Semua Bab หลงเหลี่ยมเหมันต์: Bab 21 - Bab 30

แสงแรกของวันค่อย ๆ คลี่ตัวผ่านขอบฟ้าแตะแผ่นดินด้วยไออุ่นแผ่วเบา สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหญ้าและน้ำค้างหมอก เสียงนกร้องแทรกความเงียบราวกับเป็นนาฬิกาปลุกเรียกให้ผู้คนที่หลับใหลตื่นขึ้นมาพบกับเช้าของวันใหม่เปลือกตาสีไข่กระพือเปิดเบา ๆ รับแสง เพดานที่เปลี่ยนไป กลิ่นห้องนอนที่ไม่คุ้นชวนฉงนสงสัย ทว่าเธอในตอนนี้เหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิด“อื้อ !”ร่างเล็กค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินตรงเข้าห้องน้ำทั้งที่หลับตาอยู่ อาศัยเพียงการคาดเดาทั้งสิ้น ฮารุหย่อนก้นนั่งบนโถส้วมสีสะอาดขับของเสียออกมาอย่างเช่นที่เคยทำทุกวัน“ซี้ด ! แสบฉิบเป๋งเลย เมนส์มาก่อนกำหนดอีกแล้วเหรอวะ”เสียงสูดปากครางดังอย่างแผ่วเบา ใจกลางความเป็นสาวรู้สึกแสบระบมเสียจนเธอคิดว่าเมื่อคืนโดนของหนักทับมาทั้งคืน ฮารุทำการล้างและเช็ดทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นอย่างดีแม้จะงัวเงีย แล้วจึงประคองร่างกายเปลือยเปล่าลุกขึ้นตรงมายังอ่างล้างหน้าขนาดพอดีซ่า ซ่า ! น้ำใสสาดกระทบใบหน้าเนียนสวยหลายครั้งหวังใช้น้ำเย็นลบล้างความเมา ฮารุวางมือบนเคาน์เตอร์อ่างประคองตนให้มั่นแม้ว่าร่างจะโอนเอนจะล้มเต็มทีคนเมายังไม่สร่างค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำปรือกระพือเปิดเล็กน้อย ทว่าภ

KV Clubเสียงดนตรีแผ่วเบาเล็ดลอดเข้ามาตามช่องประตู ผู้เป็นแขกนั่งเอนตัวบนโซฟาตัวใหญ่ ท่ามกลางแสงไฟสีขาวทิ้งเงาสีเข้มหล่อเหลาทอดยาวถึงผนังห้อง แก้วเหล้าในมือถูกยกขึ้นจิบตั้งแต่ตะวันยังไม่ทันลับขอบฟ้า ปานว่ามีเรื่องราวที่หนักอึ้งในใจ“มึงเผาหัวเร็วจังวะ”เตชินทร์เอ่ยถามตั้งแต่เท้าพ้นประตูอย่างไม่เข้าใจ คิ้วดกดำขมวดม้วนเป็นปมหรี่ตามองเพื่อนสนิท ทว่าแทนที่เหมจะตอบกลับรินเหล้ารสเข้มยื่นให้อีกฝ่ายแทน“ถ้าไม่พูดกูคิดไปเองก็ได้ว่าโดนฟันแล้วทิ้ง”“สัตว์ หน้าอย่างกูใครจะทิ้งลง !”เขาเถียงกลับรวดเร็วพลางปรายตาห้ามปรามอีกฝ่ายไม่ให้คิดไปไกล ทว่านั่นกลับทำให้เตเริ่มมั่นใจแล้วว่าความคิดเขาถูกต้องฟรอสต์ไม่อยากยอมรับเท่าไหร่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าประโยคเมื่อครู่คล้ายจะเป็นความจริง ปกติผู้หญิงที่ตนนอนด้วยจะแสดงตัวทันทีตั้งแต่วันแรก แต่นี่ผ่านมาหลายวันแล้วเจ้าหล่อนยังไม่ปรากฏตัวให้เขาเห็นแม้แต่เงาวงเหล้าของแก๊งวิศวะเปรี้ยวตีนในที่สุดก็ครบองค์เสียที ต่อหน้าทุกคนมีแก้วเหล้าสีเข้มวางอยู่ทว่ากลับไม่พร่องลงเลยแม้แต่น้อย ยกเว้นก็แต่แก้วของเหมันต์ที่เติมแล้วเติมอีกจนเหล้าใกล้จะหมด“ช่วงนี้มึงไปชมรมบ่อยจังวะ

