะเข้ามาคุยและแบ่งสิ่งของให้ ไม่ว่าขนมหรือของเล่น และเป็นอย่างนั้นมาเรื่อยๆ หลายปี จนความรู้สึกเปลี่ยนไป ตามวันและปีหลายปีก่อนในมหาฯลัยชื่อดังเพราะบารมีของพ่อเลี้ยง สุดท้ายเธอก็ได้เข้าเรียนมหาฯลัยและได้เรียนที่เดียวกันกับสุดรัก และเพราะหยุดเรียนมาหลายปีเธอจึงเป็นแค่รุ่นพี่ของสุดรักสองปี“นายจะทำอะไร”“ทำไมเห็นว่าสวยแล้วจะมองไม่เห็นหัวคนอื่นได้เหรอ” รุ่นพี่ปีสี่ที่ทำตัวเป็นหัวโจ้กในกลุ่ม เข้ามาเดินดักทางไม่ให้ปิ่นมุกเดินผ่าน“แล้วนายเป็นใคร ทำไมต้องเห็นหัวด้วย”“เธอรุ่นน้อง”“รุ่นน้องแล้วไงคะ”“ไม่ยกมือไหว้รุ่นพี่หน่อยเหรอ“ไปเป็นศาลพระภูมิก่อนสิ แล้วจะยกมือไหว้สวยๆ”คำย้อนของปิ่นมุก ทำเอาหลายคนที่ได้ยิน หัวเราะชอบใจจนรุ่นพี่ผู้ชายรู้สึกว่าตัวเองโดนลูบคม จึงยกมือขึ้นเผื่อสั่งสอน“เธอนี่มัน!” ยังไม่ทันโดนตัวปิ่

ลุกลามและปานปลายด้านล่างกำลังชุลมุน ปรายฟ้ารีบวิ่งเข้ามาใกล้ โดยมีสุดรักวิ่งตามมาด้วยสีหน้าตกใจ“พ่อไหวไหมหากไม่ไหว ผมจะเรียกคุณลุงเปรมให้มาดูอาการที่บ้าน หรือจะกลับไปโรงบาล” เขาถามเสียงรัว พร้อมกับมองหามือถือตัวเองแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้วางอยู่ตรงไหนแล้ว“ไม่ต้อง” อนุทินห้ามไว้“ทำไมล่ะพ่อ”“ตราบใดที่แกเป็นแบบนี้อาการของพ่อก็ไม่หายหรอก”“พ่อครับ…”“เป็นคนไม่ใช่เป็นหมา ที่พอไม่พอใจ จะกัดกันอย่างเดียว”“พ่อ…”“นั่งคุยกันดีๆ แล้วคิดทบทวน ว่าตอนที่ตัดสินใจคบกันเพราะอะไร… ไม่ใช่ว่าเพราะชอบในตัวเขาที่เขาเป็นเขาเหรอ แล้วหากคนหนึ่งมีแผลแล้วเราจะตัดเขาทิ้งเลยงั้นหรือ คำว่าแก้ไขมันมีทำไมเราไม่ให้เลือกให้เขา ก่อนที่จะไปตัดสินชี้ขาดว่าเขาเลว เพียงเพราะเราไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาทำ แล้วให้โอกาสเขาอธิบายหรือยัง”ทุกคนที่ได้ฟังก้มหน้าเห็นด้วย กับคำพูดที่ยาวที่สุดของอนุทิน“เงินเรามีเป็นร้อยล้าน ดูแลไม่เป็นก็หมด แต่ใจคนที่ใสซื่อและบริสุทธิ์มันมีไม่กี่คนที่เดินเข้ามาเรา และเมื่อเราเลือกแล้วมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป”หลังจากพูดจบ อาการของอนุทินก็ดีขึ้นตามลำดับ ส่วนคนหัวแข็งโวยวายลั่นบ้านก็สงบลง ต่างคนต่างหา

ของของใจใครก็มาแยกไม่ได้หลังจากปรายฟ้ากลับมาบ้าน ก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องนอนของตัวเอง ไม่ยอมพูดยอมจา ซึ่งสุดาก็ตามมาดูลูกสาวด้วยความเป็นห่วง แต่ไม่กล้าซักถามเหมือนแต่ก่อน นางจึงเดินคอตกไปช่วยงานสามีต่อในขณะที่ปรายฟ้านอนพักสายตา เสียงข้อความก็ดังขึ้น ปรายฟ้าชะโงกหน้าดู และเห็นว่าเป็นข้อความของใคร เธอปิดตาหลับต่อทิ้งข้อความนั้นให้ค้างอยู่แบบนั้นอยากง้อก็ง้อไป!หลังจากที่เข้ามาในบริษัทวันนั้นอีกวันถัดไปสุดรักก็เดินทางมาทำงาน แต่รอบนี้อนุทินก็มาด้วย ทุกคนในบริษัทต่างฮือฮาและตื่นเต้น เมื่อผู้บริหารประกาศอย่างเป็นทางการ ขอวางมือและให้มอบโอนทุกอย่างให้ลูกชายคนเดียวเป็นผู้ดูแลและรับช่วงต่อในห้องประชุมแบบเร่งด่วน หลังจากที่เขาเรียกดูเอกสารที่ถูกดำเนินการค้างอยู่ สุดรักเปลี่ยนแนวทางและข้อตกลงหลายอย่างในบริษัทที่อนุทินไม่เคยกล้าทำ เพราะความเกรงใจของคนในหลายหน่วยงาน หากแต่คนรุ่นใหม่อย่างสุดรักไม่กลัว เพราะหากสิ้นค้าคุณภาพต่ำ แต่ราคาถูกลูกค้าใช้เพียงรอบเดียวก็จะไม่กลับมาใช้อีก แต่หากสิ้นค้ามีคุณภาพสูง มีอายุการใช้งานที่เพิ่มขึ้น และราคาที่ทุกคนสามมารถจับต้องได้ โดยเขาเน้นยอดสั่ง มากกว่ากำไร

