All Chapters of หลงเหลี่ยมเหมันต์: Chapter 1 - Chapter 10

แนะนำเรื่องหลงเหลี่ยมเหมันต์“แกล้งจีบให้ตายใจ แต่ติดใจอยากได้อีก”นิยายเซต หลงเหลี่ยมวิศวะลีลาว้ากวิศวะหลงเหลี่ยมหทัยกรณ์หลงเหลี่ยมเตชินทร์ หลงเหลี่ยมเหมันต์“ฉันรู้ว่าพี่ไม่ใช่คนดี แต่ตอนนี้ฉันต้องการพี่”“รู้ว่าพี่เป็นคนยังไง ก็อย่ามายั่ว !”เหมันต์ ฟรอสต์ อาร์เชอร์22Y 78/189 เลขมงคล 62หนุ่มหล่อเข้มลูกครึ่งไทย-อเมริกันว้ากวิศวกรรมศาสตร์ปี 4 พ่วงตำแหน่งประธานชมรมว่ายน้ำความหล่อเต็ม 10 ไม่หัก ความมั่นหน้าเต็ม 10 ให้ 100กินไม่ซ้ำ จำหน้าไม่ได้จนเพื่อนให้ฉายาว่า ‘นัก X มืออาชีพ’ฮารุ หฤทชญา เตชะทรัพย์20Y 50/164 Cup Dหลานสาวคนเล็กของตระกูลมาเฟียน้องใหม่สุดแซ่บคณะบริหารธุรกิจปี 1 ที่หนุ่ม ๆ หมายตาดื้อรั้นเอาแต่ใจ สายวีนตัวแม่ ฉลาดทันคน ไม่ยอมใครถ้ามีคนต้องเจ็บ คนคนนั้นต้องไม่ใช่เธอ[น้องสาวของฮาร์ท]บทนำKV Clubชั้นบริหารเต็มไปด้วยความรีบร้อนผิดปกติจนแขกประจำรับรู้ได้ เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งเจ้าของคลับเร่งเซ็นชื่อจนไม่ทันอ่านเนื้อหาในเอกสาร ซึ่งนั่นผิดวิสัยคนรอบคอบเช่นเขามาก“เฮียไปยัง”เสียงใสดังขึ้นหลังจากประตูกระจกเปิดออกเรียกสายตาผู้อยู่ในห้อง ซึ่งคำพูดดังกล่าวยิ่งตอ

คลับฮอลล์ขนาดใหญ่เพดานยกสูงโปร่งทำให้ไม่อึดอัดแม้คนจะเยอะ ไฟนีออนหลากสีสาดส่องสลับไปมา เพลงบีทหนักแน่นจากลำโพงทุกตัวดังกระหึ่มก้องในโสตประสาท เหล่าผีเสื้อราตรีเต้นพลิ้ววาดลวดลายไม่มีใครยอมใครกลิ่นอายความเป็นไทยคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ เพลงรีมิกซ์ที่ผสานระหว่างความเป็นไทยเข้ากับดนตรีสากลได้อย่างลงตัวรื่นหู ทุกอย่างโดยรอบตอกย้ำว่า ‘ที่นี่คือบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ’หญิงสาวสาดสายตาไปโดยรอบขณะที่หย่อนก้นลงโต๊ะว่างมุมข้างเวที เธอยังไม่ลืมจะสั่งเครื่องดื่มยอดฮิตมาลิ้มลอง เพื่อเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ศึกษาความเป็นไทยได้อย่างเต็มที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่แรงพอสมควรลบล้างสติของสาวน้อยค่อย ๆ ละลายจางลง เรือนร่างแบบบางโยกย้ายไปตามจังหวะเสียงเพลง เรียวแขนสวยยกแก้วขึ้นเหนือศีรษะอย่างไม่เคยทำมาก่อน“นั่งคนเดียวเหงานะ ชนแก้วกับพี่ไหมครับคนสวย”ขณะที่เธอปล่อยใจไปกับบรรยากาศสนุกสนานตรงหน้า เสียงทุ้มสากหูเจือความเจ้าเล่ห์ก็ดังขึ้นจากด้านข้างเรียกสายตา ฮารุหันหน้าไปมองผู้รบกวนแวบหนึ่ง ดวงตากลมเลิกขึ้นคล้ายเหยียดหยามก่อนจะเบือนหน้าหนีโดยที่ไม่เอ่ยคำใด“นี่เธอ ! หูหนวกรึไง”ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ในร่างกายที่สะสมไว้ในปริมา

