Alle Kapitel von คลั่งรักแม่ตัวแสบ: Kapitel 11 – Kapitel 20

“นี่…ลงไปนะ…ปะ...ปล่อยฉันนะ” พะพายดิ้นไปมาอยู่ใต้ร่างกายหนา พยายามใช้มือผลักดันหน้าอกของคนด้านบนให้ออกห่าง แต่มันก็แทบจะไม่เป็นผลเลยสักนิด รามจับข้อมือทั้งสองข้างของพะพายกดไว้เหนือหัว เพื่อไม่ให้เธอทุบตีเขาได้ดั่งใจอีก“ปล่อยฉันนะ…ไอ้โรค...อืออ...อืออ” คำด่าทอของพะพายต้องหยุดลง แล้วต้องแปลงเปลี่ยนเป็นเสียงร้องครางในลำคอแทน รามประกบจูบริมฝีปากบางของคนใต้ร่างอย่างรุนแรง จนเธอพยายามดิ้นทุรนทุราย เพราะเริ่มขาดอากาศหายใจ เขาถึงได้ยอมถอนจูบออกอีกครั้ง รามไม่ชอบเวลาที่พะพายพูดจาไม่เพราะกับตัวเอง เขาเลยอยากสั่งสอนเธอซะหน่อย ต่อไปจะได้เลิกด่าทอว่าเขาซะที!!!พะพายนอนหอบอยู่บนเตียงใบหน้าแดงก่ำไปหมด ผู้ชายคนนี้เขาคิดจะฆ่าเธอจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย!!!    รามก้มจ้องมองผลงานตัวเองอย่างพอใจ “ปล่อย...ถ้าคุณทำอะไรฉัน...ฉันแจ้งตำรวจแน่ค่อยดู!!” พะพายดิ้นขัดขืนอยู่ใต้ร่างของรามไปมาอย่างไม่ยอม แต่มันก็ช่วยอะไรแทบไม่ได้เลย เพราะรามนั่งคร่อมทับบนร่างของเธออยู่ ส่วนมือก็ถูกจับไว้ทั้งสองข้าง พะพายใน

“หยุด…หยุดนะ!!”“มันสายไปแล้ว…คนสวย” รอยยิ้มแสนชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา รามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน พร้อมยกมือยาวจับขาเรียวทั้งสองข้าง ของพะพายมาไว้ที่เอวของตัวเอง รามจับแก่นเนื้อใหญ่เกินขนาดของตัวเอง จ่อถูไถใจกลางสาวที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำลายและน้ำรักไปมาอย่างหยอกเย้า สวบ!!“กรี๊ดดด” เสียงหวานกรีดร้องลากยาวอย่างเจ็บปวด พะพายพยายามขยับดิ้นหนีสุดแรง เมื่อร่างทั้งร่างเหยียดเกร็ง นิ้วเท้าจิกลงกับที่นอน เพราะรู้สึกเจ็บและความจุกแน่นที่ท้องน้อยของเธอ ห่างตาทั้งสองข้างก็มีน้ำตาไหลออก พะพายไม่คิดเลยว่าการมีอะไรกัน มันจะเจ็บปวดมากถึงขนาดนี้รามกดกระแทกแก่นกายของตัวเอง เข้าลึกในร่างบางทีเดียวจนมิดลำ เขารู้ดีว่านี่เป็นครั้งแรกของพะพาย วิธีนี้จะทำให้เธอรู้สึกเจ็บน้อยที่สุด (หรือเจ็บแค่รอบเดียว) แต่มันก็ยังคงทำให้เธอเจ็บมากอยู่ดี รามถึงได้พยายามเล้าโลมพะพายให้มากที่สุด ก่อนที่จะดันแก่นกายของเขาเข้าไป รามแช่แก่นกายใหญ่เอาไว้อย่างนั้น เพื่อให้ร่างกายของพะพา

แสงแดดยามบ่ายสอดส่องเข้ามาตามรอยแยกของผ้าม่าน ภายในห้องที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงของเครื่องปรับอากาศดังก้อง บนเตียงกว้างมีสองร่างเปลือยเปล่า นอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ทั้งสองหลับไหลไร้สติด้วยความอ่อนเพลีย เพราะเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ขนตายาวของร่างเล็กเริ่มขยับไปมา เพราะเธอรู้สึกนอนไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าไหร่พะพายลืมตาขึ้นมาช้า ๆ กะพริบตาสองสามทีเพื่อปรับสายตา เธอค่อย ๆ ขยับพลิกร่างกายที่ไปมาตามความเคยชิน แต่ก็ต้องชะงักค้างอยู่ท่าเดิม เมื่อเธอรู้สึกอ่อนล้าเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวผิดปกติ แถมตรงช่วงล่างของเธอ ยังรู้สึกเจ็บแปล๊บ ๆ ขึ้นมาอีกด้วย พะพายพยายามจะดันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างกอดรัดแน่นอยู่ที่เอว เธอเลยหันไปมองด้านข้างของตัวเอง ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชาย คนที่รังแกเธอเมื่อคืนนอนหลับใหลอยู่ข้างกาย ส่วนแขนแกร่งของเขาก็กอดรัดเธอเอาไว้แน่นอยู่ ราวกับว่าจะกลัวเธอหนีไปไหนซะอย่างงั้น พอเห็นร่างกำยำที่นอนอยู่ข้าง ๆ สติและเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก็ไหลเข้ามาในความจำของพะพายเป็นฉาก ๆ ใช่เมื่อคืนเธอกับเขามีอะไรกันนี่นา..

