All Chapters of โคตรเถื่อนพ่ายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

…กริ๊ง กริ๊ง… เสียงออดหน้าห้องดังขึ้นรัวๆ ทำให้ฉันที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จต้องรีบเดินมาดูตรงหน้าประตูว่าเป็นใคร แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนสนิทสองคนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้อง ก็ทำให้ฉันรีบเปิดประตูแล้วพูดถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “นังคิว นังมุก ลมอะไรหอบพวกมึงมาถึงคอนโดของกูได้เนี่ย” “ก็ลมแห่งความขี้เสือกน่ะสิยะ คิกคิก” ไอคิวเอ่ยตอบอย่างจีบปากจีบคอและหัวเราะออกมาเบาๆ ตามประสาของตัวเอง “นี่ยังดีนะที่มีของกินติดไม้ติดมือมาให้กูด้วย แบบนี้ค่อยน่าเล่าให้ฟังหน่อย” ฉันพูดตอบกลับอย่างติดตลก ก่อนพวกเราจพากันเดินเข้ามาภายในห้องและช่วยจัดแจงเทอาหารใส่จานมาวางบนโต๊ะกลางของห้องนั่งเล่นในทันที “เล่ามาให้หมดค่ะเพื่อนรักว่าสรุปมึงกับน้องฟาโรห์เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่” ไอคิวเอ่ยถามออกมาอย่างเข้าเรื่องพร้อมกับจ้องมองข้าวฟ่างด้วยความอยากรู้ ฉันที่ได้ยินก็วางช้อนที่กำลังจ้วงกินส้มตำอยู่ในทันทีพร้อมกับเริ่มเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้กับเพื่อนทั้งสองฟังอย่างไม่ปิดบัง “พวกมึงจำตอนวันงานหมั้นที่กูหายไปได้ไหม” “จำได้ดิ ที่มึงพังง

ในระหว่างที่ฟาโรห์กำลังเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์บาร์เพื่อตรงไปยังห้องน้ำอีกฝั่งของร้าน จู่ๆหญิงสาวที่นั่งอยู่ก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วหันมาชนเขาอย่างแรง จนทำให้เครื่องดื่มในมือของเธอหกเลอะใส่เสื้อของเขาในทันที “อุ๊ย! ขอโทษค่ะพี่เจ็บตรงไหนไหมคะคือหนูไม่ทันได้มองต้องขอโทษพี่ด้วยจริงๆค่ะ” ขวัญข้าว รีบแสร้งทำเป็นตกใจพร้อมกับเอื้อมหยิบทิชชูที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ขึ้นมาซับน้ำบนเสื้อของชายหนุ่มอย่างร้อนรน “ผมไม่เป็นไร ขอตัวก่อนครับ” ฟาโรห์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางยกมือปัดมือเล็กๆของหญิงสาวตรงหน้าออกและกำลังจะเดินเลี่ยงไปอีกทางแต่ทว่ากลับถูกมือเล็กๆของเธอมาคว้าแขนของเขาไว้ “เดี๋ยวก่อนสิคะถ้าไม่เป็นการรบกวนพี่คือหนูขอเลี้ยงเครื่องดื่มเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำเสื้อพี่เลอะได้ไหมคะ” “ไม่เป็นไรครับ” ฟาโรห์เอ่ยปฏิเสธพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงตามตื๊อเขาไม่เลิก แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเธอเขาก็จำได้ดีว่าเป็นใคร ทำให้เขารีบสะบัดแขนออกจากการจับกุมและเอื้อมมือไปหยิบทิชชูเปียกหน้าเคาน์เตอร์มาเช็ดที่มือและแขนของตัวเองราวกับนึกรังเกียจ“แต่พี่คะ ให้หนูได้ชดใช้สั

#อีกด้านหนึ่ง ขวัญข้าวก้าวเดินออกมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางเร่งรีบ หลังจากที่ได้รับข้อความจากคู่หมั้นของเธอว่ามาจอดรถรอรับเธออยู่ที่หน้าคณะแล้ว เธอกวาดสายตามองไปยังรอบๆบริเวณ ก่อนจะเหลือบไปเห็นพี่ดนัยกำลังยืนพิงรถอยู่ไม่ไกล ทำให้เธอรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดเขาไว้แน่นด้วยความคิดถึงในทันที “พี่ดนัยขา…ขวัญคิดถึงพี่จังเลย พี่กลับมาจากต่างประเทศเมื่อไหร่เหรอคะ” “พี่กลับมาเมื่อวานนี้น่ะ ขวัญเลิกเรียนแล้วใช่ไหม” ดนัยพูดตอบพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวเล็กๆของเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดูก่อนที่จะได้ยินเสียงหวานเอ่ยตอบกลับเขาออกมาเบาๆ “เลิกเรียนแล้วค่ะ แต่ว่าที่มหาลัยยังมีกิจกรรมรับน้องอยู่ ขวัญอาจจะต้องลองถามรุ่นพี่ดูก่อนว่าจะกลับเลยได้ไหม” “แล้วช่วงที่พี่ไปทำงานที่ต่างประเทศ ขวัญทำตัวเป็นเด็กดีอยู่หรือเปล่าครับ” ดนัยพูดถามพร้อมรอยยิ้มและสายตาที่ดูคล้ายจะอบอุ่นแต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้บางอย่างเมื่อเขาได้รับข้อความปริศนาที่ทำให้เขาแอบรู้สึกตกใจจึงต้องรีบบินกลับมาเพื่อตรวจสอบด้วยตัวเอง “ก็ต้องเป็นเด็กดีสิคะ ทุกวันนี้ ขวัญเลิกเรียนทำกิจกรรมแล้วก็ก

