All Chapters of เจ้าสาว ผลัดมือ: Chapter 21 - Chapter 30

ขอเวลาทำความเข้าใจหลังจากพูดคุยกันเข้าใจกับแม่ สุดรักก็ขอตัวขึ้นห้อง ส่วนรังรองก็กลับไปนั่งมองดูบรรยากาศ ผ่านกระจกใสด้วยใจเม่อลอยเช่นเดิม…ภายนอกดูนิ่งเงียบ แต่ใจของนางมีเรื่องมากมายให้ครุ่นคิด! ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง สุดรักก็เดินลงมาในชุดที่พร้อมออกไปข้างนอก รังรองที่คิดว่าลูกชายจะไม่ออกไปไหนอีกในวันนี้ หันมองตาขวาง “แล้วนั้นแกจะไปไหนอีก” “ไปรับแฟนไงครับ” “แม่บอกให้แกไปรับพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ” “ผมไปก่อน พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องรีบออกไปไงครับ” “แล้วแกจะไปนอนที่ไหน อย่าบอกนะว่าจะไปนอนค้างบ้านเขา” “ครับ” สุดรักคิดว่านอกจากปรายฟ้า ก็ไม่มีใครกล้าไล่เขาหรอก “พ่อแม่เขาไม่ว่าหรือไง” รังรองถามด้วยความสงสัย “พ่อแม่เขาอนุญาติแล้วครับ ผมไปก่อนนะครับเดี๋ยวจะค่ำเสียก่อน” สุดรักตอบด้วยความมั่นใจ พูดจบก็รีบเดินออกไปรังรองอ้าปากจะถามต่อ แต่ลูกชายก็ไม่อยู่รอฟัง “หนุ่มสาวสมัยนี้ จริงจังกันแค่ไหน…” นางมองตามหลังลูกชาย ที่ตัวเองเลี้ยงตามใจโดยใช้เงินให้ลูกซื้อความสุขตั้งแต่เล็กจนโตเป็นหนุ่ม สุดท้ายลูกก็รักชีวิตอิส

สัมผัสที่ยังตราตึงปัจจุบัน บนเตียงนุ่มเมื่อผิวกายบอบบาง ถูกสัมผัสปลุกเร้าด้วยปลายจมูกโด่งสลับกับริมฝีปากดูดดึงไปทั่วผิวที่ลากผ่าน กลายเป็นการกระตุ้นให้ความอ่อนไหวของเธอตื่นตัว โดยร่างกายสนองตอบรับโอนอ่อนพร้อมกับเสียงหลุดครางออกมาเบาๆ พอให้อีกคนกระหยิ่มใจฝ่ามือหนาที่เคยกดไหล่มนเปลี่ยนมาทำการลูบไล้ฟ้อนเฟ้น ซอกซอน ไปใต้ร่มผ้าบางพริ้วแล้วลูบไล้ไปตามสัดสวนเว้าโค้งและหยุดอยู่ที่สองเนินเต็งตึง กุมขย้ำสลับกับบีบบี้ไปบนเม็ดบัวสีหวานจนทำให้เจ้าของเนินอวบตึง ตัวบิดเกร็งด้วยความกระสัน“ชอบไหมแบบนี้...” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามในขณะที่ยกริมฝีปากยักออกห่างซอกคองาม แล้วจรดริมฝีปากอุ่นฝากฝังลงใหม่ปรายฟ้าเมื่อได้ยินคำถามประโยคของสุดรัก ก็รู้สึกกระดาก ก็เธอเล่นโอนอ่อนไปกับเขาอย่างง่ายดาย ทั้งที่ก่อนจะเริ่มปากก็ปรามเขาไป จึงใช้มือที่ยังเป็นอิสระผลักดันไหล่หนาที่ทาบทับจนแน่นไร้ช่องว่าง แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากวงแขนที่รวบรัดไว้อย่างกับงูรัดเหยื่อเมื่อคนใต้ร่างเริ่มแผงฤทธิ์ สุดรักจึงรวบข้อมือของเธอตรึงไว้บนศีรษะแทน ตากลมโตช้อนมอง“หยุดเลย” เธอบอกเสียงห้วน แต่มุมปากหยักกระตุกยิ้ม สายตากรุ่มกริ่ม“มาสะขนาดนี้จ

เต็มใจรับเพื่อคุณบ้านประชาพงศ์หลังจากที่จอดรถเรียบร้อยแล้ว สุดรักก็หันไปดูปรายฟ้าที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทาง “เป็นอะไร…”“ฟ้า…” เธออ้ำอึ้ง ไม่รู้จะบอกความรู้สึกออกไปยังไงดี“แม่ผมก็เหมือนแม่คุณนั่นแหละ”“มะเหมือนยังไง…พูดเสียงดัง ตรงไปตรงมา เออ… จะว่าปากร้ายหรือคะ” แม้ไม่อยากพูดถึงนิสัยในทางลบของแม่ แต่ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างเธอก็เคยเห็นมาแล้วทุกครั้งหากมีเรื่องใดที่แม่ไม่เห็นด้วย การชี้ขาดจะอยู่ที่นาง แต่กระนั้นเหตุผลของการกระทำ คือความหวังดีที่มีต่อลูก จนเป็นการบังคับฝืนใจ หากแต่เธอที่ดื้อกว่าแม่…“ผมไม่ได้พูดนา…” สุดรักเอ่ยดักขึ้นถึงเขาจะเป็นผู้ชายห่ามๆ แต่ความคิดเห็นในเชิงลบของคนใกล้ตัว เขาก็ไม่เคยพูด แต่ครั้งนี้เขาอยากให้ปรายฟ้ามองเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น“ไม่พูดได้ไง ก็คุณบอกเองว่านิสัยเหมือนแม่ฟ้า” ปรายฟ้าเถียงกลับ“ก็ใช่ แต่ประโยคหลังที่คุณพูดมา ผมไม่ได้พูดนะครับ” เขาอธิบาย แต่กลั้นขำเอาไว้“นี่คุณหลอกให้ฟ้าพูดเหรอ”“ปล่าว…”คำว่า ‘เปล่า’ ของสุดรักทำเอาปรายฟ้าถึงกับถลึงตาใส่ แล้วง้างมือขึ้นเตรียมฟาด แต่ก็ชงักและทิ้งข้างลำตัว“ค่ะ เอาเป็นว่าฟ้าเข้าใจถูกแล้วนะคะ”“ครับตามนั้