เรื่องของใจ อะไรก็รั้งไม่อยู่ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูด้านนอก ทำให้ปรายฟ้าที่ซุกหน้าอยู่กับหมอน โดยผมเผ้ายุ่งเหยิงเงยหน้าขึ้นมาตะโกนบอก“เข้ามาเลยแม่”บอกเสร็จเธอก็ซุกหน้าไปกับหมอนต่อ โดยไม่สนใจหันไปดูคนที่เธอเข้าใจว่าเป็นแม่ ก่อนที่เตียงนุ่มด้านข้างจะยุบลงไป แต่แม่ก็ยังไม่ส่งเสียงพูดคุยเจื่อยแจ้วเหมือนอย่างเคยด้วยความสงสัยจึงเงยหน้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แล้วพบว่าคนที่เธอเข้าใจว่าเแม่ แต่มันไม่ใช่“คุณ…” เธอดีดตัวลุกขึ้นจนเกือบตกเตียง ดีที่สุดรักคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน“กลัวอะไรผมขนาดนั้น”“ปล่อย!” เธอสะบัดตัวเพื่อให้หลุดจากวงแขนสุดรักออกแรงรัดแน่นขึ้น พร้อมกับส่งสายตากรุ่มกริ่ม “คิดถึงจะแย่”“หน้าด้าน!” เธอต่อว่า แต่สุดรักไม่ได้ใส่ใจกลับพูดขึ้นอีก“ยอมด้านไม่ยอมอดครับ” เขารับหน้าตาเฉยปรายฟ้าจึงกระทุ้งแขนไปที่ท้องเขาเต็มแรง และนั่นทำให้เธอหลุดจากวงแขนแล้วรีบวิ่งออกจากห้องโดยไม่รอให้อีกฝ่ายจับได้อีกสุดรักจุกจนตัวคู้งอ “ทำร้ายผมอีกแล้วนะ” เขาต่อว่า หากแต่อีกคนวิ่งหายไปแล้ว สุดรักจึงยืนเต็มความสูงแล้วกลั้นใจวิ่งตามออกไปเสียงวิ่งมาลงมาจากชั้นบนทำให้ผู้ใหญ่ที่นั่งคุยกันอยู่หันไปมองเป็นตาเดีย

ความโหยหาให้ครอบครองการกระทำของปรายฟ้า สร้างความแปลกใหม่ให้สุดรักเป็นอย่างมาก เมื่อภรรยาเป็นฝ่ายรุก ก็เข้าทางที่เขาจะบรรเลงบทรักให้อย่างถึงใจ ก่อนจะจัดการปลดเสื้อสูท และกระดุมเสื้อเชิ้ตตนเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จัดการเปลี่ยนมาถอดชุดเจ้าสาว ที่เจ้าตัวกำลังใช้ริมฝีปากโลมเลียไปทั่วริมฝีปากหนาของเขา ก่อนจะจับหมับที่เอวบางและพลิกให้เธอลงไปนอนราบบนเตียงแทน “อือ...” เธอส่งเสียงสีหน้าขัดใจเมื่อริมฝีปากถูกแยกออกจากกัน“ใจเย็นคราบบ ” เสียงทุ้มพร่าบอก ตาเป็นประกาย “ให้ไวสิคะ” เสียงหวานกระเส่า สายตาแพรวพราวไม่แพ้กัน ร่างเปล่าเปลือยที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ก้มทาบทับลงมา บรรจงจูบและซุกไซ้ไปทั่วเรือนร่างขาวนวลที่ชม้ายตามองมือเรียวหนาลูบไล้จากข้อเท้าไต่ขึ้นมาเรื่อย ๆ อย่างแผ่วเบา ก่อนจะวนกลับไปใหม่ และกลับขึ้นมาและไต่ขึ้นสูง“อืมส์...” เสียงหวานสั่นพร่าครางรับอย่างพอใจ เมื่อมือใหญ่ไม่ยอมอยู่นิ่ง ยังทำหน้าที่ต่อไป โดยซอกซอนไปทั่วกายงาม ก่อนจะหยุดอยู่ตรงเนินเนื้ออวบหยุ่นกระชับตึง ชูชันเหมือนกำลังท้าทายให้มือเรียวหนาเคล้นคลึง สายตาคมกล้าขยายกว้างอย่างหมั่นเขี้ยว พร้อม