บททั้งหมดของ คลั่งรักแม่ตัวแสบ: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ขอโทษทีนะที่เงียบหายไป…คิดถึงผัวบ้างไหมครับคุณเมีย”“คะ..คุณ!” พะพายเมื่อได้สติกลับมา ก็รีบวิ่งไปหลบอยู่หลังลูกไหนกับมาร์ค เพื่อหวังให้ทั้งสองคนช่วยปกป้องตัวเอง“หึหึ...คิดว่าไอ้มาร์คมันจะช่วยอะไรเธอได้หรือไง” รามหัวเราะออกมา เมื่อเห็นพะพายวิ่งไปหลบอยู่หลังคนอื่น“ใครวะ...ไอ้พาย” ลูกไหนหันไปถามพะพายอย่างงง ๆ เพราะไม่รู้ว่าตอนนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น“เออ..เออคือว่า” พะพายอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดบอกเพื่อนของตัวเองยังไงดี“ก็บอกไปเลยสิ…ว่าฉันเป็นผัวของเธอ” รามพูดขึ้นเสียงเรียบ พร้อมยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์“ห๊ะ!…ผัวเหรอ!” ทั้งสามคนร้องขึ้นพร้อมกันอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง พะพายมันไปแอบมีผัวตั้งแต่ตอนไหน พอเห็นพวกเพื่อน ๆ หันมองหน้าด้วยความสงสัย พะพายก็ยืนส่ายหัวไปมาไม่หยุด เพื่อปฏิเสธคำพูดของรามว่ามันไม่ได้เป็นความจริง“ไม่ใช่สักหน่อย…คุณอย่ามาพูดมั่วซั่วแถวนี่นะ” พะพายรีบพูดปฏิเสธเสียงแข็ง“ทำไมล่ะ…ได้ฉันแล้วจะไม่รับผิดชอบหรือไง” รามกระตุกยิ้มมุมปากขึ้น พร้อมก้าวเดินเข้าไปหาพะพาย แล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน เขาก็ไม่ได้พูดผิดอะไรนี่นา เขาได้เธอแล้ว ส่วนเธ

“อืออ…อืออ” พะพายได้แต่ส่งเสียงประท้วงอยู่ในลำคอกับความเอาแต่ใจของอีกฝ่ายมือหนาเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขไล่ลูบคลำไปทั่วเรือนร่างของพะพาย จนมาหยุดชะงักอยู่ที่หน้าอกขาวของเธอ รามจับขยำไปมาอย่างแรงสองสามที ก็ยิ่งความรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเรื่อย ๆ เพราะที่หน้าอกอวบอิ่มของเธอมันว่างเปล่าไม่มีบราอยู่อย่างที่คิด นี่แม่ตัวแสบของเขา เดินไปไหนมาเป็นครึ่งค่อนวัน ทั้งที่ไม่ได้ใส่บราอย่างงั้นเหรอ เขาอยากจะบ้าตาย!!!“พะพาย!...นี่เธอไม่ได้ใส่บราเหรอ” รามถอยจูบออก แล้วก้มมองอกอิ่มที่มือจับอยู่ ซึ่งมันไม่ได้ใส่บราเซียร์อยู่อย่างที่เขาคิดจริง ๆ “แล้วยุ่งอะไรด้วย…อีกอย่างชุดแบบนี้ใครเขาใส่กัน” พะพายรีบเอามือมาปิดอกอิ่มทั้งสองข้างของตัวเอง เพราะตอนนี้ถูกมือหนาของรามดึงชุดลงไปอยู่ที่เอวแล้วรามได้เห็นสภาพของหญิงสาวตอนนี้แล้ว เขายิ่งรู้สึกหงุดหงิดขึ้นเป็นเท่าตัว อยู่สภาพนี้แล้วยังจะเถียงเขาอีกนะ รามแกะมือเล็กที่ปิดหน้าอกออก ก็เห็นว่าที่ตรงกลางหน้าอก มีเหมือนแผ่นอะไรสักอย่างผิดที่หน้าอกอยู่ แม่ง!! หน้าอกตั้งใหญ่ปิดไว้แค่นี้เนี่ยนะ!!!“หยุดได้แล้วคุณราม…เลิกทำเรื่องบ้า ๆ พวกนี้สักที” พะพายตวาดใส่รามอีกครั้ง เมื่อร

