All Chapters of 4P หลังม่านมังกรร้อนเร่า: Chapter 41 - Chapter 50

“เอามือออกไปก่อนที่คืนนี้พวกเราจะไม่มีเนื้อกิน”หยางหลินหลินจึงได้ดึงมือออกอย่างเสียดาย โจวอวี้หลุนเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์วาบหวามของนางก็พลันอ่อนใจ เขาเอ่ยว่า“มักมากในกาม”หญิงสาวจึงยิ้มกว้างตอบยียวน“ท่านก็ด้วย พวกเราทั้งหมดมิใช่หรือ มักมากในกามด้วยกันทั้งนั้น”“นี่เจ้าไม่อายเลยหรือ”“ข้าจะอายทำไม หรือว่าท่านอ๋องไม่ชอบฟังความจริง”วาจาของนางที่ไม่มีความละอายหรือกระดากกลับทำให้ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงลามไปจนถึงใบหู จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าและเดินไปที่รถม้าหยิบธนูมาสะพาย“อาเฉิน ข้าจะไปล่ากระต่ายแล้วนะ ดูแลพวกนางให้ดี”เหวินเฉินหันมามอง “ขอรับท่านอ๋อง”โจวอวี้หลุนเดินไปแล้ว และโดยไม่ทันระวังตัวหยางหลินหลินก็ติดตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ กระทั่งโจวอวี้หลุนหันมานางก็ยังดื้อดึงจะไปกับเขา จนในที่สุดเขาก็ยอมแพ้“เช่นนั้นอย่าส่งเสียงดัง การล่าสัตว์ต้องใช้ความเงียบ”“เจ้าค่ะ”หยางหลินหลินผู้ซุกซนจึงยิ้มแป้นขึ้นมาทันที นางขยับมาจับมือของโจวอวี้หลุนเอาไว้และหายเข้าไปในป่าพร้อมกันด้านเหวินเฉิน เขาเอ่ยกับเหยียนซินซินว่า“อาหลินเป็นสตรีที่ร่าเริงยิ่งนัก”เหยียนซินซินเอ่ยว่า “บางคราข้าก็อิจฉานางที่เป็

ผ่านไปสามวัน ร่างกายของเหยียนซินซินก็เริ่มมีดีขึ้น ผิวหน้ากลับมามีเลือดฝาดและสามารถลุกเดินไปไหนมาไหนภายในจวนได้อย่างปกติการเอาใจใส่ของสองบุรุษในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาทำให้พวกนางรู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจอย่างลึกซึ้งย่างสู่วันที่สี่นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งบินลงมาเกาะที่แขนของเหวินเฉินเหวินเฉินอ่านจดหมายแล้วถึงกับขมวดคิ้ว“ท่านอ๋อง แย่แล้วขอรับ”ในจดหมายที่ม้วนมานั้นเอ่ยว่า บิดามารดาของเหยียนและหยางถูกลอบโจมตี พวกเขากลายเป็นศพที่ก้นเหว โจวอวี้หลุนกำหมัดแน่น เขาเอ่ยว่า“บิดามารดาของพวกนางถูกลอบโจมตี พบศพที่ใต้หุบเขาเติ้งฉี เช่นนั้นหมายความว่าฝ่าบาทส่งคนตามมาถึงที่นี่แล้ว”เหวินเฉินไม่แปลกใจสักนิด ฮ่องเต้พระองค์นี้แม้ภายนอกจะอ้อนแอ้นเหมือนสตรี ทว่าทรงจิตใจเหี้ยมโหดและยังมีหูตากว้างขวางไปทั่วแคว้น การที่สามารถติดตามคนมาได้โดยง่ายย่อมเป็นเรื่องที่ไม่น่าแปลกใจทว่าเขาเพียงแต่คิดไม่ถึงว่า พระองค์จะมีฝีมือมากเพียงนี้“ท่านอ๋องคิดว่า พวกเขาตายทั้งหมดจริง ๆ หรือขอรับ”“ไม่มีผู้ใดรอด พบศพพวกเขาที่ใต้ภูเขา พวกเขาน่าจะถูกกดดันให้ตกเหว และองครักษ์ของพวกเรา คงเจอกองกำลังที่เกินกำลัง จึงได้ต้านทานไม

สตรีทั้งสองที่สีหน้าซีดเซียวประดุจคนป่วย เพราะกินยาพิษแสร้งท้องเข้าไปแล้วต่างจับมือกันและมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจของกันและกันอย่างลึกซึ้งขบวนรถม้าเดินทางต่อไปอีกหลายวัน กระทั่งมาถึงเมืองท่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นเส้นทางผ่านเข้าสู่มณฑลชั้นใน ที่นั่น พวกนางจึงพบว่าเฉาหงตี้ไม่ได้รออยู่ในวังหลวงอย่างที่คิดพระองค์ออกมาดักรอด้วยตนเองตำหนักรับรองของที่ว่าการเมืองท่าถูกเปลี่ยนเป็นเขตพระราชฐานชั่วคราว ทหารร่างกายกำยำยืนอารักขาแน่นหนาทุกทางเข้าออก ธงมังกรสีทองถูกแขวนไว้เหนือประตู เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่าบัดนี้ฝ่าบาทเสด็จมาเยือนที่นี่เฉาหงตี้นั่งอยู่บนตั่งไม้สลักลายมังกร พระวรกายขาวผอมบางสวมฉลองพระองค์สีแดงเข้ม ใบหน้างดงามคล้ายสตรีช่างอ่อนหวาน ทว่าในดวงตาหงส์คู่นั้นกลับมีประกายวิปริตซ่อนอยู่ทันทีที่ประตูโถงเปิดออก เหยียนซินซินและหยางหลินหลินก็ถูกพาเข้ามาหยางหลินหลินทรุดกายลงบนพื้นก่อนผู้ใด น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างแนบเนียน ร่างบอบบางสั่นเทาคล้ายหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ“ฝ่าบาท ในที่สุดหม่อมฉันก็ได้พบพระองค์เพคะ กว่าจะหาทางหนีจากหวั่นอ๋องมาได้ช่างลำบากยิ่งนัก”เหยียนซินซินเองก็ทรุดกายลงตาม

