All Chapters of ลวงรักคุณหมอไทก้า: Chapter 41 - Chapter 50

สำหรับเฌอรีนความเงียบที่ตามมานั้นกลับส่งเสียงดังยิ่งกว่าเสียงตะโกน เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่หลับสนิทอยู่ตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย อาการหลับง่ายและเหนื่อยผิดปกติของเขาในสายตาของเธอตอนนี้ ถูกตีความไปในทางเลวร้ายว่าเขาคงไปใช้พลังงานกับคนอื่นมาจนหมดสิ้น น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาอีกครั้งอย่างไร้เสียง เฌอรีนพยายามหดตัวลีบเล็กอยู่ในอ้อมกอดที่เธอเคยคิดว่าปลอดภัยที่สุด ความคิดฟุ้งซ่านพรั่งพรูเข้ามาไม่ขาดสาย ที่ผ่านมาเธอคงมีความสุขไปคนเดียวฝ่ายเดียวสินะ เขาคงเห็นเธอเป็นเพียงแค่ที่ระบายอารมณ์และหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเพราะเด็กในท้องเท่านั้น ส่วนหัวใจและความผูกพันที่แท้จริงของเขา คงถูกฝังลึกไว้กับผู้หญิงที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามานานกว่า 15 ปีคนนั้น ในคืนที่เหน็บหนาวที่สุดในใจ เฌอรีนได้แต่กอดตัวเองและลูกน้อยในท้องไว้แน่น เธอเริ่มตระหนักว่าเส้นทางความรักครั้งนี้อาจจะไม่ได้จบลงอย่างสวยงามอย่างที่เธอวาดฝันไว้ และความจริงที่ว่าเธอรักเขาข้างเดียว.มันช่างเจ็บปวดเจียนตายกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก เช้าวันต่อมา กลิ่นอายความสดใสที่เคยมอบให้กันกลับจางหายไป เหลือเพียงหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ เ

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ไทก้าดูยุ่งวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาแม้กระทั่งสบตาเธอ ความระแวงที่ก่อตัวขึ้นทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขายุ่งเรื่องงาน หรือยุ่งเรื่องของใครกันแน่ เฌอรีนสูดลมหายใจเข้า พยายามสะกดกั้นความอ่อนแอ เธอปลอบตัวเองว่าต่อจากนี้เธอต้องเข้มแข็งเพื่อลูกในท้อง ในเมื่อเขาแสดงเจตนาชัดเจนผ่านการกระทำว่าความสำคัญของเธอและลูกไม่ได้มีมากพอที่จะทำให้เขาอยู่เคียงข้างในวันสำคัญ เธอก็พร้อมจะก้าวเดินไปเพียงลำพัง การกระทำที่ไร้หัวใจของเขาในวันนี้ช่วยให้เธอตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ง่ายขึ้นมาก หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เฌอรีนก็ถือกุญแจรถเดินลงมายังที่จอดรถใต้คอนโด ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถของตัวเอง รถหรูสีดำที่คุ้นตาของไทก้าก็ขับสวนเข้ามาด้วยความเร็วและเบรกลงตรงหน้าเธอทันที เอี้ยดดดด ร่างสูงก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอแล้วเอ่ยเสียงเข้ม “ทำไมไม่รอพี่? จะขับรถไปเองทำไมในสภาพแบบนี้?” เฌอรีนจ้องมองเขาด้วยแววตาว่างเปล่า ความน้อยใจพุ่งขึ้นมาจนจุกอก “พี่ไม่ได้บอกให้เฌอรอนี่คะ เฌอตื่นมาไม่เจอใคร และพี่ก็ไม่ได้ทิ้งโน้ตอะไรไว้ เ

"ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับเฌอขนาดนี้... ในเมื่อพี่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคิดยังไงกับพี่ ทำไมถึงยังให้เขาอยู่ใกล้ตัวตลอดเวลาแบบนี้ล่ะ?" ความรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกทำให้น้ำตาที่กักกั้นไว้ไหลพรากออกมา เฌอรีนฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ ปล่อยให้เสียงสะอื้นดังก้องอยู่ในห้องโดยสาร ความเจ็บปวดจากการรักใครสักคนข้างเดียวมันรุนแรงจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอร้องไห้อยู่นานจนดวงตาบวมช้ำ ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงไม่มีชิ้นดี เมื่อพายุอารมณ์เริ่มสงบลง เหลือเพียงความว่างเปล่าในแววตา เฌอรีนเงยหน้าขึ้นเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวก ๆ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ลงจากรถไปประจันหน้ากับภาพที่ทิ่มแทงใจนั้นอีก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าช่องแชทที่คุ้นเคยเพื่อส่งข้อความสุดท้ายถึงเขา ไม่ว่าเขาจะใส่ใจอ่านมันหรือไม่ แต่มันคือการปลดปล่อยพันธนาการในใจของเธอเอง เฌอรีน: วันนี้เฌอไปฉลองเรียนจบกับเพื่อนนะคะ แล้วจะกลับไปนอนค้างที่บ้านเลย พอดีคิดถึงคุณพ่อคุณแม่มาก พี่ก้าไม่ต้องรอนะคะ" นิ้วเรียวสั่นเทากดส่งข้อความ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปที่เบาะข้างคนขับอย่างไร้เยื่อใย เธอไม่รอให้เขาตอบกลับ ไม่สนด้วยว่าเขาจะเห็นหรือไม่ ก่อนจะพ่นลมหายใจหน

