Semua Bab พ่ายรักช็อปเปอร์: Bab 21 - Bab 30

เช้าวันต่อมาผิงผิงค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างเชื่องช้า เนื่องจากเธอรู้สึกคอแห้งและกระหายน้ำ พอสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างด้วยความตกใจทันที ก่อนจะรีบดีดตัวลุกนั่งพรวด“อ๊ะ!” เสียงหวานอุทานออกมาแผ่วเบา เมื่อรู้สึกเจ็บปวดตรงจุดกลางกายสาวคนตัวเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น พลางก้มมองสภาพร่างกายตัวเองที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาทันที ในตอนนี้เธอเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิด หนำซ้ำรอยแดงเป็นจ้ำตามผิวเนื้อเนียนยังคงบ่งบอกชัดเจนว่าเธอกับเขาเพิ่งทำอะไรมาในจังหวะที่ผิงผิงพยายามขยับตัวเพื่อลงจากเตียง จู่ๆ เสียงทุ้มของคนด้านข้างก็ดังขึ้น ทำเอาเธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเรือนร่างอย่างรวดเร็ว“ตื่นแล้วเหรอ?”คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก เธอชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะค่อยๆ หันหน้าไปมองสบตากับเขาตรงๆช็อปเปอร์นั่งพิงพนักหัวเตียงด้วยท่าทางสบายๆ พลางยกมือขึ้นมายีผมตัวเองเบาๆ ทันใดนั้น ดวงตาคู่สวยก็สะดุดตากับรอยแดงตามลำคอและหน้าอกแกร่งของเขา เชี่ยเอ๊ย! เมาจนได้เรื่อง“เอ่อ…เมื่อคืนกูเมามาก” เธอเอ่ยเสียงเบาคำพูดนั้น ทำเอาหั

สองวันต่อมาผิงผิงนอนซมอยู่บนเตียง เนื่องจากเธอท้องเสียตลอดทั้งวัน หนำซ้ำไข้ก็เริ่มสูงขึ้นจนตัวร้อนผ่าว แถมยังคลื่นไส้จนต้องลุกไปอาเจียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าคนตัวเล็กค่อยๆ พยุงร่างกายตัวเองเดินไปเปิดลิ้นชักด้านหน้าทีวี พลางค้นหายาอะไรสักอย่างเพื่อช่วยบรรเทาอาการได้บ้าง แต่กลับไม่พบยาที่ต้องการเลยเธอจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอนด้วยท่าทางอิดโรย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ร่างบางนอนขดงอด้วยความเจ็บปวด มือเล็กกุมท้องเอาไว้แน่น ไม่นานนัก เธอก็ตัดสินใจเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปหาเลย์ทันทีผิงผิง : มึง กูน่าจะอาหารเป็นพิษอะ ลุกไม่ไหวเลย ฝากซื้อยาเข้ามาให้หน่อย เดี๋ยวกูแง้มประตูไว้ให้หลังจากพิมพ์ข้อความส่งไปเสร็จเรียบร้อย เธอก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ก่อนจะหลับตาลงอย่างเชื่องช้าอีกฟากฝั่งช็อปเปอร์กำลังแวะเติมน้ำมันอยู่ที่ปั๊มแห่งหนึ่ง เนื่องจากเขาตั้งใจซื้อยาแก้ปวดและถุงน้ำร้อนไปให้น้องสาว หลังจากที่อีกฝ่ายทักมาบอกว่าปวดท้องประจำเดือนอย่างหนัก แถมแฟนหนุ่มก็ยังติดงานไม่ยอมกลับมาดูแล ปล่อยให้น้องสาวเขานอนทรมานอยู่เพียงลำพังแต่ในขณะที่คนตัวสูงกำลังสแกนชำระเงินอยู่นั้น ข้อความจากใครบางคนก็