ฝ่ามือเล็กสอดเข้าใต้เกาะอกจิ๋ว ถอดบราปีกนกสีดำสนิทออกจนเนื้อนมที่ถูกโอบอุ้มกระดอนเด้งคล้อยลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ยอดถันชูชันเด่นแม้ว่าจะมีผ้าบางปกปิดอยู่อีกชั้น“อึก !” เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ดังขึ้นขณะพยายามหันหน้าออกนอกตัวรถ เสียงสูดลมหายใจสลับกับผ่อนออกฮืดฮาดแข่งกับเครื่องยนต์‘แม่ง ! นมกระเพื่อมดึ๋ง ๆ เลยสัตว์เอ๊ย !’ฟึบ ! “เชี่ย !”ความคิดยังไม่ทันโลดแล่นไปไกล บราทรงสวยก็ปะทะเข้ากับใบหน้าคมคายจนเขาต้องหันกลับมาสนใจเธออีกครั้ง การกระทำอันหยาบโลนของคนน้องทำเอาเหมนิ่งงันไปชั่วขณะ ลิ้นหนาดุนริมฝีปากราวกับกำลังใช้ความคิดจังหวะที่เจ้าของรถไตร่ตรองอยู่นั้น เรียวขาสวยก็แยกออกจากกันพร้อมกับยกขึ้น ปลายเท้าข้างหนึ่งวางบนเบาะ อีกข้างวางทาบลงบนโคนขาคนพี่โดยไม่สนใจคำเตือนก่อนหน้านี้เธอค่อย ๆ ไล้ลูบฝ่าเท้าไปกับเนื้อผ้าหนาเข้าหาใจกลางความเป็นชาย ความห่างของขาสองข้างที่เพิ่มขึ้น ส่งผลให้กระโปรงสั้นทรงบอลลูนคลี่ออกจนเห็นแพนตี้สีดำข้างในสายตาหวานเยิ้มทอดมองเท้าเรียวสวยในถุงเท้าขาว สลับกับใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย ฟันแหลมขบเม้มริมฝีปากล่างยั่วยวนอย่างโจ่งแจ้ง“ให้ตายเถอะฮารุ... กูยิ่งความอดทนต่ำ แม

“สี่สิบหก สี่สิบเจ็ด...”เสียงนับเลขประสานกันอย่างเมื่อยล้า นักศึกษาทั้งชายหญิงกอดคอลุกนั่งด้วยสภาพเหงื่อเปียกโชกไปทั้งตัว ใบหน้าบางคนแดงก่ำบางคนซีดเผือด ร่างกายโอนเอนคล้ายจะยืนไม่ไหว“ลุกขึ้น !”เสียงตะโกนของผู้มาใหม่เรียกสายตาคนในห้องให้หันมอง นักศึกษารุ่นน้องชะงักงันชั่วครู่พลางหันสบตาเพื่อน ทว่าในวินาทีถัดมาพวกเขาก็ย่อตัวลงอีกครั้ง“พี่บอกให้ลุกขึ้น ไม่ต้องทำแล้ว !”เหมันต์ตะโกนลั่นโถงชมรม น้ำเสียงแข็งกร้าวนัยน์ตาที่เปี่ยมไปด้วยความเดือดดาลจนรุ่นน้องเกิดอาการหวาดกลัวเล็กน้อย“ออกไปรอพี่ที่สระว่ายน้ำครับ”ประธานชมรมเอ่ยสั่งเสียงนุ่ม สีหน้าของเขาติดหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อโดนขัดจังหวะ ทว่ากลับไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาในตอนนั้น“มึงซ้อมน้องเหรอ”เมื่อเหลือกันเพียงสามคนเหมันต์ก็เปิดฉากถามในทันที พร้อมกับเลิกเสื้อรุ่นน้องคนสนิทขึ้นจนเผยให้เห็นร่องรอยการถูกทำร้าย“กูแค่ลงโทษตามหน้าที่”เด็ปต์ ประธานชมรมเอ่ยหน้าตายก่อนจะหย่อนกายลงเก้าอี้อย่างสบายใจ ราวกับว่าเขาไม่ได้กระทำการใดที่ผิดต่อชมรมและนักศึกษารุ่นน้อง“หน้าที่ ? หน้าที่มึงคือทำให้เขาตายเหรอ !”เหมฟิวส์ขาดโพล่งปากถามอีกฝ่ายด้วยความโมโหเมื่อ

“ยินดีด้วยนะพี่”สมาชิกหลายคนห้อมล้อมประธานคนใหม่ เสียงกล่าวคำยินดีประดับรอยยิ้มแย้มสรวลอย่างเปิดเผย แววตาไร้ซึ่งความกังวลต่างจากที่เคยตอนที่ทุกคนสรรเสริญเยินยอเขาอยู่นั้น ปลายหางตาก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กที่กำลังเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ ไม่บอกกล่าวประธานคนใหม่อย่างเขาเลย“พี่ไปก่อนนะ”เหมันต์ฝ่าดงผู้คนวิ่งออกจากห้องโถงอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้ร่ำลาใครเป็นพิเศษ เท้าเรียวยาวก้าวเร็วจนผู้คนในห้องหันมองตามด้วยความสงสัย ว่าเหตุใดเขาจึงรีบร้อนถึงเพียงนั้นฟรอสต์วิ่งตามน้องสาวเพื่อนจวบจนถึงหน้าตึกสถานกีฬา ชายหนุ่มผ่อนความเร็วอย่างเห็นได้ชัด กลายเป็นว่าตอนนี้เขาเดินทอดน่องอย่างสบายใจ ราวกับไม่ตั้งใจจะตามเธอออกมาเพียงแค่บังเอิญเท่านั้น“ให้ไปส่งปะ จะกลับพอดี”ชายหนุ่มก้าวมายืนข้างร่างเล็กก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือทั้งสองล้วงในกระเป๋ากางเกงสแล็กทอดสายตามองออกไปยังเบื้องหน้าฮารุเชยตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย ก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างเอือมระอา เธอกำกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่นในหัวครุ่นคิดคำปฏิเสธ“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็มีพี่ชายอยู่แล้ว”“ฮึ”ชายหนุ่มแค่นหัวเราะฉุนในลำคอ ปลา