All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 1 - Chapter 10

ห้าปีหลังจากหย่ากัน ฉู่จือจิ้นได้พบกู้จินเหิงอีกครั้งที่วัดกู่จีหมิงคู่เดทตั้งใจนัดเธอมาที่นี่โดยเฉพาะ ได้ยินว่าที่นี่มีผู้คนมาจุดธูปกราบไหว้กันอย่างล้นหลาม สามารถตัดวาสนาอันเลวร้ายและส่งเสริมวาสนาคู่ครองที่ดีได้อีกฝ่ายเดินเข้าทุกวิหารที่ผ่าน ยกธูปสามดอกขึ้นสูงเหนือหว่างคิ้ว แล้วก้มกราบอย่างศรัทธาฉู่จือจิ้นเพียงยืนเงียบอยู่ข้างๆ หลุบตามองต่ำ สีหน้าเย็นชา ไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อยเธอเป็นจิตแพทย์อาวุโส ประสบการณ์การทำงานหลายปีทำให้เธอเป็นคนมีเหตุมีผล ประกอบกับประสบการณ์ในช่วงวัยรุ่น เธอไม่เคยเชื่อเรื่องเทพเจ้าและเวรกรรมใดๆ เป็นคนที่ยึดมั่นในลัทธิอเทวนิยมอย่างแน่วแน่อาจเป็นเพราะผู้คนบนโลกนี้ทุกข์ทรมานเกินไป ถึงได้ฝากความหวังไว้กับควันธูปเพียงน้อยนิด ทว่าสิ่งที่ตกถึงพื้นก่อนหัวเข่ากลับเป็นหยาดน้ำตา“คุณก็ไหว้สักหน่อยสิ แม่ผมบอกว่าต้องไหว้ด้วยกันสองคนถึงจะได้ผลนะ”อีกฝ่ายยื่นธูปมาให้หนึ่งดอก ดูท่าทางแล้วคงปัดผ่านไปไม่ได้ฉู่จือจิ้นลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะรับมาเธอคุกเข่าลงบนเบาะรอง ทว่าเมื่อมองพระพุทธรูป หัวใจกลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ขณะที่กำลังจะปักธูปลงในกระถางธูป ค

ฉู่จือจิ้นชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มหยัน “รุ่นพี่รับงานดูดวงเป็นงานเสริมด้วยเหรอเนี่ย?”สิ้นเสียง ศีรษะของเธอก็ถูกตบเบา ๆ หนึ่งทีเส้าเวินเหยียนเหลือบมองเธอจากหางตา ก่อนจะดันแว่นขึ้น “ไม่รู้ตัวเหรอว่าสภาพตัวเองไม่ปกติ? ฉันเป็นจิตแพทย์ของเธอ เธอปิดบังฉันไม่ได้หรอก”หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ฉู่จือจิ้นก็พยักหน้า “อืม”เส้าเวินเหยียนเป็นศิษย์เอกของดร.ไป๋ ใช้นามแฝงว่า เคียน เขามีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อยและเป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ อายุเพียงสามสิบปีก็ติดตามดร.ไป๋คว้ารางวัลใหญ่ระดับแนวหน้ามาแล้วนับไม่ถ้วน ผู้ที่เขารับรักษาล้วนเป็นมหาเศรษฐีระดับสูงและเชื้อพระวงศ์จากต่างประเทศ ทว่านับตั้งแต่ฉู่จือจิ้นกลับประเทศหลังไปฝึกอบรมที่โรงพยาบาลจิตเวชมู่เฉิง เขาก็อ้างว่าต้องการลงไปหาประสบการณ์ในระดับพื้นฐาน ปกปิดตัวตนและตามเธอมาทำงานที่ศูนย์ให้คำปรึกษา ขณะเดียวกันก็คอยให้คำปรึกษาและบำบัดสภาพจิตใจของเธอด้วยเขารู้เรื่องราวในอดีตของเธอ คอยยอมรับ ชี้แนะ และเยียวยาเธอมาตลอดทาง พูดได้เลยว่าหากไม่มีเส้าเวินเหยียน ก็คงไม่มีฉู่จือจิ้นในวันนี้เส้าเวินเหยียนจ้องมองเธออยู่นาน จู่ ๆ ก็ตบไหล่เธอเบา ๆ “จำไว้ว่าต้

