All Chapters of เกมแค้นผูกรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ครืดดด ครืดดด~คนตัวสูงมองภาพด้านนอกไม่วางตาก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางออกมากดรับโดยไม่ได้มองเบอร์ที่โชว์หน้าจอ“ฮัลโหล!!”(พายุ ทำไมเสียงแข็งจัง เป็นไรอีกเนี่ยย)“อ้าว พิมพ์เหรอ” เขาปรับเสียงทันทีที่รู้ว่าปลายสายคือพิมพ์มาดา(ใช่ไง คิดว่าใครละ) เสียงหวานเอ่ยต่อ“แล้วนี่พิมพ์มีไรรึเปล่า ถึงโทรหายุได้” คนตัวสูงเปลี่ยนเรื่องทันที(จะโทรหาเพื่อนเนี่ย ต้องมีเรื่องด่วนด้วยเหรอคะ)“หึ” พายุอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้(ยุ มาหาพิมพ์หน่อยสิ)“แต่...” แต่เขาอยากตามใครบางคนออกไป(นะยุ มาหาพิมพ์ที่โรงพยาบาลหน่อย) เสียงหวานๆ อ้อนเพื่อนหนุ่ม“อืม เดี๋ยวยุไป” พูดจบเขาก็กดตัดสายทั้งที่ในใจยังนึกถึงอีกคน หวังว่ายัยนั่นจะไม่ใจง่ายทำตัวเหมือนแม่หรอกนะ!!...“คุณพอร์ช ทำไมถึงกลับมาหาขิงอีกคะ” เมื่อนั่งรถออกมาได้สักพักเธอจึงเอ่ยถามคนข้างๆ“อ๋อ เมื่อกี้น้ำขิงลืมซองเอกสารไว้ในรถ ผมก็เลยแวะเอามาให้ใหม่...” เขาชี้ไปทางซองเอกสารที่วางอยู่อีกฝั่ง“...ไม่คิดว่าจะเจอ...” แต่แล้วพอร์ชก็เงียบไปเมื่อนึกถึงใครอีกคนที่ยืนดักรอร่างบาง“...” เธอเองก็เงียบไปเช่นกัน“ผมไม่เคยมองน้ำขิงเป็นแค่เด็กฝึกงาน น้ำขิ

"ตาพอร์ช" เสียงชายวัยกลางคนเอ่ยเรียกชายหนุ่มเอาไว้ระหว่างที่เขากำลังเดินไปฝั่งรถตัวเอง"อากร!! ผมคิดว่าอากรออกไปแล้วซะอีก" เขาถามออกไปทันทีด้วยความสงสัย"อืม แต่ดันมาเห็นไอ้เด็กเวรนั่นซะก่อนเลยเลี้ยวกลับเข้ามาใหม่" วงศกรบอกหลานชายชายหนุ่มครุ่นคิดว่าวงศกรหมายถึงใคร ทว่าไม่คิดว่าคนที่ไปอยู่เมืองนอกสิบกว่าปีจะรู้จักใครคนนั้น"ไอ้พายุ!? อากรรู้จักมันด้วยเหรอครับ""รู้ดียันพ่อมันเลยล่ะ" วงศกรยกมือเท้าสะเอว สีหน้าไม่สบอารมณ์นักเมื่อต้องเอ่ยถึงใครอีกคน"..." พอร์ชมองหน้าอีกฝ่ายอย่างครุ่นคิดกับท่าทีที่ไม่เคยเห็น"มันเป็นอะไรกับหนูน้ำขิง" วงศกรเอ่ยอีดครั้งถามสิ่งที่ค้างคาใจกับภาพที่เห็นเมื่อสักครู่"ผมไม่แน่ใจ แต่เธอบอกว่าเป็นพี่ชาย""พี่ชายเหรอ!?""ครับ" พอร์ชพยักหน้ากลับไป"ไอ้ภูมิมันมีลูกคนเดียว" เสียงเข้มเอ่ยออกมาแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง"น้ำขิงน่าจะเป็นลูกของภรรยาใหม่คุณภาคภูมิ"ทันทีที่ฟังหลานชายวิเคราะห์ วงศกรถึงกับหน้าซีดเพราะกลัวสิ่งที่คิดจะเป็นความจริง"มีไรรึเปล่าครับ" เขาเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของวงศกรจึงถามขึ้น"เปล่า งั้นอาขอตัวก่อน" ว่าแล้วชายวัยกลางคนก็ก้าวเท้าออกไปตามนัดก

"ทำไมเธอถึงทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ได้" พายุมองคนตัวเล็กที่หลับสนิทก่อนจะเอื้อมไปปัดไรผมออกจากหน้าหวานอย่างแผ่วเบา"อื้อ~" ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย ชายหนุ่มรีบดึงมือออกทันที ก่อนที่เด็กขี้เซาจะรู้สึกตัวซะก่อนไม่นานน้ำขิงก็ลืมตาขึ้น ทว่าไม่ทันได้เห็นอีกคนที่มองหน้าเธอเพราะชายหนุ่มตัดสินใจปิดตาลงอีกครั้ง น้ำขิงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วก้าวเท้าลงจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำกลับหอพักขิงตัวเอง..กริ่ง!เมื่อร่างบางเข้าห้องน้ำได้ไม่นาน เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นบ่งบอกให้เขารู้ว่าคนที่เขานัดมาถึงแล้วตึกตึก...เขาเดินตรงดิ่งไปเปิดประตูให้แขกใหม่ทันที"สวัสดีค่ะบอส นี่ค่ะ" พิมลเลขาสาวเอ่ยทักทายก่อนจะส่งบางอย่างให้เจ้านาย"อืม วางไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวผมเอาเข้าไปเอง" ร่างสูงบอกเลขาสาว"ค่ะ"พึ่บ! แล้ววางกระเป๋าสองใบลงบนพื้นห้อง"แล้วที่ผมสั่งละ" พายุถามออกไปเพราะเขาอยากรู้อีกเรื่องมากกว่า"อ้อ ไม่มีค่ะ มลพยายามหาจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่มี...""...คุณพายุลองหาในกระเป๋าส่วนตัวดูนะคะ บางทีเธออาจจะเก็บไว้ที่ตัวก็ได้" เลขาสาวเเนะนำทันที"อืม ขอบใจ"จากนั้นก็พูดคุยตามประสาเจ้านายลูกน้องครู่หนึ่ง ก่อนจะชายหนุ่มจะยกกระเป๋า

-หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป-"ขอบใจหนูมาก ที่มาหาลุงถึงบ้าน" ภาคภูมิเอ่ยกับพิมพ์มาดาเพื่อนลูกชายทันทีที่นั่งบนโซฟาห้องรับแขก"ไม่เป็นไรเลยค่ะ" เธอยิ้มออกมา"เป็นไงบ้าง ที่ลุงบอกให้ไปดูที่อู่รถ" เขาถามด้วยความอยากรู้ความคืบหน้า"พายุไม่ยอมไปค่ะ หนูพยายามแล้ว แต่พายุหลบหน้าไม่ยอมให้หนูไปเจอ" ทุกครั้งที่เธอไปดักเจอเขา พายุมักจะหาวิธีเลี่ยงได้เสมอ ขนาดตามไปถึงคอนโดพายุก็สามารถกันไม่ให้เธอเข้าไปได้"ไอ้ลูกคนนี้นี่" ชายวัยกลางคนส่ายหน้าด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า"ตกลงมันเป็นยังไงกันแน่คะ พายุเข้าใจผิดไปเองใช่ไหม""..." ภาคภูมิพยักหน้าอย่างอ่อนแรง"พิมพ์ก็ว่าอยู่ ว่าคุณลุงต้องมีเหตุผลกับเรื่องทั้งหมดแน่ แล้วเรื่องมันเป็นยังไงคะ""หนูพิมพ์พาพายุไปที่นี่ให้ได้ มันจะได้ตาสว่างสักที...""...ลุงไม่อยากให้เรื่องมันเลยเถิดไปมากกว่านี้""คะ!?" เธอเอ่ยอย่างสงสัย"คุณลุงรู้ใช่ไหมคะ ว่าพายุพา..."ตึกตึก..."น้ำส้มคั้นจ๊ะ หนูพิมพ์" หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาเสริฟน้ำให้กับแขก"ขอบคุณค่ะ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานๆ"อย่าลืมที่ลุงสั่งนะ" ก่อนที่ภาคภูมิจะตัดบทสนทนานั่น"ค่ะ""มีเรื่องไรคะคุณ!? ดูท่าทางเครียดเชียว" น้ำตาลห

"อาทิตย์หน้าก็ฝึกงานเสร็จแล้ว แกจะเอาไงต่อ" มะปรางเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งเหม่อลอยตั้งแต่มาถึง"คงกลับภูเก็ตเลยมั้ง" น้ำขิงเรียกสติตัวเองและตอบกลับไป"แล้วแกคิดว่าคุณพายุจะปล่อยไปเหรอ น้ำขิง""ไม่ปล่อยก็เรื่องของเขา แต่ฉันจะไป" เธอไม่อาจทนกับสภาพในเกมนี้ได้อีก เธอแค่รอเวลาเท่านั้น เวลาที่เป็นอิสระจากเขาหมับ!!"เออ!! ให้มันได้อย่างนี้สิ" มะปรางเอื้อมมือไปจับแขนเพื่อนด้วยความเป็นห่วง"..." น้ำขิงเงียบอีกครั้ง ในใจร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก"น้ำขิง...เอ่อ...แกรักคุณพายุใช่ไหม" จู่ๆ มะปรางก็เอ่ยออกมา จนทำให้น้ำขิงเริ่มหันหน้ามองเธอแววตาปวดร้าว"ไม่!! ฉันไม่มีทางรู้สึกแบบนั้นกับคนที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตฉัน" ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยความหนักแน่น ถึงจะเอ่ยรู้สึกแบบนั้นก็ตามแต่ตอนนี้เธอไม่มีทางรักคนที่ไร้หัวใจได้อีก"ไม่รักน่ะดีแล้ว แต่แกแน่ใจว่ารู้ไม่ได้รู้สึกตามที่พูดจริงๆ" มะปรางสังเกตอาการเพื่อนพอจะเดาออกว่าอะไรเป็นอะไร"อืม" เธอตอบเพียงสั้นๆ เท่านั้น"เรื่องแกกับเขามันไม่มีทางเป็นไปได้เลยเหรอวะ" มะปรางถามอีกครั้ง"ไม่มี...ทุกอย่างมันแค่สิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น" ใช่ ทุกอย่างคือความผิดพลาด หลัง