All Chapters of COLD GUY กับดักร้ายนายเย็นชา: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากพี่อคินลุกออกไป ฉันก็กินข้าวลงได้อีกแค่สองสามคำ ก่อนจะขอตัวลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินไปนอกบ้าน พอตรงไปที่รถ ฉันก็เห็นรถพี่อคินยังจอดอยู่นะ แปลกจัง นึกว่าเขาจะไปแล้วซะอีก จริงสิ แล้วรถอยู่นี่ แต่คนอยู่ไหนล่ะ?“ขอติดรถไปด้วยสิ รถฉันเสีย” เสียงนิ่งๆดังขึ้นด้านหลังฉัน ทำเอาฉันเกือบสะดุ้ง ก็คนมันตกใจ ไม่น่าถามหาเขา(ในใจ)เลยจริงๆ“รถเสีย? พี่ก็เอาคันอื่นไปสิ” ฉันนึกออก ก่อนหันไปตอบเขา“ไปทางเดียวกัน ไปด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอ ประหยัดน้ำมัน มา ฉันขับให้” เขาพูดรัวๆด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแล้วแย่งกุญแจรถจากมือฉันไปเลย แถมเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถหน้าตาเฉย เอื้อมตัวมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับอีกต่างหาก“ขึ้นมาดิ” เขาเอ่ยบอกอย่างกับรถตัวเอง แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็จำต้องขึ้นอ่ะนะ ก็นี่มันรถฉัน คิดซะว่าวันนี้มีคนขับรถให้ละกัน“เธอกับไอ้บอดี้การ์ด สนิทกันมากเหรอ” ขับรถออกมาได้สักพัก อยู่ๆพี่อคินก็ถามฉันด้วยน้ำเสียงโทนเดิม นิ่งเหมือนเดิม- -“ค่ะ” ฉันตอบให้จบๆไป ทั้งๆที่ความจริงไม่เลย เพราะฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพี่อาชา รู้แค่ว่าเขาเป็นบอดี้การ์ดฉันแค่นั้น นอกนั้นไม่รู้ แล้วคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรขอ

หลังจากพี่อคินพาฉันกลับมาบ้าน ฉันก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะเข้านอน ส่วนข้าวเย็นน่ะเหรอ ฉันไม่กินแล้วล่ะ ก็พี่อคินพาฉันไปกินก๋วยเตี๋ยวแล้ว จำได้ใช่มั้ย แต่จะว่าไป ก่อนนอนฉันขอเช็คเฟสบุ๊คหน่อยดีกว่า ยังไม่ง่วงเท่าไหร่น่ะ“หึๆ” ฉันเลื่อนดูหน้าฟีดไปเรื่อยๆ แล้วพอดีไปเจอคลิปตลกน่ะ ฉันเลยอดขำไม่ได้ ก่อนจะเห็นเพื่อนในเฟสหลายคนเขาเปลี่ยนรูปโปรไฟล์กัน งั้นฉันเปลี่ยนบ้างดีกว่า เห็นคนอื่นเขาเปลี่ยนแล้วมันเซนซิทีฟ คิกๆ งั้นขอถ่ายรูปแป๊บแชะ!!!📸ได้ละ เปลี่ยนเลยดีกว่า..เปลี่ยนเสร็จแล้วล่ะ งั้นฉันเลื่อนดูหน้าฟีดต่อดีกว่า“เอ๊ะ?” พอเลื่อนลงมาเรื่อยๆ ฉันก็เพิ่งเห็นว่าพี่อคินก็เปลี่ยนรูปโปรไฟล์เหมือนกัน เขาเปลี่ยนเมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เป็นรูปที่ทะเลเมื่อตอนเย็นนี่นา ฉันจำได้ ก็ฉันถ่ายให้เขาเอง เขาขอช่วยน่ะ อืม... เหมือนคอมเมนต์จะเยอะมากเลยอ่ะ เห็นแล้วคันไม้คันมือ งั้นฉันเข้าไปส่องหน่อยดีกว่า😁(FACEBOOK)Akin AKINN updated his profile picture.1 hr • 🌎(รูปอคิน)❤️😆👍🏻 Parun Naran and 1.2K others View previous comments...Fah Ladaหล่อจังค่าาาVivien Naraaพี่อคินทำหนูใจสั่นเลยง่าาา😍M

“พะ...พี่ พี่ว่าไงนะ” ฉันเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ หลังจากคำถามของพี่อคินทำเอาฉันจุกจนแทบพูดไม่ออก แต่ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ว่าเขาจะจำฉันไม่ได้ แต่ที่เขาถามแบบนั้น บางทีอาจเป็นเพราะเขาหลับไปนานก็ได้ พอตื่นขึ้นมา สมองเลยยังเบลอๆ จับต้นชนปลายไม่ถูก ใช่ มันต้องเป็นอย่างที่ฉันคิดแน่ๆ“ฉันถามว่าเธอเป็นใคร” ราวกับสิ่งที่คิดและปักใจเชื่อมันพังทลายลงไปในพริบตา เมื่อพี่อคินถามกลับมาแบบเดิม ด้วยน้ำเสียงและแววตาแบบเดิม ...น้ำเสียงที่ราบเรียบ ...แววตาที่ว่างเปล่า มันไร้ความเกลียดชังก็จริง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้หัวใจของฉันรู้สึกดีขึ้นมาเลย ในเมื่อสิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้ามันแปลได้อย่างเดียว ...ที่คำพูดและแววตาเขาไร้ความรู้สึกใด แปลว่าเขา...จำฉันไม่ได้จริงๆ“พี่...พี่จำจิดาไม่ได้จริงๆเหรอ” ฉันกัดฟันกลั้นน้ำตาที่อยู่ๆก็ทำท่าจะไหลแล้วถามออกไป ถึงแม้จะแน่ใจแล้วว่าเขาจำไม่ได้ แต่ลึกๆฉันก็ยังแอบหวัง ...เผื่อว่าปาฏิหาริย์มีจริง“ฉันจำไม่ได้”และแล้วปาฏิหาริย์ก็ไม่มีจริง!พี่อคินจำฉันไม่ได้!แล้วฉัน...ฉันควรทำยังไง ฉันไม่อยากเสียเขาไป ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน ไม่ว่าเขาจะจำฉันได้หรือไม่ได้ ใช่! ฉันต้องทำอะไ