ด้านหลังเป็นรถมายบัครุ่นลิมิเต็ดสำหรับนักสะสม เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดาคนขับลงจากรถมาตรวจสอบแล้ว ฉู่จือจิ้นยกมือคลึงหน้าอกที่รู้สึกอึดอัด ก่อนเปิดประตูลงจากรถเช่นกัน อีกฝ่ายมีท่าทีสุภาพ หลังตรวจดูแล้วก็เสนอให้ถ่ายรูปเก็บหลักฐานไว้ก่อน รอตำรวจจราจรมาตัดสินว่าใครเป็นฝ่ายผิด เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นฝ่ายเปลี่ยนเลนแทรกเข้ามาก่อนฉู่จือจิ้นเหลือบมองเวลาพลางขมวดคิ้วแน่น ทำได้เพียงอดทนรออยู่ริมถนนสายตาเธอบังเอิญกวาดผ่านเบาะหลังของรถมายบัค ก่อนจะเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของผู้ชายคนหนึ่งราง ๆ พร้อมกับความรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาฉู่จือจิ้นไม่ได้คิดให้ละเอียด เธอเปิดไลน์ของผู้ช่วย อธิบายสถานการณ์สั้น ๆ แล้วจัดแจงเรื่องงานขณะที่กำลังจดจ่อ กลิ่นหอมสะอาดเย็นของไม้พลันลอยเข้าสู่จมูก วินาทีต่อมา มือใหญ่ข้อนิ้วชัดเจนข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามาในสายตาพร้อมนามบัตรปั๊มทองใบหนึ่ง“ไม่ได้เจอกันนานนะครับคุณฉู่”ฉู่จือจิ้นประหลาดใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนขับรถที่เดิมยืนอยู่ข้างเธอ ไม่รู้เปลี่ยนเป็นคนอื่นตั้งแต่เมื่อไรชายหนุ่มสวมสูทสีแดงเข้ม คอเสื้อแหวกออกเล็กน้อยอย่างสบาย ๆ หางตาเชิดขึ้นโดยธรรมชาติ

ขณะที่พูด คุณท่านสวี่ก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย “หนูฉู่ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือหลานชายไม่ได้เรื่องของฉัน สวี่โจวหล่าน โจวหล่าน คนนี้คือ...”“ฉู่จือจิ้น คุณฉู่ ไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณปู่ผมด้วย ยินดีที่ได้พบครับ”สวี่โจวหล่านยิ้มมุมปากเล็กน้อยพลางเอ่ยแทรกขึ้นเองเขาได้ยินมานานแล้วว่าหมอเจ้าของไข้คนใหม่ที่คุณปู่เปลี่ยนมาคราวนี้มีความสามารถทางวิชาชีพสูง ทั้งยังมีความรับผิดชอบมาก เขาตั้งใจมานานแล้วว่าจะหาโอกาสมาพบ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นฉู่จือจิ้นดูท่าระหว่างพวกเขาคงมีวาสนาต่อกันไม่น้อยจริง ๆฉู่จือจิ้นยิ้มตอบ แต่ในใจกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย“เอาล่ะ ๆ จะยืนกันอยู่ตรงนั้นทำไม? โจวหล่าน แกยังไม่รีบเชิญหนูฉู่เข้ามาคุยข้างในอีก!” ดวงตาคุณท่านสวี่เต็มไปด้วยรอยยิ้มดูจากท่าทางแล้ว สองคนนี้น่าจะยังมีโอกาส...เมื่อเห็นรอยยิ้มบางบนใบหน้าฉู่จือจิ้น ทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนมราวกับไม่มีใครอยู่รอบข้างไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองของฉู่จือจิ้นหรือไม่ สีหน้าของกู้จินเหิงที่เคยเย็นชาและสูงส่งจนยากจะเข้าใกล้เริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาเล็กน้อย“คุณท่านสวี่ ไม่ต้อง

“แม่คะ หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายท้อง อาจเป็นเพราะกินของผิดสำแดงตอนบ่ายที่โรงพยาบาล” ฉู่จือจิ้นถือจานเดินกลับมาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “วันนี้คงฉลองวันเกิดกับทุกคนไม่ได้แล้ว หนูพาซินซินกลับก่อนนะคะ”“พี่จือจิ้นไม่พอใจเหรอคะ?”“อย่าโกรธแม่เลยนะ จินเหิงเขา...เขารู้สึกว่าหลายปีมานี้ฉันลำบากมามาก เลยอยากให้ทุกคนมากินข้าวด้วยกันสักมื้อ เพียงแต่บังเอิญกำหนดวันตรงกับวันเกิดฉันพอดี”ฉู่ฮั่วดึงแขนเธออย่างสนิทสนม แต่มือกลับออกแรงอย่างแนบเนียน“เปล่า” ฉู่จือจิ้นยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะดึงแขนออกอีกครั้ง แล้วจูงซินซินจากไปกู้จินเหิงสินะ...ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะอย่างไรเสีย ฉู่ฮั่วก็คือรักแรกฝังใจที่เขาเฝ้าคะนึงหาอยู่ตลอดนี่นา......หลังจากฉู่จือจิ้นพาซินซินกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เธอก็อาบน้ำอุ่นให้เจ้าตัวน้อยก่อน จากนั้นจึงตรงดิ่งเข้าครัวจนป่านนี้พวกเธอยังไม่ได้กินข้าว เจ้าตัวน้อยคงหิวแย่แล้วในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นเธอเช็ดมือแล้วเดินมาเปิดประตู คนที่ยืนอยู่ด้านนอกคือพนักงานส่งอาหารในชุดยูนิฟอร์มฉู่จือจิ้นเปิดดูถึงได้พบว่าข้างในเป็นเค้กมูสก้อนเล็กสีขาวนวลหนึ่งก้อน กั