ตู้ม ! “ไม่ต้องกดดันฮารุ ยังไงก็ชนะ ชิล ๆ”ทันทีที่ฝ่ามือคนพี่แตะบอร์ดขอบสระร่างเล็กก็กระโจนลงน้ำไปไกล พร้อมกับเสียงหนักแน่นตะโกนบอกคนน้องแม้ไม่รู้ว่าเจ้าหล่อนจะได้ยินหรือไม่คนตัวเล็กว่ายพลิ้วราวกับปลาน้อยได้กลับสู่ผืนน้ำ ท่วงท่าของเธอคล้ายไม่มีความกดดันอยู่เลยแม้จะกดดันมากในคราแรก แน่นอนว่าที่เธอเป็นเช่นนี้ได้เพราะเขาทำไว้ดี...เหมันต์ขึ้นจากน้ำเตรียมผ้าผืนหนามารอคู่หูของตน ผลการแข่งขันคล้ายว่าจะเป็นดั่งที่เขาคาดไว้ไม่ผิดเพี้ยน เพราะตอนนี้สาวน้อยม้วนตัวตีขาว่ายกลับมานำลู่ว่ายอื่น ๆ ไกลพอสมควร“ฮารุสู้ ๆ อีกนิดเดียว !”เขาตะโกนเชียร์เพื่อนร่วมทีมเสียงดังแทรกเสียงกึก้องจากทีมอื่น ๆ จนทุกคนหันมอง ไม่คิดว่าประธานชมรมเช่นเขาจะออกหน้าขนาดนี้ร่างของเธอพุ่งฝ่าสายน้ำด้วยจังหวะแขนที่สม่ำเสมอ ระยะห่างจากปลายนิ้วกับขอบสระสั้นลงทุกวินาที ลมหายใจถูกกดกลั้นไว้ในอก ดวงตาแน่วแน่จับจ้องชัยชนะตรงหน้าโดยไม่สนเสียงรอบข้างในจังหวะสุดท้าย ฮารุออกแรงฮึดเหยียดแขนตึงจนปลายนิ้วสัมผัสกับบอร์ดข้างสระ ร่างเล็กผ่อนแรงลงกะทันหันก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากน้ำแล้วสำรวจสถานการณ์โดยรอบ“เยส ! ชนะแล้ว !”เสียงอันคุ้นเคยตอก

“เลิกทำหน้าบึ้งได้ไหมฮารุ ขอร้อง...”เขาเอ่ยเสียงสั่นราวกับลังเลในใจ แววตามั่นคงอ่อนลงแฝงไปด้วยความหวังปนความกลัว ชายหนุ่มไม่เคยลดตัวเพื่อขอร้องใครเช่นนี้ ยิ่งเป็นผู้หญิงยิ่งแล้วใหญ่“อยากได้อะไร เครื่องสำอางไหม... สองชิ้นเลย”“จริงอ่ะ”“อืม ลงไปเลือกเองเลย”เหมือนตอนนี้เขาพร้อมจะแลกกับทุกอย่างเพื่อให้เธอไม่ทำหน้าบึ้งตึงเช่นที่เป็นอยู่ตอนนี้ และมันได้ผลเพราะเจ้าหล่อนแสยะยิ้มออกมาแวบหนึ่ง“พูดเองนะ”ไม่มีเหตุผลที่เธอจะปฏิเสธข้อเสนอดีถึงเพียงนี้ ยังไม่ต้องทำอะไรแท้ ๆ แต่กลับได้ของฟรีถึงสองชิ้น มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่เอาหนุ่มสาวเดินเคียงกันเข้าโรงหนังไปยังที่นั่งที่จองไว้ ด้วยความที่เป็นคนโลกส่วนตัวสูงฮารุจึงขอนั่งริมสุดซึ่งชายหนุ่มเองก็ต้องการเช่นนั้น เพราะถัดไปอีกสองที่เป็นผู้ชายแปลกหน้า เขาไม่อยากให้คนของตนไปนั่งใกล้คนอื่นเหมือนกันแสงสลัวในโรงภาพยนตร์โอบล้อมบรรยากาศให้เงียบสงัดชวนลุ้นระทึก เรื่องราวสุดโรแมนติกของหนุ่มสาวฉายผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมใหญ่ เสียงดนตรีหวานซึ้งจากลำโพงดังกระหึ่มในโสตประสาท นำพาให้ผู้ชมจมดิ่งปานสัมผัสกับเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเองฉากเลิฟซีนอย่างเป็นธรรมชาติช

ชมรมว่ายน้ำ - มหาวิทยาลัยห้องชมรมคึกคักเป็นพิเศษ พื้นที่กว้างขวางนี้ถูกจัดเป็นห้องเก็บตัวสำหรับนักกีฬาว่ายน้ำจากทั้งสามมหาวิทยาลัย ซึ่งเหมันต์ก็เป็นหนึ่งในนั้นชายหนุ่มนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้อง ฝ่ามือใหญ่คลึงเคล้นหัวไหล่เบา ๆ เตรียมความพร้อม แม้ภายนอกจะนิ่งขรึมแต่ในอกกลับกระเพื่อมปานเกิดแผ่นดินไหว นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เขากลับคืนสู่สระน้ำอย่างเป็นทางการ ถึงก่อนหน้าจะคว้ารางวัลมากมายจนได้ขึ้นชื่อว่าเจ้าสระในระดับมัธยมและอุดมศึกษา แต่เพราะห่างหายไปนานทำให้เขาเกิดความประหม่าไม่น้อยจังหวะที่เขากำลังรวบรวมสมาธิอยู่นั้น ร่างเล็กของใครบางคนก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมท่าทางตกใจ เธอสาดสายตามองหาใครสักคนก่อนจะเดินตรงมาทางเขากระเป๋าใบเล็กยกขึ้นปิดบังใบหน้าเขินอายสายตาที่จับจ้องมองมาทางตน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงต้องฝ่าดงผู้คนเข้ามาหาเขา แต่เพราะทำตามใจสั่งเธอถึงมายืนอยู่ตรงนี้ท่าทางของคนน้องทำเอาเหมหลุดขำ เธอย่องเบาพร้อมเอากระเป๋าปิดหน้าราวกับเข้ามาขโมยของหรือเป็นแมวมองมาเก็บภาพของนักกีฬาโดยไม่ให้ใครรู้อย่างไรอย่างนั้นเขาไม่รอช้าลุกจากเก้าอี้เข้าไปหาคู่หูทันที แต่เพราะเจ้าหล่อนเอา