บททั้งหมดของ BAD GUY รุ่นพี่คนดี : บทที่ 121 - บทที่ 130

“ไม่ใช่อะไร หรือมันยังสะใจเธอ ยังไม่พอใจหรือไง ต้องให้ฉันเจ็บกว่านี้เหรอ หรือฉันต้องตายเธอถึงจะพอใจ เธอสนุกที่เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นของเล่นนักหรือไง ฉันทำอะไรให้เธอวะ เคยทำอะไรให้เธอเจ็บปวดหรือไง เธอถึงมาทำพี่แบบนี้ พี่อ้วนแล้วมันหนักหัวใครวะ คนอ้วนไม่มีหัวใจหรือไง”“หนูรู้ หนูรู้พี่ยีน หนูไม่ได้ตั้งใจหนูขอโทษ หนูรักพี่ยีนนะคะ รักพี่ยีนมาก ๆ เลย พี่ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าหนูรักพี่มากแค่ไหน”“คนอย่างกัสรักใครเป็นด้วยเหรอ” เจอคำพูดสวนกลับมาถึงกับไปไม่เป็น มันคือคำพูดของเธอเองใช่เมื่อก่อนกัสรักใครไม่เป็น แต่ว่าตอนนี้กัสรักพี่ยีนสุดหัวใจ“หนูรักพี่ไง กัสรักพี่ยีนนะเชื่อกัสสิคะ เชื่อกัสนะ” เดินเข้ามาใกล้ยื่นมือหวังจะจับมือใหญ่ที่คอยโอบกอด ทว่าพี่ยีนสะบัดออกพร้อมสีหน้ารังเกียจและคำพูดโหดร้ายก็หลุดจากปากของพี่ยีน “ฉันเกลียดเธอ”“ไม่ ๆ ไม่พี่ยีนอย่าเกลียดกัส อย่าเกลียดกัสเลย กัสขอโทษ” สองมือปัดป่ายพร้อมดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง น้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้าสวย“เฮ้อ กัสเอ๊ย” อาร์มมี่ลุกจากโซฟามานั่งกอดเพื่อนสาวบนเตียง ร้องไห้ขนาดนี้แสดงว่าฝันถึงช่วงเลวร้าย“กัสคิดถึงพี่ยีนอะอาร์มมี่ พี่ยีนหายไปเลย

“กูผิดอะไรทำไมทำร้ายกูแบบนั้น ไอ้หน้าหวาน ๆ รอยยิ้มที่กูหลงรักแม่งจอมปลอมทั้งนั้น คนขี้โกหกกูเกลียดที่สุด ผู้หญิงใจร้าย มาทำให้รักทำไม”“...” เอาแล้วไง เข้าโหมดดรามาอีกแล้ว เจ้กัสก็ใจร้ายทำกับเฮียตุ้ยนุ้ยของไอ้เดี้ยงได้ลง ดูดิตอนนี้ความตุ้ยนุ้ยหายไปหมดแล้ว เหลือแต่ใบหน้าหล่อ ๆ ที่ไม่ยิ้มให้ใครเลย รอยยิ้มของเฮียยีนหายไปพร้อมเจ้กัสคนสวยเฮียยีนกลับมาเปิดอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ คนในเมืองพิษณุโลกชอบมาซ่อมด้วยเพราะเฮียเก่ง ทำงานดี ใส่ใจลูกค้า ราคากันเอง งานเฮียล้นมือ ผู้หญิงก็ล้นหลามแต่เฮียไม่สนใจใครสักคน ในหัวใจเฮียมีแค่เจ้กัสคนเดียว“แบบนี้วันเกิดย่า เจ้กัสคงไม่มาแล้ว” ไอ้เดี้ยงโคตรชอบเจ้กัส ผู้หญิงอะไรทนรอผู้ชายมาได้ตั้งสามปี เฮียยีนก็นะ เฮ้อ... เออเจ้กัสผิดที่เข้าหาเฮียด้วยวิธีหลอกลวง แต่พอคบกันเจ้ก็ไม่ได้หลอกเฮียแล้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเฮียไม่ให้โอกาสเจ้กัสบ้าง ทั้งที่เฮียนะรักเจ้ที่สุด หรือเพราะเป็นรักแรกเฮียถึงเจ็บมากจนไม่รู้จะทำยังไง อืม ก็คงเจ็บมากไม่งั้นเฮียคงไม่นอนร้องไห้ตรอมใจจนผอม จากคนน้ำหนัก 130 กิโลกรัม ตอนนี้เหลือแค่ 70 หน่อย ๆ หุ่นกำลังดีเลย กล้ามก็แน่น ๆ ถ้าเจ้กัสเห็นคงตกใจในควา

