Alle Kapitel von The Maid Who Stole the Señorito's Heart : Kapitel 11 – Kapitel 20

SPG: YOU CAN SCROLL IF YOU CAN'T HANDLE. READ AT YOUR OWN RISK.___________Mahigpit na napakapit si Lira sa balikat ni Gabriel nang umulos ito ng malakas sa loob niya. Pakiramdam niya ay napunit ang buong pagkatao niya sa ginawa nito.Hinawakan siya ni Gabriel sa baywang at bahagyang inayos ang posisyon nilang dalawa. Sa bawat galaw nito ay sumasalakay ang sakit sa kaibuturan niya."Does it hurt?" bulong nito sa tenga niya.Hindi niya magawang sumagot. Basta napayakap na lang siya sa leeg nito habang marahan nitong minasahe ang kanyang dibdib."Tell me if I can move now." Tumango si Lira.Nakatingin lang si Gabriel sa dalaga na nakaguhit ang sakit sa mukha. Marahan niyang hinalikan ang labi nito. Pigil na pigil siyang hindi umulos kahit gustong-gusto na niya, masyadong masarap sa pakiramdam ang loob ng dalaga.Puno ng pagnanasa ang matang tiningnan niya ang binata tila nag bibigay ng go signal sa kanya. Marahan ang naging simula ng mga galaw ni Gabriel, ingat na ingat ito at tila nag

SPG: MATURE CONTENT, SCROLL IF YOU CAN'T HANDLE. READ AT YOUR OWN RISK._______Naramdaman na lang ni Lira ang malamig na tiles sa kanyang likod habang marubdob na hinahalikan ni Gabriel ang kanyang katawan.Maagap siya nitong binuhat saka dahan-dahang pinahiga sa malawak at malambot na sofa. He pressed a button on the wall, and suddenly, the thick curtains automatically closed, making the room feel private and quiet.Muli siyang hinalikan ni Gabriel nang may masidhing pagnanasa, habang ang mga kamay nito ay unti-unting nag-aalis ng natitirang saplot sa kanyang katawan. Napaliyad si Lira nang maramdaman ang mapangahas ngunit masuyong haplos nito sa kanyang pagkababae."Ah..." Mahigpit na napakapit si Lira sa buhok ng binata nang magsimulang bumaba ang mapangahas na dila nito mula sa kanyang leeg patungo sa kanyang dibdib.Sinipsip nito ang kanyang mga utong na tila isang batang uhaw na uhaw. Kasabay nito, ang isang kamay ay unti-unting pumasok sa kanyang loob. “Gabriel… ahh,” she g

"Can we talk?" Napaiktad siya sa gulat nang marinig ang boses ng binata. Hindi niya ito nilingon at nagpanggap na walang naririnig. Malalim naman itong bumuntong-hininga at marahang hinawakan ang braso niya. "Baby please, let's talk." Namuo ang mga luha sa mga mata niya. "Itutuloy pa ba natin?" Mahina niyang tanong, halos ibulong na lang sa hangin. Isang mabigat na katahimikan ang namagitan sa kanilang dalawa. Kita ni Lira ang marahang pagkurap ng mga mata ng binata, tila hindi maproseso ng utak nito ang tanong niya. Nanginginig ang ibabang labi ni Lira, at sa pagpatak ng unang butil ng kanyang luha, hinila siya nito paitaas para yakapin nang mahigpit. "Anong ibig mong sabihin?" paos na tanong nito. "Alam naman natin pareho na walang patutunguhan 'to." Humigpit ang yakap nito, bago isinubsob ang mukha sa leeg niya. Kinain ng takot ang buong sistema niya…baka may makahuli sa kanila. "Gabriel, bitawan mo 'ko," mahina niya itong itinulak, pero mas humigpit ang yakap nito. "I pr

Hindi niya alam kung saan ibabaling ang tingin. Sa bawat pagliko ng ulo niya, parang may patalim na tumatama sa dibdib niya. Nanatili siyang nakatayo, parang napako sa kinatatayuan, habang pinagmamasdan si Gabriel na marahang umiikot sa gitna ng bulwagan kasama si Arianna. The music was light, elegant, perfect for the glittering hall... but for her, every note felt heavy. Parang may kamay na dahan-dahang humihigpit sa dibdib niya, hanggang sa halos hindi na siya makahinga. Si Gabriel... The man she once believed had a space for her in his world... was now holding Arianna's hand. Magaan. Natural. Effortless. Parang hindi siya kailanman naging bahagi ng eksenang iyon. Napakagat siya sa labi, pilit pinipigil ang panginginig ng kanyang kamay. "Okay lang 'yan," bulong niya sa sarili. Pero hindi niya alam kung sino ang kinukumbinsi niya... sarili niya, o ang sakit na unti-unti nang kumakain sa kanya. At saka niya naramdaman ang tingin ni Señora Clara. A cold, deliberate look. P

Isang puting silid ang bumungad sa kanya nang imulat niya ang kanyang mga mata. Nilibot niya ang paningin at napansin niyang nasa ospital siya. Napapikit siya muli at nagtangkang bumangon, ngunit isang matinding kirot ang pumulsong bigla sa kanyang ulo. "S-shit..." May pagtatakang nilibot niya ang paningin, ngunit wala siyang ibang nakita kundi ang isang lalaking natutulog sa sofa. Hindi niya maaninag ang mukha nito dahil nakatalikod ito sa kanya, pero kahit ganoon, umasa pa rin siyang si Gabriel iyon. Tila narinig ng lalaki ang kanyang mahinang pagdaing dahil dahan-dahan itong kumilos sa sofa. Umayos ito ng upo at unti-unting lumingon sa kanyang direksyon habang kinukuskos ang mga mata. Kasabay ng bawat segundo ng pagharap nito ay ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Napahawak siya sa gilid ng kama, pinipigilan ang hininga habang taimtim na dumadalangin na sana… sana ay si Gabriel ang bumungad sa kanyang paningin. Pero nadismaya siya nang makita ang kabuuan ng mukha nito. S