เฉาหงตี้ยิ้มบางสีหน้าเจ้าเล่ห์ยิ่งนักเมื่อเห็นสีหน้าที่พระองค์ทรงมองว่าเหวินเฉินกำลังขัดเขินแม้เฉาหงตี้จะไม่ใช่สตรี ทว่าความงามของพระองค์ก็ทำให้คนสั่นไหวได้โดยง่าย เหวินเฉินก็คงเช่นเดียวกัน เฉาหงตี้จับมือของเหวินเฉินอย่างจงใจ ยังเอ่ยเบา ๆ“มือของเจ้าแม้จะขาวละเอียด แต่ก็หยาบกร้านนัก”เหวินเฉินเอ่ยว่า “ทำให้ฝ่าบาทขุ่นเคืองพระเนตรแล้ว”เฉาหงตี้หัวเราะชอบใจ“จะขุ่นเคืองได้อย่างไร มือนี้รักษาชายแดนมาเนิ่นนาน จับดาบหอกธนู ไยเราจึงจะไม่รู้ เราชอบมือของบุรุษเช่นนี้” จากนั้นก็ทอดน้ำเสียงอ่อนหวาน “เราอยากจะรู้ว่านอกจากอาวุธแหลมคมที่ใช้ฆ่าฟันคนเช่นนั้นแล้ว หากเจ้าใช้มือนี่มาจับสิ่งอื่นจะให้ความรู้สึกเช่นไร”คำตรัสของฮ่องเต้ทำให้คนหน้าแดงก่ำ เขาย่อมรู้ว่าฝ่าบาทหมายถึงสิ่งใด“ฝ่าบาท...”แค่ก แค่ก แค่กจู่ ๆ เหวินเฉินก็กระแอมไอออกมา ทำให้เฉาหงตี้รู้สึกครื้นเครงยิ่งนัก“ทำไมหรือ เราพูดสิ่งใดผิดไปหรือ ทำเจ้าเป็นเช่นนี้”เหวินเฉินกลืนน้ำลายลงคอ พร้อมกับเอ่ยว่า“กระหม่อมเสียมารยาทต่อหน้าพระพักตร์ ขอฝ่าบาทลงพระอาญา”นาน ๆ สักครั้งที่จะได้เห็นคนที่มีท่าทางขัดเขินง่ายเช่นเหวินเฉิน ด้วยนิสัยนี้ยิ่งถูกพระ

หมอหลวงยังเอ่ยรายงานต่อ“ทูลฝ่าบาท บัดนี้ฮองเฮาและกุ้ยเฟยพำนักอยู่ด้วยกันในเรือนรับรองด้านหลัง พวกนางมีความปรารถนาอยากพบพระพักตร์ฝ่าบาทอีกสักครั้ง เกรงว่าฝ่าบาทจะยังเข้าพระทัยผิดในเรื่องที่เกิดขึ้น ความหวาดวิตกนี้ทำให้พวกนางกินไม่ได้นอนไม่หลับมาตลอดหลายวัน กระหม่อมเห็นว่าความรู้สึกเคร่งเครียดของมารดาจะส่งผลร้ายต่อทารกในครรภ์ จึงขอให้ฝ่าบาทไปพบกับสตรีทั้งสองเพื่อพูดคุยปลอบโยนสักคำพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เฉาหงตี้ทรงฟังคำทูลก็นิ่งคิด พระองค์ให้ความสำคัญกับทารกในครรภ์ที่เป็นสายเลือดของโจวอวี้หลุนมาก เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้มีผลกระทบต่อเด็กในท้องจึงได้ตอบตกลงในที่สุด“พวกเจ้ารอเราอยู่ที่นี่ ข้าจะรีบไปเยี่ยมสตรีทั้งสองหน่อย” และจากนั้นก็โน้มกายลงมองหน้าโจวอวี้หลุน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง“อาหลุน เจ้าอยากพบพวกนางด้วยหรือไม่ อย่างไรในท้องนั่นก็ลูกเจ้า”ในใจของโจวอวี้หลุนยังไม่คลายสงสัย เขาไม่เชื่อว่ายาที่เขาให้พวกนางดื่มจะไร้ประโยชน์ ทว่าพวกนางทำให้หมอหลวงเชื่อได้อย่างไรว่าพวกนางตั้งครรภ์เขาอยากไปพบไปถามด้วยตนเอง แต่เขาก็คิดว่าไม่ได้เด็ดขาดในขณะที่เหวินเฉินบัดนี้ ก็มีใบหน้าเรียบเฉยไร้ควา