“คิดถึงกับข้าวฝีมือย่ามากเลยค่ะ” ย่าหล้ารีบหากับข้าวมาให้หลานสะใภ้ได้กินให้อิ่มท้อง การต์รวียิ้มหวานเมื่อเห็นกับข้าวที่เป็นของโปรดเธอ ตักทานด้วยคิดถึง ฝีมือทำกับข้าวของย่าหล้าที่อร่อยจนเกินบรรยาย เธอชอบที่สุด แต่ต่อไปนี้คงไม่ได้กินอีกแล้ว“หืม อร่อยมากค่ะ อร่อยไม่เปลี่ยนเลย” ตบท้ายด้วยของหวานรสเลิศ ลอดช่องน้ำกะทิหอม ๆ ชื่นใจที่สุดเลย“อยู่กรุงเทพกินแต่อาหารสำเร็จรูปล่ะสิ ตัวเล็กกว่าเดิมอีก ย่าบอกแล้วว่าจะส่งอาหารไปให้ก็ไม่เอา”“กัสเกรงใจย่านี่คะ ไม่อยากให้ย่าลำบาก” กัสไม่ใช่หลานของย่า แล้วยังไม่เกี่ยวข้องอะไรกับย่าหล้าด้วย“ย่าไม่ลำบากเลย แล้วนี่เรียนจบแล้วเราจะทำอะไรลูก”“กัสยังไม่ได้คิดเลยค่ะ” ก็คงทำตามที่พ่อต้องการ เพราะหลายปีที่ผ่านมาพ่อปล่อยกัสมามากแล้ว“ถ้ายังไม่รู้จะทำอะไรมาอยู่กับย่าที่นี่ก็ได้นะลูก หนูกัสตัวแค่นี้ย่าเลี้ยงได้”“ไม่ดีแน่เลยค่ะ คนรักของพี่ยีนคงรู้สึกไม่ดี”“คนรักที่ไหนมี ยีนมันรอ...”“รออะไรครับย่า อายได้ยินจะน้อยใจนะครับ ในเมื่อยีนไม่โสดนานแล้ว” เสียงเจ้าหลานตัวดีดังมาจากด้านหลังการต์รวีค่อย ๆ หันไปมองจึงได้เห็นว่าพี่ยีนของเธอของเปลี่ยนไปมาก มากซะจนเหมือนคนละ