หลังจากเลิกเรียนวิชาในช่วงเช้า ผิงผิงจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะหันไปมองกลุ่มเพื่อนที่นั่งด้านข้าง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“พวกมึง! วันนี้กูไปกินข้าวกับเลย์นะ”ช็อปเปอร์หันขวับไปมองเธอทันที ทว่าเขายังไม่ทันได้พูดอะไร เพลิงกัลป์ก็เอ่ยแทรกขึ้นก่อน“ไปกินข้าวกับไอ้เลย์จริง หรือว่าไปกินกับผู้ชาย” “กินกับใครก็ได้เว้ย กูโตแล้ว” เธอตอบกลับ พลางหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วทันใดนั้น เพลิงกัลป์ก็หันไปมองหน้าไต้ฝุ่นที่นั่งข้างๆ ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงสงสัย“พักหลังมานี่...กูว่าไอ้ผิงมันทำตัวแปลกๆ ว่ะ”“มันมีแฟนมั้ง เวลามีแฟน ใครเขาอยากให้เพื่อนแฟนมีแต่ผู้ชายกันล่ะ” ไต้ฝุ่นตอบกลับทันควัน เพราะเขาเองก็คิดว่าเพื่อนสาวแปลกไปเหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยเอ่ยถามอะไรเพลิงกัลป์ครุ่นคิดตามทำพูดของอีกฝ่าย พลางพยักหน้ารับช้าๆ“อืม ที่มึงพูดก็มีเหตุผล”ในจังหวะที่ไต้ฝุ่นกำลังลุกขึ้นยืน เขาก็กวาดสายตามองไปบริเวณรอบห้อง กลับไม่พบเพื่อนอีกคนเลย หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ไอ้เปอร์ไปไหนวะ”“เออ! นั่นดิ เมื่อกี้มันยังยืนอยู่ตรงนี้อยู่เลย” เพลิงกัลป์พูด พลางมองไปรอบห้องอีกครั้งไต้ฝุ่นถอน

วันต่อมาช็อปเปอร์นอนขมวดคิ้วแน่นอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ พลางยกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผาก เนื่องจากเขาพยายามข่มตานอนตลอดทั้งคืน แต่กลับหลับไม่ลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความคิดบางอย่างยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหยุด ร่างสูงตัดสินใจลุกนั่งทันที ก่อนจะก้าวลงจากเตียงเอื้อมมือไปคว้าเสื้อยืดขึ้นมาสวมใส่ ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้องไปยังห้องข้างๆ สองเท้าหนักก็หยุดชะงักลง เมื่อเหลือบเห็นแสงบนหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาแสดงเวลาเจ็ดโมงเช้า“คงจะยังไม่ตื่น” เขาพึมพำเสียงเบา พลางหมุนตัวเดินกลับไปทรุดตัวนอนลงบนเตียงเช่นเดิมไม่นานนัก ชายหนุ่มก็ผล็อยหลับลงไปด้วยความเหนื่อยล้า@เวลา 11:45 น.หลังจากที่ช็อปเปอร์สะดุ้งตื่น เขาก็เอื้อมมือควานหาโทรศัพท์มือถือแล้วยกขึ้นมาดูเวลาอย่างเชื่องช้า เมื่อหน้าจอสว่างวาบ ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นทันที พลางรีบลุกลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว“เชี่ย! กูหลับเพลินได้ไงเนี่ย” ไม่รอช้า ชายหนุ่มรีบเดินออกไปยังห้องข้างๆ ด้วยท่าทางลนลานเขายกมือเคาะลงบนบานประตูห้องเธออยู่นาน แต่กลับไร้วี่แววของคนด้านในเลยแม้แต่น้อยก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“ผิง! กูมีเรื่องจะคุยด้วย” เขาเอ่ยเรียก พลางขยับเข้าไปแน

ช็อปเปอร์มองหน้าคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ปะปนกันจนเขาแยกไม่ออก มันทั้งสับสน งุนงง และไม่แน่ใจ ก่อนจะพึมพำเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว“ผิง…” ทั้งคู่มองสบตากันตรงๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ผิงผิงจะก้มหน้าลงเล็กน้อย พร้อมพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอไม่ให้รินไหลออกมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี แล้วเอ่ยออกไปตามความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก“กูรู้ว่ามึงไม่เล่นเพื่อน ไม่เอาเพื่อนเป็นเมีย แต่กูพยายามแล้ว พยายามที่จะไม่คิดเกินเพื่อนกับมึง กูทำไม่ได้อะเปอร์...กูขอโทษนะ”พูดจบ เธอก็รีบหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็วทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็คว้าแขนเรียวเอาไว้ พลางรั้งตัวเธอเข้ามาโอบกอดแนบแน่นคนตัวเล็กชะงักนิ่งไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่“ฮึก! ฮือ...”ชายหนุ่มยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเล็กอย่างทะนุถนอมด้วยความอ่อนโยน ราวกับต้องการปลอบประโลม แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม“ทำไมมึงไม่บอกว่ามึงชอบกู”“กูไม่อยากเสียมึงไปอะ ฮึก!” เธอตอบกลับทันควัน พร้อมเสียงสั่นเครือปนสะอื้นช็อปเปอร์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผละอ้อมกอดออกเพียงนิดเพื่อมองหน้าเธ