ฉลามไม่กินปลาทู のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ฉลามกลับมาถึงบ้านลุงสมนึก ก็เห็นปลาทูเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว สักผ้าถุงตากไว้ที่ราวของลุงสมนึก เจ้าตัวนอนเล่นอยู่ในเปล เมินเฉยไม่สนใจเขา “หิวรึเปล่าผมจะต้มมาม่าคุณอยากกินด้วยไหม” ฉลามพูดขึ้นมาพยายามง้อให้เธอคุยด้วย แต่ก็เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับ “รึกินมาม่าไม่ได้ งั้นผมทำไข่เจียวให้ดีไหม” เขาถามมาอีก แต่ก็เงียบ ปลาทูนอนนิ่งเงียบ ขยับข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “คงเป็นใบ้แล้วมั้ง รึว่าหูหนวกด้วย ถามอะไรเลยไม่ตอบ” เขาพูดกวนแหย่ไปเรื่อยไปตามประสา “นี่จะทำอะไรก็ไปทำสิ จะมาตอแยฉันทำไม ฉันเพื่อนเล่นนายรึไง” ปลาทูว่ากลับยังโมโหไม่หาย “ก็รู้ว่าไม่ใช่เพื่อนเล่นหรอก เพื่อนเล่นผมคือผู้กองโลมาโน้นครับ ถ้าเป็นคุณหมอปลาทูผมคงไม่เล่นด้วยเพราะคงเช่นอะไรก็ไม่สนุก ได้แต่ร้องไห้ขี้แยแน่ๆ”“เอ๊ะ! คนเขายิ่งโกรธอยู่นะ จะมากวนให้โกรธเพิ่มรึไง”ปลาทูพูดเสียวสะบัด “ก็แค่หวังดีมาถามว่าหิวไหม ก็ไม่ตอบเองนี่ครับ” “ไม่ต้องมาหวังดี แล้วก็ไม่ต้องมาพูดอะไรกับฉันอีก กลับขึ้นฝั่งไปแล้วก็ไม่ต้องพูด เข้าใจรึยัง” “จะโกรธอะไรกันขนาดนั้นครับ ผมยอมขอโทษคุณหมอก็ได้ครับ ขอโทษครับ” “ถ้าไม่เต็มใจขอโทษก็ไม่ต้องหรอก ฉันคงผิดเองที

“เสร็จแล้ว แค่นี้แหละฉันนอนได้แล้ว บ้านลุงก็มีที่นอนเยอะอยู่นะ แล้วก็ดูใหม่ และสะอาดด้วย” “ของผมเอง ผมมักจะมานอนกับแก บางครั้ง หมึกกับเม่นมาบ้าง มาหาเพื่อนไปยิงปลา ก็เลยเตรียมที่หลับที่นอนไว้ คุณหมอนอนได้ผมก็ค่อยสบายใจหน่อย” “นอนน่ะนอนได้ แต่จะหลับรึเปล่าไม่รู้ ฉันมันคนหลับยากซะด้วยสิ ยิ่งแปลกที่แบบนี้ด้วยแล้วไปกันใหญ่เลย”ฉลามเอาฟูกที่นอนมาปูไม่ห่างจากของปลาทูมานัก จัดที่นอนให้ตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ล้มตัวลงนอน “ให้ผมร้องเพลงให้ฟังไหมเพื่อคุณหมอจะได้หลับง่ายขึ้น” ปลาทูหัวเราะ “ครั้งที่สามแล้วนะ ที่คุณมั่นใจในตัวเองแบบเบียวๆ” ฉลามหัวเราะ “ผมร้องเพลงบ่อยนะครับ ตอนเป็นนักเรียนนายร้อยก็ร้องตลอดเลยตอนฝึกร้องนำวิ่งด้วย ตอนนี้ก็ร้องบ่อยเพราะถูกเชิญขึ้นร้องเพลงแทบทุกงาน ไม่อยากฟังจริงเหรอ” ฉลามชวนคุยพยายามทำให้เรื่องที่พาเธอมาลำบากสนุกสนานขึ้น “เอาไว้ก่อนเถอะค่ะ บรรยากาศตอนนี้ก็น่ากลัวพออยู่แล้วนะ เอาเป็นเรานอนคุยไปเรื่อยๆ ได้ไหมคะ ใครเงียบก่อนก็แปลว่าหลับแล้ว” “เอาสิ แต่จะไม่ฟังเพลงแน่นะ ผมให้โอกาสเปลี่ยนใจ” ปลาทูพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้ามาทางฉลาม “ปกติของคุณมักจะพูดเรื่องตลกตอนที่คิด