“อ่า า...ชะ…ช้า...ลงหน่อย…อ๊า า” พะพายครางเสียงกระเส่า พร้อมเอ่ยร้องขอความเห็นใจต่อคนด้านบน เมื่อร่างกายของเธอเริ่มทนไม่ไหว กับความเสียวซ่านที่รามมอบให้ เธอรู้สึกทรมานกับความเสียวนี้มากเหลือเกินตับ! ตับ! ตับ!วันนี้รามดูร้อนแรงดุเดือดกว่าทุกครั้ง เขาโยกสะโพกกระหน่ำกระแทกเข้าออกใส่ร่างบางไม่หยุด จนตัวของพะพายถูกกดติดกับเบาะรถแน่น ขาเรียวทั้งสองข้างชี้ขึ้นฟ้าเพราะแรงกดของเขา“อ่า า…ฉะฉันไม่ไหว...แล้ว...อ๊า า” พะพายร้องครวญครางออกมาสุดเสียง หูอื้อตาลายไปหมด รามไม่ผ่อนแรงตามที่เธอขอเลยสักนิด มือเล็กทั้งสองข้างกอดรัดแผ่นหลังหนาไว้แน่น พร้อมจิกเล็กลงไปเพื่อระบายความทรมานออกมา“อืออ...!” รามครางกระหึ่มอยู่ในลำคอ หายใจฟืนฟาดอยู่ข้างหูของพะพายด้วยความเสียวซ่าน เมื่อภายในของเธอตอดรัดเขาแน่นอยู่ในตอนนี้ ร่างกายของพะพายมันวิเศษสุด ๆ ไป เขาชักจะหลงใหลร่างนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ซะแล้วสิรามไม่ได้เจอพะพายมาเป็นอาทิตย์ พอได้เจอกันอีกครั้ง เขาก็เลยแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ รามก้มหน้าลงซุกไซร้ ขบเม้มคอขาวและอกอิ่มจะเป็นรอยแดงเต็มไปหมด เพื่อตีตราความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เขาอยากทำให้คนอื่นรู้ว่าหญิงสาวคนนี้เป

“นี่…นี่พวกคุณเป็นใคร…เข้ามาในห้องของฉันกันได้ยังไง” เสียงร้องโวยวายของพะพายดังขึ้นทันที เมื่อพอเธอเปิดประตูห้องเข้ามา ก็เจอผู้ชายแปลกหน้าสี่ห้าคนอยู่ในห้องของตัวเอง“พวกนี้เป็นลูกน้องของฉันเอง” เสียงของรามดังขึ้นจากด้านหลังของพะพาย“แล้วคุณให้ลูกน้องของคุณขึ้นมาทำอะไรบนห้องของฉัน” พะพายหันไปถามรามด้วยความสงสัย นี่เขาคิดจะทำอะไรอีกเนี่ยย“ก็มาช่วยเธอเก็บของไง” รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราม เขาบอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีก“เก็บของ…เก็บของอะไร?” พะพายถามกลับด้วยความงุนงง ช่วยเธอเก็บของ ของอะไรกัน“ก็เก็บของทั้งหมดของเธอไปที่ห้องของฉันไง” รามพูดบอกต่อ เมื่อเห็นสีหน้าของพะพายยังดูงงไม่เข้าใจ หึหึ ไม่งงสิแปลก“ห๊ะ!…ว่าไงนะ” พะพายร้องขึ้นอย่างตกใจ “เพราะว่าเธอจะต้องไปอยู่กับฉันที่คอนโดของฉันไง” รามอธิบายเสริม“…” พะพายอ้าปากค้างพูดไม่ออก เก็บของไปห้องเขางั้นเหรอ บ้าไปแล้ว!!“ผัวเมียคู่ไหนเขาแยกกันอยู่จริงไหมครับคุณเมีย” รามค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้พะพาย แล้วโน้นตัวลงมาพูดที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบา พอพะพายได้ยินสิ่งที่รามพูดอย่างชัดเจน มันถึงกับทำให้เธอขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้าม

ห้างหรูกลางเมืองห้างดังกลางเมืองที่เป็นสถานที่ที่ผู้คนชอบมาเดินกัน สถานที่แห่งนี้เป็นเหมือนศูนย์รวมสินค้าแบรนด์ดังทั่วโลกเลยก็ว่าได้ และยังมีของใช้ต่าง ๆ อีกมากมาย รามนั่งดูพะพายกำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าอยู่ในร้านดังร้านหนึ่ง วันนี้เขาพาเธอมาหาซื้อเสื้อผ้าตัวใหม่ไปใส่ตู้แทนตัวเก่าที่เขาให้ลูกน้องขนไปทิ้งเมื่อเช้า จะไม่ให้เขาเอาไปทิ้งได้ยังไง ก็ชุดพวกนั้นมันทั้งสั้นทั้งบาง พอเขาไปส่งพะพายไปมหาลัยกลับมาแล้ว ก็จัดการให้ลูกน้องขนไปทิ้งจนหมด พอเธอกลับมาเห็นว่าเสื้อผ้าหายไปหมด ก็มาโวยวายใส่เขาไม่หยุด รามเลยต้องพาเธอมาหาซื้อชุดใหม่ตอนนี้แทน“เอาตัวนี้…เอาตัวนี้...แล้วก็เอาตัวนี้ ๆ” พะพายยืนชี้นิ้วไปทางเสื้อผ้า ที่ตัวเองหมายตาบอกพนักงานในร้านไม่หยุด“ตัวนั้นไม่ได้…สั้นไป” เสียงของรามดังขึ้น แต่พะพายก็ทำเป็นไม่สนใจ หยิบตัวที่เขาว่าให้พนักงานอยู่ดี“สั้นตรงไหน…ฉันจะเอา” พะพายพูดเสร็จก็สะบัดหน้าใส่รามไปหนึ่งที แล้วเดินตามพนักงานไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน“พะพาย!” รามเรียกชื่อของพะพายออกมาอย่างเหลืออด แต่เธอก็ทำเป็นหูทวนลมเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเขา“จ่ายเงินด้วยค่ะ” พะพายหันมาส่งยิ้มหวานให้ราม ที่ยืนหน