All Chapters of พ่ายรักช็อปเปอร์: Chapter 1 - Chapter 10

กริ๊ง!!เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผิงผิง หรือ ฌาณิดา ยื่นมือออกจากผ้าห่มช้าๆ พลางเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย“ฮัลโหล…” ทว่าเธอยังไม่ทันพูดจบประโยคดี ฐิติกา คุณแม่ของเธอก็รีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน (ผิงตื่นได้แล้วลูก วันนี้ไปเรียนวันแรกนะ) สิ้นเสียงปลายสาย คนตัวเล็กก็เบิกตากว้างทันที พร้อมอุทานออกมาด้วยความตกใจ “อร้าย! หนูลืมตั้งปลุกค่ะแม่ แค่นี้ก่อนนะคะ”พูดจบ เธอก็กดวางสายอย่างรวดเร็ว พลางลุกลงจากเตียงเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่าทางลนลานเนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกของการเรียนปีหนึ่งในมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ สำหรับเธอที่เพิ่งย้ายเข้ามากลางเทอม กลับเริ่มต้นด้วยความโกลาหลหญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ตอนนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว มัดผมขึ้นลวกๆ แต่งหน้าโทนอ่อน ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นพาดบ่า แล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาจากห้องด้วยความเร่งรีบ ผิงผิงนั่งวินมอเตอร์ไซค์ที่แวะส่งผู้โดยสารอยู่หน้าคอนโด มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยทันที“พี่คะ จอดตรงป้ายหน้ามหาวิทยาลัยนะคะ” เธอเอ่ยบอกคนขับด้วยน้ำเสียงสุภ

วันต่อมาหลังจากที่ผิงผิงทำความสะอาดห้องเสร็จเรียบร้อย เธอก็คว้าถุงขยะที่มัดปากถุงแน่นแล้วเปิดประตูออกจากห้อง เพื่อเตรียมลงไปทิ้งด้านล่างทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น ดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยซึ่งพักอยู่ห้องข้างๆ กำลังเปิดประตูเข้าห้องพอดีเธอยิ้มบางๆ พลางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“อ้าว! ป้องไปไหนมาเนี่ย แต่งตัวหล่อเชียว”อีกฝ่ายหันขวับมามองเธอทันที ก่อนจะตอบกลับอย่างอารมณ์ดี“ยังไม่ได้ไปไหนเลยครับพี่ ลืมกุญแจรถไว้ในห้อง ฮ่าฮ่า”ผิงผิงกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยแซวออกไป “แต่งหล่อขนาดนี้ นัดสาวไว้อะดิ”ป้องหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์“เดาเก่งจัง พี่เป็นหมอดูได้เลยนะเนี่ย”สิ้นเสียงนั้น เธอก็ยิ้มกว้าง พลางส่ายหน้าไปมาช้าๆ“ฮ่าฮ่า ขอให้สมหวังนะ เดี๋ยวพี่เอาขยะไปทิ้งก่อน เหม็นมาก” เธอพูด ก่อนจะก้มมองถุงขยะที่ถืออยู่ในมือ“โอเคครับ” ป้องตอบสั้นๆ พร้อมยิ้มกว้างจากนั้นคนตัวเล็กจึงหมุนตัวเดินลงไปทิ้งขยะด้านล่างคอนโดทันทีเมื่อผิงผิงกลับขึ้นมาบนห้อง เธอก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมากดเล่นตาม

สองวันต่อมาหลังเลิกเรียนในช่วงเช้า แก๊ง YOLO ก็พากันมาทานข้าวที่โรงอาหารวิศวะเหมือนเช่นเคยระหว่างทางมีผู้คนพูดคุยซุบซิบอยู่ตลอดเวลา ทว่าพวกเขากลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งประโยคหนึ่งดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของช็อปเปอร์ หัวคิ้วเข้มขมวดแน่น พลางชะงักฝีเท้าลงทันที ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายด้วยแววตาแข็งกร้าว“ที่พูดเมื่อกี้ พูดถึงใคร?” เขาเอ่ยถามเสียงแข็งผู้หญิงสองคนนั้นหันไปมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่ก แล้วตอบด้วยน้ำเสียงอึกอัก“เอ่อ…”เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ยอมตอบสักที เขาจึงตะคอกเสียงดังลั่น“กูถาม!”ผิงผิงที่เห็นเพื่อนสนิทเริ่มหงุดหงิด เธอจึงเดินไปจับแขนของเขาแล้วเอ่ยขึ้น“เปอร์พอแล้ว ช่างมันเถอะ”เพราะเธอได้ยินคำพูดพวกนี้จนชินตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว จึงไม่ได้ติดใจอะไร“สวยก็ไม่สวย ไปอยู่แก๊งคนหล่อได้ไงก่อน หรือว่าแบ…”ช็อปเปอร์หันมามองหน้าเพื่อนสาวทันที ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ“กูแค่ถามเฉยๆ ว่าที่มันพูดเมื่อกี้หมายถึงใคร?”ทั้งคู่มองสบตากันตรงๆ เธอรู้ดีว่าเขาไม่พอใจสักเท่าไหร่ ที่มีคนมากล่าวหาเพื่อนสนิทของตนเพราะตั้งแต่ปีหนึ่ง ทุกครั้งที่อีกฝ่ายได้ยินใครต่อใครพูดถึงเธอในทางไม่ดี เขาก็ไม่เ

