Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 58

“อย่าเข้ามานะ!” เฌอรีนแผดเสียงสั่งพร้อมกับชี้หน้าเขา แววตาของเธอดูเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวอย่างที่เขาไม่เคยเห็น “ถ้าพี่ขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว เฌอจะหนีไปที่ที่พี่ไม่มีวันหาเจอ เฌอจะไปคลอดลูกคนเดียว จะเลี้ยงลูกคนเดียว และพี่จะไม่ได้เห็นหน้าลูกแฝดของพี่แม้แต่วินาทีเดียว! เฌอทำจริงแน่!” คำขู่นั้นได้ผลในทันที ไทก้าชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป ร่างสูงยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กลางห้อง ลมหายใจติดขัดเมื่อนึกภาพว่าต้องเสียเธอและลูกไปจริง ๆ ความหวาดกลัวที่รุนแรงที่สุดในชีวิตแล่นเข้าจู่โจม เขาได้แต่ยืนมองเธอร้องไห้อยู่ตรงนั้น โดยที่ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว เพราะรู้ดีว่านาทีนี้เฌอรีนไม่ได้ขู่เล่น ๆ และเขาก็คือคนเดียวที่ทำให้เรื่องทั้งหมดพังทลายลงกับมือ ผ่านไปนานหลายนาที ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องพักที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของหยาดน้ำตาและความเสียใจ ไทก้าสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเฌอรีนด้วยความสัตย์จริง “ใครบอกเฌอว่ามันไม่ใช่ความรัก ใครบอกว่าระหว่างเรามันมีแค่เรื่องเซ็กซ์?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อ

แสงแดดอ่อนยามเช้าเริ่มทอแสงเหนือขอบฟ้าพัทยา แต่บรรยากาศที่ริมหาดหน้ารีสอร์ทกลับดูร้อนระอุผิดกับอุณหภูมิของน้ำทะเล ไทก้าเดินแกมวิ่งออกมาจากตัวบ้านพัก โดยมีเฌอรีนเดินตามหลังมาติด ๆ ทั้งคู่แต่งตัวด้วยชุดที่ดูรีบเร่ง แต่ก็เรียบร้อยพอที่จะเผชิญหน้ากับผู้ใหญ่ ทันทีที่ฝีเท้าของลูกชายตัวดีหยุดลงตรงหน้า มะปราง ผู้เป็นแม่ที่ยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง เธอก็ไม่รอช้าที่จะเปิดฉากพ่นคำด่าใส่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทันที "ก้าทำแบบนี้ได้ยังไงห๊ะ! อายุจะสามสิบห้าอยู่แล้วนะ ทำตัวเหมือนเด็กวัยรุ่น ปล่อยให้หนูเฌอต้องหนีมานอนร้องไห้ที่นี่คนเดียวได้ยังไง แม่สอนลูกมาตลอดว่าอะไรที่ยอมได้ก็ต้องยอม เป็นถึงหมอที่รักษาหัวใจคนไข้ แต่กลับรักษาหัวใจคนใกล้ตัวไม่ได้" มะปรางรัวคำพูดออกมาเป็นชุด ชนิดที่ไม่เปิดโอกาสให้ลูกชายได้แทรกแม้แต่คำเดียว ไทก้าได้แต่ยืนก้มหน้าสำนึกผิด ตัวที่สูงใหญ่กว่าแม่เกือบเท่าตัวกลับดูเล็กลงถนัดตา เขาพยายามจะอ้าปากอธิบาย "คือคุณแม่ครับ ผม" "ไม่ต้องมาผมอะไรทั้งนั้น อะไรกันทำให้เมียที่กำลังท้องไส้ต้องหนีข้ามจังหวัดมา ถ้ามีอันตรายอะไรเกิดขึ้นจะทำยังไง ถ

ไทก้ายังไม่ตอบเป็นคำพูด แต่กลับโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะกระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่า “พี่อยากเอาเฌออีก... แค่นมเฌอถูกับอกพี่เมื่อกี้ พี่ก็มีอารมณ์จนทนไม่ไหวแล้วครับ..." "....." "ให้พี่เอาได้ไหม?” เฌอรีนหลุดหัวเราะคิกคักกับความตรงไปตรงมาของคุณหมอจอมหื่น เธอไม่ได้มีท่าทีขัดขืน แต่กลับส่งมือเล็กไปกุมแก่นกายใหญ่โตที่กำลังพองขยายสู้มือเธออยู่ใต้ผ้าห่ม เธอออกแรงขยับรูดรั้งมันขึ้นลงช้า ๆ จนไทก้าถึงกับซี้ดปาก สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเสียวซ่าน “อยากมากแค่ไหนคะ?” เฌอรีนถามยั่วเย้า สายตาหวานเชื่อมจ้องมองปฏิกิริยาของเขาอย่างนึกสนุก “อยากมาก... สารภาพเลยนะเฌอ พี่เห็นร่างกายเฌอไม่ได้เลย พี่มีอารมณ์กับเฌอได้ตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนที่เฌอเป็นลมที่คลินิก พี่ก็ยังเผลอคิดลามกกับเฌอ ทั้งที่ชีวิตนี้พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อนเลย” ไทก้าสารภาพออกมาอย่างหมดเปลือก แววตาคมกริบฉายชัดถึงความต้องการที่พลุ่งพล่าน เมื่อได้ยินคำสารภาพที่แสนเร้าอารมณ์ เฌอรีนก็ตัดสินใจเลิกแกล้งเขาทันที เธอขยับตัวนอนหงายราบไปกับเตียง ก่อนจะดึงผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าออกจนหมดสิ้น

สามปีต่อมา บรรยากาศริมชายหาดพัทยาที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิง บัดนี้ได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานวิวาห์สุดหรูหราอลังการที่โรงแรมระดับห้าดาว กลิ่นหอมของดอกกุหลาบสีขาวนวลคละคลุ้งไปทั่วงาน แสงไฟนวลตานับพันดวงสะท้อนกับผิวน้ำทะเลในยามค่ำคืน สร้างบรรยากาศให้ดูราวกับสรวงสวรรค์ ไทก้าในชุดสูททักสิโดสีดำเรียบหรู ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนเวทีกลางสวนสวย สายตาของเขาจ้องมองไปยังทางเดินที่โรยด้วยกลีบดอกไม้ เมื่อเจ้าสาวของเขาปรากฏตัวขึ้น เฌอรีนงดงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายในชุดเจ้าสาวสีขาวลูกไม้ฝรั่งเศส แต่ที่ทำให้แขกเหรื่อทั้งงานต้องยิ้มตาม คือนางฟ้าและเทวดาตัวน้อยที่เดินนำหน้าเธอมา ลูกแฝดชายชื่อเจไดในชุดสูทตัวจิ๋วสีขาว และลูกแฝดหญิงชื่อเจด้าในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูอ่อน เด็กแฝดวัยสองขวบครึ่งทั้งสองคนที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากพ่อและแม่ราวกับพิมพ์เดียวกัน เดินถือตะกร้าดอกไม้โปรยทางอย่างขะมักเขม้น แม้เจไดจะแอบเอาดอกไม้เข้าปากหลายครั้ง แต่ก็เดินมาจนถึงมือของคนเป็นพ่อ เจ้าบ่าวอุ้มลูกทั้งสองขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะยื่นมือไปรับมือของเฌอรีนมาจับไว้ พิธีการต่าง ๆ เริ่มไปอย่างอบอุ่น จนถึงช