Next Morning🌤...วันนี้พอฉันตื่นนอน อาบน้ำแต่งตัว แล้วลงมาข้างล่าง ฉันก็เห็นว่าพี่อคินนั่งอยู่ในห้องอาหารแล้ว แต่นั่งอยู่คนเดียว“มาแล้วเหรอ” พี่อคินเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน “เอ่อ ค่ะ แล้ว...”“พ่อกับแม่ติดธุระ เลยรีบออกไป” เหมือนเขารู้ทันเลยแฮะ ว่าฉันจะถามอะไร“นั่งสิ กินข้าวกัน เดี๋ยวจะได้ไปเรียน”“คา...ค่ะ” ฉันตอบไม่ค่อยเต็มเสียง ก่อนนั่งลง ที่ฉันรู้สึกประหม่าแบบนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ ที่เขาทำกับฉันเมื่อคืนมันทำฉันสูญเสียความมั่นใจมาจนถึงตอนนี้“เป็นอะไร ท่าทางแปลกๆ” ยังมีหน้ามาถาม นี่เขาไม่รู้ตัวเลยเหรอ???- -!!!“เปล่าค่ะ ไม่เป็นอะไร” ถึงในใจจะคิดอีกอย่าง แต่ถ้าให้พูดออกไปตรงๆก็คงไม่ดีว่ามั้ย“อืม” เขาพยักหน้ารับนิ่งๆ ไม่ถามอะไรอีก ที่เขาทำคือหันไปบอกเด็กในบ้านให้เสิร์ฟมื้อเช้า เสร็จแล้วก็ลงมือกิน แต่ฉันนี่สิ กินไม่ลง มันไม่ค่อยหิวอ่ะ เลยนั่งเอามีดเขี่ยๆไส้กรอกไปงั้น“คือยังไง” อยู่ๆพี่อคินก็ถามขึ้นมา ฉันเลยจำต้องหยุดเขี่ยแล้วเงยมองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจ“คะ?” ฉันทำหน้างงใส่เขาแบบชัดเจนมาก ฉันรู้สึกได้“ก็ที่ทำอยู่อ่ะ คืออะไร เขี่ยเล่นเป็นเด็กๆอยู่ทำไม” ที่แท้ก็เรื่องนี้“อ๋อ เอ่อคื

“จิดา” ถึงเขาจะมองฉันแปลกๆ หน้าตาก็ไม่ยิ้มแย้ม เสียงก็นิ่งๆ แต่แค่เขาเรียกชื่อฉัน ฉันก็ดีใจแล้ว“ค่ะ จิดาเอง” ฉันตอบเขาพร้อมรอยยิ้ม แต่เขาไม่ได้ยิ้มตอบหรอก แต่เขาลุกขึ้นนั่งช้าๆเหมือนอยากจะลงจากเตียง“โอะ โอ๊ย โอ๊ย!” ระหว่างพี่อคินทำท่าจะก้าวลงจากเตียง อยู่ๆเขาก็ร้องออกมาแล้วก็เอามือจับที่หัวเหมือนปวดมาก“พี่อคิน!” ฉันตกใจขึ้นมาอีกระลอก“พี่ปวดหัวเหรอ ปวดแผลเหรอคะ ให้หมอมาดูมั้ย เดี๋ยวจิดาเรียกให้”“มะ...ไม่ ไม่ต้อง” เขาจับมือฉันไว้ จับแน่นมาก โดยที่ไม่หันมามองหน้าฉัน ตอนนี้เขาทำแค่จับมือฉันแล้วนั่งก้มหน้านิ่งๆ หายใจแรงๆ เหมือนกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดอยู่“เอ่อ พี่อคิน พี่ดีขึ้นรึยังคะ” ฉันรอดูเขาอยู่นิ่งๆ ก่อนตัดสินใจถามออกไป เมื่อเขานั่งนิ่งด้วยอาการเดิมนานไปแล้ว“อืม” เขาพยักหน้าตอบก่อนหันมาจ้องฉันนิ่ง“หายแล้ว” ได้ยินว่าเขาหาย ฉันก็ดีใจนะ แต่ทำไมสายตาเขาไม่เป็นมิตรเลย มันทำฉันร้อนๆหนาวๆชอบกล“เอ่อ พี่หายแล้วแน่นะ”“อืม กลับบ้านเถอะ” เขาตอบนิ่งๆ“เอ่อ คา...ค่ะ กลับบ้านก็กลับบ้าน มาค่ะ จิดาช่วย” ฉันยื่นมือไปช่วยพี่อคินลงจากเตียง เขาก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ฉันเลยพาเขาไปนั่งรอฉันจัดการค่