@มหาวิทยาลัย MRTผิงผิงถือเค้กก้อนเล็กเดินตรงไปยังโต๊ะประจำด้วยท่าทางอารมณ์ดี จนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ก่อนหน้าพากันหันมามองทางเธออย่างพร้อมเพรียง ด้วยแววตาประหลาดใจทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้นั่งลง ช็อปเปอร์ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอยากรู้“มึงไปไหนมา”เพราะสีหน้าร่าเริงผิดสังเกตของเพื่อนสาวนั้นชวนให้สงสัยไม่น้อย“ไปเอาเค้ก” เธอตอบสั้นๆ พร้อมรอยยิ้ม“ผู้ชายให้?” เขาเลิกคิ้วถามกลับทันควันผิงผิงพยักหน้ารับเบาๆ อย่างไม่คิดอะไรนัก เพราะพนักงานที่มาส่งเป็นผู้ชายทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็คว้าเค้กที่วางอยู่บนโต๊ะมาถือไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม“อ้าขา”คนตัวเล็กเบิกตากว้าง พลางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ“ห๊ะ!” “กูบอกให้มึงอ้าขา” เขาพูดย้ำเสียงแข็งสายตาดุดันของชายหนุ่มทำให้เธอชะงัก ก่อนจะยอมแยกขาออกเล็กน้อยอย่างว่าง่าย แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายก็ตามไม่รอช้า ช็อปเปอร์นำเค้กก้อนนั้นลอดหว่างขาของเพื่อนสาวทันทีผิงผิงขมวดคิ้วแน่น ความงุนงงฉายชัดบนใบหน้า แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร ไต้ฝุ่นก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน“มึงทำเชี่ยไรวะ”“มันรับของจากคนอื่นมาต้องลอดหว่างขาก่อน เดี๋ยวโดนทำของใส่” เ

หลังจากที่ทั้งคู่เที่ยวเล่นจนท้องฟ้ามืดสนิท พวกเขาจึงพากันเดินกลับมายังรถบิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทางทว่าจู่ๆ ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างไม่มีสัญญาณเตือนซ่าา…ซ่าา…“ผิง! มึงขยับมาหลบนี่” ช็อปเปอร์เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางรั้งแขนเล็กให้เข้ามายืนชิดด้านหลังตัวเอง ก่อนจะถอดเสื้อแขนยาวคลุมศีรษะและไหล่เธอไว้กันฝนหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย หัวคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขายืนรับฝนจนเสื้อยืดเปียกชุ่ม เธอจึงเอื้อมมือไปจับแขนแกร่งแล้วดึงเข้ามาใกล้เบาๆ“มึงขยับมาดิ เปียกหมดแล้วนั่น”ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ทันที ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่หายไปจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นรินรดกันผสมกับกลิ่นฝนจางๆไม่นานนัก ฝนที่เทกระหน่ำก็เริ่มซาลง ช็อปเปอร์รีบสวมหมวกกันน็อกให้กับคนตัวเล็กโดยเร็ว ก่อนจะก้าวขาขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์อย่างคล่องแคล่ว“หนาวไหม?” เขาหันไปเอ่ยถามเสียงเบา“อือ” ผิงผิงพยักหน้าหงึกๆทันใดนั้น เขาก็คว้ามือเล็กมาวางไว้ที่เอวตัวเอง พลางกุมเอาไว้แน่น“งั้นก็กอดกูแน่นๆ” “กูทนได้” เธอพึมพำ ก่อนจะดึงมือออกห่างทันทีทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น ชายหนุ่มกระชับมือเล็กแน่