#สองวันต่อมา#คอนโดฟาโรห์ “โอเคน้องริบบิ้นส่งโลเคชั่นมาให้พี่ได้เลยนะ เดี๋ยวอีกสักพักพี่จะรีบขับรถออกไป” ฉันพูดจบพร้อมกับกดวางสายน้องริบบิ้นเด็กรุ่นน้องต่างมหาลัยที่ไอคิวแนะนำมาให้ฉัน ลองติดต่อพูดคุยเกี่ยวกับงาน พริตตี้และนางแบบที่ฉันสนใจอยากลองทำดู แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้งานเร็วทันใจขนาดนี้ ฉันรีบขยับตัวลุกขึ้น เพื่อจะไปแต่งตัวยังห้องนอนของฟาโรห์ เพราะหลังจากคืนนั้นที่ฉันดันเผลอใจไปกับความวาบหวามของเขาจนตกปากรับคำไปอย่างง่ายดาย และความสัมพันธ์ของฉันกับฟาโรห์ก็ยังคงคลุมเครือจนฉันเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังอยู่กับเขาในสถานะอะไรกันแน่ ในระหว่างที่ฉันกำลังจะก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนจู่ๆฟาโรห์ก็มายืนขวางทางของฉันไว้พร้อมกับเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เย็นมากแล้วพี่ข้าวจะออกไปไหนเหรอครับ” ฟาโรห์เอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างรอคำตอบ “พอดีวันนี้พี่มีธุระด่วนที่ต้องไปทำน่ะ อาจจะกลับดึกนิดหน่อยนะฟาโรห์” ฉันตอบกลับพร้อมกับเดินเลี่ยงเข้าไปยังห้องนอน แต่ก็ถูกโอบรัดเอวของฉันไว้แน่น ก่อนจะรั้งดึงร่างของฉันเข้าไปแนบชิดอกแกร่งอย่างรวดเร็

#ทางด้านฟาโรห์ “พี่ฟาโรห์ดีใจจัง เบลนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่ซะแล้ว” มาเบลเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางออดอ้อนพร้อมกับวิ่งเข้าไปเกาะแขนของชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะในทันที “ปล่อยมือแล้วก็ช่วยหยุดเอานมมาถูกแขนของผมด้วย” ฟาโรห์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบสายตา ก้มมองอดีตคู่นอนด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด “เบลแค่เข้ามาทักทายพี่ฟาโรห์เฉยๆไม่เห็นจะต้องทำหน้าดุใส่เบลเลย” มาเบลพูดพร้อมกับส่งสายตาอย่างงอแง ก่อนที่จะได้ยินเสียงของพี่ฟาโรห์เอ่ยดังขึ้นมาอีกครั้ง “มีอะไรก็ไปทำซะ และอย่ามาทำตัววุ่นวายแถวนี้อีก” “ถ้างั้นหลังจากจบงานคืนนี้แล้ว เบลขอขึ้นไปหาพี่ฟาโรห์ที่ห้องทำงานได้ไหมคะ” หญิงสาว เอ่ยบอกพลางลูบไล้ต้นแขนแกร่งและเบียดหน้าอกของเธอราวกับสื่อความหมาย “ไม่ได้และทีหลังก็อย่ามายุ่งกับผมอีก ไม่อย่างนั้นผมไม่เอาคุณไว้แน่มาเบล” ฟาโรห์เอ่ยขึ้นด้วยความโมโหพร้อมกับสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมพลางจ้องมองหน้าของมาเบลด้วยสายตาที่เย็นชาอีกครั้งก่อนจะเดินหนีไปอีกทางในทันที “แต่พี่ฟาโรห์คะ ชิ!!..คนบ้า”มาเบลเอ่ยขึ้นอย่างคนเสียหน้าและอับอายที่ถู