คนทำความดี ก็ย่อมมีใจให้ โรงพยาบาลเอกชน ปรายฟ้าเดินเคียงไปกลับหญิงสูงวัย โดยคอยสังเกตอาการของเธอด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะหันไปบอกย้ำหมายเลขห้องกับสุดรักสุดรักเดินนำไปห่างๆ ด้วยทาทางร้อนใจไม่ต่างกับผู้เป็นแม่ ที่รีบก้าวตามให้ทันลูกชายโดยไม่ห่วงว่าตัวเองจะพลาดล้มหรือสะดุด เมื่อถึงห้องตามหมายเลข สุดรักก็ผลักเข้าไปทันที“พ่อ / ปิ่นมุก” สุดรักเอ่ยเรียก โดยคนบนเตียงยังนอนเงียบไม่รู้สึกตัว หากคนที่นั่งเฝ้าอยู่ผุดลุกขึ้นอย่างดีใจ“สุดรัก…” ดวงตาของเธอเปล่งประกายดีใจออกมาเด่นชัดเพราะตั้งแต่พ่อเลี้ยงพาเธอกับแม่พาย้ายออกมาจาก ‘บ้านประชาพงศ์’ เธอก็ไม่ได้เจอกับสุดรักอีกไม่สิ…ตั้งแต่เกิดเรื่องครานั้นเธอกับสุดรัก เหมือนอยู่กันคนละขั่วโลก!“ครับ อาการของพ่อเป็นไงบ้างแล้วครับ”สุดรักทำเป็นไม่เห็นอาการดีใจของปิ่นมุก แม้ในใจจะรู้สึกขอบคุณและซึ้งในน้ำใจของเธอก็ตาม“คุณหมอให้ยานอนหลับและน้ำเกลือ ตอนนี้เพิ่งหลับไปค่ะ” เธอรีบบอกเพื่อให้เขาคลายกังวลปิ่นมุกอายุยี่สิบเก้าปีซึ่งแก่กว่าสุดรักห้าปี เธอป็นผู้หญิงรูปร่างสูงผิวสีแทนหน้าตาสวยคม ประหนึ่งลูกครึ่งไทย/อินเดีย ผู้ชายหลากหลายอา

ไม่ต้องเก็บไว้มีอะไรก็พูดไปหลังจากที่ส่งผู้เป็นแม่กลับบ้านไปแล้ว สุดรักก็เดินกลับเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย พร้อมกับของกินติดไม้ติดมือกลับมาเยอะแยะ และเห็นว่าปรายฟ้า จัดการให้ผู้เป็นพ่อกินยาและนอนพักผ่อนไปเรียบร้อยแล้ว“คุณจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ไหม” เขาถามในขณะที่เปิดกระเป๋าเพื่อดูเสื้อผ้าที่ป้าพิ้งจัดมาให้ ว่าใช่ที่ได้กำชับไว้หรือไม่ส่วนชุดสูทที่จะใส่เข้าบริษัทพรุ่งนี้ ได้จัดแยกมาอย่างดี“ก็ดีเหมือนกันค่ะ แต่แค่เปลี่ยนชุดก่อน ค่ำๆ ค่อยอาบ”ปรายฟ้าบอกพร้อมทั้งเดินมาหา แล้วรับเสื้อยืดกับกางเกงผ้าพลิ้วตัวหลวมที่เขายื่นมาให้ เดินเข้าห้องน้ำไปปรายฟ้าตื่นขึ้นมาดูผู้ป่วยบนเตียงทุกๆ สองชั่วโมงและทุกครั้งที่พยาบาลเข้ามาทำการตวจ โดยเธอไม่มีท่าทีงอแงแต่อย่างใด จนกระทั้งมีเสียงเตาะประตูในตอนเช้า เธอจึงลุกขึ้นไปเปิดก็พบว่าเป็นตาแดงพร้อมกับถุงระดาษในมือและปิ่นโตกับข้าวยื่นมาให้“อะไรคะ”“ข้าวห่อมื้อเช้า กับชุดคุณปรายฟ้า คุณรังรองฝากมาให้ครับ”“ชุดฟ้า?”“ใช่ครับ เมื่อวานขากลับคุณรังรองให้ผมแวะจอดที่ร้าน แล้วท่านลงไปเลือกเองกับมือเลยนะครับ ผมเห็นท่านซื้อมาหลายชุด แถมสั่งกำชับป้าพิ้งว่าซักรีดให้เ