โลมายิ้ม “มีอีกเรื่อง ติณแฟนเราโทรหาพี่ บอกว่าเราติดต่อไม่ได้เลย อยากมาหา อยากมาเคลียร์ เขาบอกว่าปลาทูเข้าใจผิดทั้งหมดเลย” โลมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “บ้าจริง แล้วพี่โลมาตอบว่าไงคะ” “พี่ก็บอกว่าปลาทูไม่น่าจะมีอะไรต้องเคลียร์แล้วนะ แต่มันก็ไม่ยอมนะ บอกว่ายังไงก็ต้องขอมาเจอเราอีกสักครั้ง แล้วก็ขอร้องพี่ว่าอย่าขวางเขาได้ไหม” “เวรเอ๊ย! อยากตายรึไง” ปลาทูพูดออกมาเพราะความโมโห “ใจเย็นสิ” โลมารีบห้ามน้อง “ก็มันหงุดหงิด พี่โลมาบล็อกเบอร์ไปเลยค่ะ อย่าไปสนใจ เป็นบ้าอะไรจะมาเคลียร์เพื่ออะไร มันจบไปแล้ว” “มาก็ช่างมันสิเราก็จะได้พูด ว่าไม่ต้องมาอีก อีกอย่างมันจะได้เห็นว่าเรามีความสุขดีไง ช่วยออกไปจากชีวิตให้พ้นๆ ซะทีบอกมันแบบนั้น ให้มันเดินทางมาไกลๆ แล้วกลับไปด้วยความผิดหวังบ้าง ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” โลมาพูด ปลาทูยิ้มออกมาได้เมื่อเห็นด้วยกับความคิดของพี่ชาย “ตำรวจเดี๋ยวนี้ร้ายนะคะ” โลมาหัวเราะ ฉลามมองปลาทูนิ่ง เขาไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของโลมาเท่าไหร่ แต่ขัดอะไรไม่ได้ “ถ้ามันมาจริง ฉลามคอยอยู่เป็นเพื่อนปลาทูหน่อยแล้วกันนะ” โลมาสั่งกำชับ “ได้ครับ” เขารับคำสั้นๆ “หมึก เม่น ถ

ช่วงเที่ยง ฉลามทำงานของเขาเสร็จรีบขับรถมาที่ คลินิกของปลาทู ตั้งใจชวนเธอออกไปทานข้าว “กุ้งนางพี่ปลาทูของเราทานข้าวรึยัง” ฉลามรีบถาม เมื่อเข้ามาในคลินิกแล้วเจอกุ้งนางนั่งอยู่ “ยังเลยค่ะพี่ปลาทูยังตรวจคนไข้อยู่เลยค่ะ แต่ใกล้เสร็จแล้วค่ะ”ฉลามพยักหน้า ไม่นานคนไข้ก็เดินออกมาจากห้องตรวจ ปลาทูเดินออกมา พอเห็นว่าฉลามนั่งอยู่แถวนั้น ก็เลิกคิ้วมองอย่างรู้สึกแปลกใจ “พี่มาทำไมคะ ไม่กลับบ้านไปนอนล่ะ” “นอนได้ที่ไหนงานที่แพปลาเพิ่งจะเสร็จ” “งานเสร็จแล้วมานี่ทำไมคะ แล้วพี่โลมาล่ะ” “พี่โลมากลับไปนอนบ้านคุณปู่ ส่วนพี่ก็จะมารับปลาทูไปกินข้าวเที่ยงแล้วไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ” เขาเอ่ยชวน “แล้วพี่โลมาละคะจะมาด้วยไหม” “พี่โลมายังหลับอยู่เลยค่ะ พี่ปลาทู พี่สองคนไปทานข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวกุ้งนางเฝ้าคลินิกให้เองค่ะกุ้งนางกินข้าวเรียบร้อยแล้วค่ะ ถ้ามีคนไข้เข้ามากุ้งนางจะบอกว่าให้รอแป๊บหนึ่งนะคะ” “ได้จ้ะ เดี๋ยวนะแล้วที่บ้านมีใครอยู่รึเปล่าจ้ะกุ้งนาง” “มีค่ะ พี่ก้ามปู อยู่บ้านค่ะ แม่ฝากให้ช่วยดูแล พี่โลมาค่ะ แม่ทำกับข้าวไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ” “งั้นเดี๋ยวพี่มานะ” ปลาทูถอดเสื้อกาวน์ออกแขวนไว้ และไปทาน

“นี่แหละฉลามที่พวกเราไม่ควรมีแฟนเป็นหมอว่าไหม มันฉลาดรู้ทันไปหมด” โลมาตะโกนตามหลัง ป้าแดงยังหัวเราะขำเด็กๆ ที่หยอกล้อกันไปมาไม่หยุด ไม่มีใครยอมใคร “ป้าแดงคอยดูเถอะ สองคนอยู่กับปลาทูเยอะๆ จะเป็นตัวแสบเหมือน ยัยนั่น” โลมาส่ายหัวอย่างยอมแพ้ “ดีเหมือนกันนะคะ คุณหนูจะได้ช่วยสอนให้น้องๆ รู้ทันผู้ชาย” “อ้าว! ป้าแดงพูดแบบนี้เชื่อยัยตัวแสบปลาทูไปอีกคนแล้วเหรอว่าพวกเราเจ้าชู้” โลมาแกล้งโวยวาย “ป้าไม่ได้ว่าคุณโลมากับคุณฉลามแบบนั้นนะคะ ป้าหมายถึงผู้ชายคนอื่น ก้ามปูกับกุ้งนางจะได้ดูคนเป็นเหมือนคุณหนูนะคะ พวกคุณสองคนป้าแดงช่วยดูแลมาตั้งแต่เด็กป้าแดงจะไม่รู้นิสัยใจคอได้ยังไงละคะว่าเป็นคนดี” ป้าแดงรีบอธิบาย “ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อยครับ” ฉลามพูดยิ้มๆ “ไปฉลามเราตามไปกวนโมโหเด็กเล่นสนุกๆ กันดีกว่านั่งกันอยู่สองคนเบื่อตายชัก” โลมาพูดขึ้นมา พร้อมกับลุกขึ้น ช่วยถือจานกับแกล้มเดินนำเข้ามาในบ้าน ฉลามรีบเดินตามมาด้วย “ขอนั่งด้วยคนนะเด็กๆ ด้านนอกยุงกัด” โลมานั่งลง ฉลามเดินตามมานั่งลงด้านข้าง ตรงข้ามกับปลาทู “เด็กๆ คุยอะไรกันอยู่ พูดต่อได้เลยนะ ถ้าพี่ปลาทูให้ข้อมูลอะไรผิดๆ พี่จะได้ช่วยแก้ให้” โ