ว่าที่แม่ยายที่สังเกตเห็นท่าทางรู้สึกผิดของไทก้า รีบเข้ามาปรามสามีแล้วหันไปมองไทก้าด้วยแววตาเห็นใจ “ตายจริง สองคนทะเลาะกันมาเหรอคะ ปกติยัยเฌอก็จะเอาแต่ใจตามประสานั่นแหละ แม่ต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะ ที่ทำให้คุณต้องลำบากใจขนาดนี้” “ไม่ใช่หรอกครับคุณแม่” ไทก้าเอ่ยเสียงอ่อนออกไป เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อยอมรับความผิดของตัวเอง “ผมเองครับที่เป็นฝ่ายผิด ผมละเลยความรู้สึกของเฌอ ผมปล่อยให้คนอื่นเข้ามาทำให้เธอเจ็บปวด ทั้งหมดมันเป็นเพราะความโง่ของผมเอง” น้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความจริงใจของไทก้า ทำให้พ่อและแม่ของเฌอรีนลอบสบตากัน พวกท่านมองเห็นความรักที่ซ่อนอยู่ในความทุกข์ระทมของชายหนุ่มตรงหน้า แม้จะห่วงลูกสาวสุดหัวใจ แต่พวกท่านก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้ว่าปัญหาของชีวิตคู่นั้น คนนอกไม่ควรเข้าไปแทรกแซงมากจนเกินไป “คนเรามันผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นแหละ” คนเป็นพ่อถอนหายใจยาว แววตาที่ดุดันลดลงเหลือเพียงความเข้าใจ “ในเมื่อรู้ว่าผิดและพร้อมจะแก้ไข พ่อก็คงไม่ว่าอะไร ยัยเฌอเป็นเด็กขี้น้อยใจแต่ลึก ๆ แกก็มีเหตุผล ถ้าคุณหาแกเจอ ก็ค่อย ๆ คุยกันนะ พ่อเชื่อว่าเขาพร้อมฟังคำอธิบายของคุณ” ไทก้าพยักหน้

ท่ามกลางความเงียบของเวลาใกล้รุ่ง ไทก้าที่นั่งเฝ้าคนรักจนความเพลียเข้าครอบงำ ท้ายที่สุดเขาก็เผลอเอนกายลงนอนข้าง ๆ และรั้งร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอดด้วยความโหยหา เฌอรีนในยามนิทราที่ยังไม่รู้ตัวก็ขยับซุกเข้าหาไออุ่นที่คุ้นเคยตามสัญชาตญาณ ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยจนกระทั่งสติเริ่มกลับมาทีละน้อย เดี๋ยว... เรามาที่นี่คนเดียวไม่ใช่เหรอ? ความคิดนั้นทำให้เฌอรีนเบิกตาโพลงในความมืด ความเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนแกร่งที่รัดกุมรอบเอวและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของใครบางคนที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น ความตกใจสุดขีดทำให้เธอหลุดเสียงกรีดร้องออกมาดังลั่นห้อง "กรี๊ดดดดดด" “เฮ้ย! เฌอ พี่เอง!” ไทก้าสะดุ้งสุดตัว เขาใช้สัญชาตญาณรีบตะครุบตัวเธอไว้แล้วเอามือปิดปากนุ่ม เพื่อกันไม่ให้คนนอกห้องตกใจตามไปด้วย ทันทีที่เห็นว่าเป็นใบหน้าคมเข้มที่เธอพยายามหนีมาตลอดทั้งวัน เฌอรีนก็ออกแรงดีดดิ้นและผลักไสเขาอย่างแรง เธอผุดลุกขึ้นไปยืนอยู่อีกฟากของเตียง ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธและตกใจ “พี่เข้ามาได้ยังไง! แล้วรู้ได้ยังไงว่าเฌออยู่ที่นี่ เฌอมั่นใจว่าเฌอล็อคประตูห้องแล้วนะ!” ไท