แล้วก็เกิดความนิ่งงันเมื่อออกมาจากห้องน้ำแล้วเจอพี่ยีนนั่งอยู่บนเตียงเข้ามาทำไม แล้วเมียเขาไปไหนแล้ว เข้ามาแบบนี้ไม่กลัวเมียเสียใจหรือไง“ออกไปได้ไหมคะ จะแต่งตัว” เธอยังอยู่ในกระโจมอกนะ จะจ้องมองอะไรนัก สายตานิ่ง ๆ เธอไม่ชิน และไม่ควรมาอยู่ในห้องด้วยกันเลย“ก็แต่งไปสิ ทำอย่างกับไม่เคยเห็นแก้ผ้า”“…” ไม่ใช่พี่ยีนที่กัสรัก เขาไม่ใช่เลย คำพูดห้วน ๆ ออกไปทางเฉยชาแบบนี้“ก็ได้ ไม่เห็นต้องทำหน้าจะร้องไห้ คนที่จะร้องควรเป็นฉันไหม” แล้วพี่ยีนก็เดินออกจากห้องไป แต่ก็ไม่วายหันกลับมา “เสร็จแล้วบอก มีเรื่องจะคุยด้วย”คุยอะไร เรายังมีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกเหรอ พี่มีคนใหม่ไปแล้ว และกัสก็กำลังจะมีชีวิตใหม่ ต้องคุยอะไรอีกแต่งตัวเสร็จภายในไม่กี่นาที เดินมาเปิดประตูเพื่อตามหาพี่ยีน ทว่าเปิดประตูออกก็เจอเขายืนอยู่หน้าประตู “เสร็จแล้วค่ะ”“อืม เห็นแล้ว” แทรกตัวเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย“เราคุยกันข้างนอกได้ไหมคะ” อยู่ในที่ลับตาคนทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันมันไม่ดี“อยากคุยในห้อง คุยบนเตียงด้วย ทำไม” เดินไปนั่งบนเตียงหน้าตาเฉย“ไม่ทำไมค่ะ บ้างพี่นี่ พี่จะทำอะไรก็ได้ มีอะไรก็พูดมาได้เลยค่ะ” ก็คิดซะว่าเขาไม่ใช

“เมื่อกี้ยังไล่อยู่เลย” จู่ ๆ มาขอแต่งงานใครจะเชื่อใจ เชื่อไม่ลงหรอก“งั้นเข้าหอก่อนดีไหม จุ๊ดจู๋คิดถึงจิ๊ดจี๋มาก ๆ เลยค่ะ” พี่ยีนกดจมูกลงที่แก้มเนียนใส อ่า ชื่นใจที่สุด แก้มเนียนใสที่ไม่ได้หอมมาตั้งนาน“กัสไปหาย่าดีกว่า ไปช่วยย่าเตรียมกับข้าว” ก็ยังสับสนกับท่าทีของพี่ยีน และไม่ชินกับผู้ชายที่ดูผอมลงไปครึ่งหนึ่งได้มั้ง รู้ว่าเขาเป็นพี่ยีน แต่อีกความรู้สึกก็คิดว่าเขาไม่ใช่พี่ยีน ง่าย ๆ ก็คือตอนนี้กัสสับสน“อื้ม พี่ยังอยากกอดอยู่เลย” รั้งตัวน้องไว้แล้ววางคางเกยบ่า เอ่ยเสียงอ้อน ๆ “ย่าอยากให้เราคุยกัน ป่านนี้ย่าไปคุยกับคนข้างบ้านแล้ว อยู่ให้พี่กอดก่อนนะคะ พี่คิดถึง”“ช่วยปล่อยได้ไหมคะ” การต์รวีเอ่ยเสียงเรียบ“ทำไมคะ” ทำไมอยู่ดี ๆ น้องก็ทำเสียงจริงจัง หรือว่าโกรธที่เขาเล่นใหญ่ต่อว่าไปเมื่อครู่ “ถ้าโกรธเรื่องที่พี่ต่อว่าพี่ขอโทษ ถ้าโกรธเรื่องที่พี่เล่นกับความรู้สึกน้องพี่ขอโทษ หายโกรธได้ไหมคะ”“บอกตามตรงว่ากัสไม่ชินค่ะ พี่ยีนไม่ใช่พี่ยีนคนนั้นของกัส” ภาพในหัวตลอด 3 ปีพี่ยีนยังคงเป็นคนเดิม ผู้ชายหุ่นหมีของกัสที่กัสกระโดดกอดเมื่อไหร่ก็นุ่มนิ่มไปหมด“น้องกัส” สายตาตัดพ้อมองมา“อย่ามองแบบนั้นส