หลังจากศึกครั้งที่สองจบลง รามก็อุ้มพะพายไปอาบน้ำในห้องน้ำทำความสะอาดร่างกาย ตอนแรกเธอทำท่าจะไม่ยอม แต่ก็สู้แรงของรามไม่ไหวเลยต้องจำยอมให้เขาอาบน้ำให้แต่โดยดี บอกเลยว่าตอนนี้แค่จะยืนทรงตัว พะพายก็ยังทำแทบไม่ได้ เพราะถูกผู้ชายเอาแต่ใจคนนี้ สูบพลังไปหมดสิ้นแล้วพะพายนั่งอึ้งอยู่หน้ากระจก โต๊ะเครื่องแป้งในห้องของตัวเอง เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง เมื่อได้มาเห็นสภาพร่างกายขาวเนียนในอดีตที่กำลังสะท้อนอยู่ในกระจก ซึ่งตอนนี้เนื้อตัวของเธอ มันกลับเต็มไปด้วยรอยแดง และร่องรอยดูดกัดของผู้ชายคนนั้น ทั้งบนเนินอก ซอกคอ และต้นขาด้านใน ไม่แปลกเลยที่เธอตื่นมาแล้วจะรู้สึกเจ็บระบมไปหมดทั้งตัว แต่กลับกันเขากับไม่เป็นอะไรเลยสักนิด ทั้งที่เมื่อคืนเธอก็ทั้งตีทั้งกัดเขาไปตั้งเยอะเหมือนกัน พอพะพายได้เห็นสภาพรามแล้ว เธอยิ่งรู้สึกแค้นจนอยากบีบคอเขาให้ตายไปซะตอนนี้เลย แต่มันก็คงเป็นได้แค่ความคิดเท่านั้น เพราะร่างกายของเธอตอนนี้ มันไม่พร้อมที่จะไปทะเลาะตบตีกับเขาต่อแล้ว เวลานี้พะพายทำได้เพียงแค่ นั่งมองคนแปลกหน้าที่ขืนใจเธอ ยืนเช็ดผมอย่างอารมณ์ดีอยู่ด้านหลังตัวเองเท่านั้น“ถ้าจะมอง…ก็มองมาตรง ๆ เลยก็ได้นะ ฉั

พะพายลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวันด้วยความรู้สึกเมื่อยล้า เมื่อคืนเธอถูกรามจับกัดกินจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่พอตื่นมาก็ไม่เห็นเขาอยู่บนเตียงแล้ว ไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่ตอนไหน พอจะไปก็ไปซะง่ายดาย ทีเมื่อวานเธอไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป พะพายบ่นในใจอย่างเคือง ๆ แล้วทำไมเธอต้องไปคิดถึงเขาด้วยเนี่ย มันก็ดีแล้วนี่นาที่เขาจากไปซะที เธอจะได้กลับไปใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเดิมพะพายกลับมาใช้ชีวิตดังเดิม ถึงร่างกายจะยังคงอ่อนล้า และยังมีร่องรอยที่รามฝากไว้หลงเหลืออยู่จาง ๆ บ้าง แต่ก็ไม่ได้เจ็บหรือเมื่อยล้าเหมือนวันแรก ๆ แล้ว ส่วนผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับเธออีก ทั้งที่วันนั้นพูดว่าจะรับผิดชอบเธอทุกอย่างซะดิบดี แต่ตอนนี้กลับหายตัวไปไหนก็ยังไม่รู้เลย นี่สินะพวกผู้ชายพอได้ตามที่ต้องการสมใจแล้ว ก็หนีหายเงียบไปเลย แต่ใครจะสนใจละ ถึงพะพายจะรู้สึกเสียดายความบริสุทธิ์ ที่ต้องเสียให้เขาไปก็ตามทีเถอะ แต่จะให้เธอทำอย่างไงได้ ในเมื่อมันเอากลับคืนมาไม่ได้แล้วนี่นา จะให้เธอมานั่งร้องไห้เสียใจ กับเรื่องราวพวกนี้ก็คงไม่ใช่ สู้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นซะดีกว่า ช่วงพักเที่ยงหลังจากที่พะพายและเพื่อน ๆ เลิกเรีย