ทอม ริ ด เดิ้ ล

เราเคยสะเทือนใจกับภาพเด็กที่ถูกทิ้งไว้มากกว่าหนึ่งครั้งในเรื่องราวของเขา เพราะต้นกำเนิดของทอม ริดเดิ้ลไม่ใช่คฤหาสน์หรือครอบครัวอบอุ่น แต่เป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในลอนดอน ซึ่งเขาเกิดในคืนส่งท้ายปีเก่า ปี 1926 พ่อของเขาเป็นมักเกิ้ลชื่อทอม ริดเดิ้ล ซีเนียร์ ส่วนแม่คือเมอโรปี กอนต์ ซึ่งมาจากตระกูลกอนต์ที่ยึดมั่นเรื่องสายเลือดพ่อมดแม่มดและสืบเชื้อสายจากซัลลาซาร์ สลิธิริน การแต่งงานของพ่อแม่ไม่ใช่ความรักตามธรรมชาติ แต่เกิดขึ้นจากยาพิษแห่งรัก — เมื่อยาดังกล่าวหมดฤทธิ์ พ่อของเขาก็จากไป ทำให้เมอโรปีต้องตั้งท้องคนเดียวและไปคลอดที่สถานเลี้ยงเด็ก

การจากไปของแม่หลังคลอดทำให้ทอมถูกปล่อยให้อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กตั้งแต่เล็ก ซึ่งปูทางให้เขาเก็บความแค้นต่อมักเกิ้ลและความกระหายอยากอำนาจ ส่วนชื่อกลางว่า 'มาร์โวโล' มาจากตระกูลแม่และเป็นเครื่องเตือนถึงสายเลือดศูนย์รวมความทะเยอทะยานของเขา — ภาพทั้งหมดนี้ถักทอจนกลายเป็นคนที่ภายหลังเลือกเปลี่ยนชื่อเป็นสิ่งที่เยือกเย็นกว่าและไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลย

ภาพยนตร์มักย่อและขยับฉากให้ตื่นตากว่าหนังสือ

การเปรียบเทียบครั้งแรกที่ผมสังเกตคือตัวตนภายนอกของ 'Tom Riddle' ถูกเน้นให้เห็นชัดขึ้นในฉบับภาพยนตร์มากกว่าหนังสือ โดยเฉพาะใน 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' ฉบับภาพยนตร์ฉากการเปิดเผยตัวตนของทอมต่อแฮร์รี่และฉากในห้องแห่งความลับถูกจัดแสง สี และมุมกล้องให้รู้สึกเยือกเย็นและน่ากลัวขึ้น ขณะที่หนังสือให้พื้นที่กับความคิดและแรงจูงใจภายในของทอมมากกว่า ทำให้ผู้อ่านพอจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นวอลเดอมอร์

รายละเอียดที่ผมชอบในหนังสือคือความค่อยเป็นค่อยไปของการเปิดเผย ทั้งความสัมพันธ์กับฮอร์ครักซ์ที่อธิบายมากกว่า และการที่ทอมยังมีเสน่ห์แบบฉลาดเจ้าเล่ห์ก่อนจะกลายเป็นมอนสเตอร์ชัดเจน ในภาพยนตร์หลายองค์ประกอบถูกตัดทอนหรือย่อเหลือฉากหลักๆ เพื่อความกระชับ ผลลัพธ์คือทอมในหนังจึงดูเป็นภาพล้วนๆ มากกว่าภาพที่มีชั้นเชิงทางจิตวิทยาเหมือนในต้นฉบับ อย่างไรก็ตาม การแสดงและการออกแบบฉากทำให้คนที่ไม่เคยอ่านก็รับรู้ความชั่วร้ายของเขาได้ทันที จบลงด้วยความรู้สึกว่าทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มกันคนละด้าน

การเผชิญหน้าครั้งแรกกับ 'ทอม ริดเดิ้ล' ทำให้ผมเห็นได้ชัดเลยว่าแรงจูงใจของเขาไม่ได้มาจากความชั่วร้ายลอยๆ แต่มาจากการรวมกันของความรู้สึกถูกทอดทิ้ง ความกลัวต่อความตาย และความต้องการควบคุมชะตากรรมตัวเองอย่างสุดโต่ง

พลังขับเคลื่อนแรกสุดที่ผมคิดว่าเห็นได้ชัดคือความเลื่อมใสในสายเลือดและความเหนือกว่า—แต่เป็นการเหนือกว่าที่ปิดบังแผลลึกข้างใน ตัวอย่างชัดเจนจากความทรงจำวัยเด็กในครอบครัวเกานท์และการเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แผลของการถูกไม่ยอมรับกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้เขาพยายามยืนยันตัวตน ผ่านการจัดตั้งอุดมการณ์เรื่องความบริสุทธิ์ของเลือดและการมองคนอื่นเป็นเครื่องมือ ความเยือกเย็นในการจัดการผู้คนกับความสามารถในการชักใยคนรอบข้างก็เป็นทั้งเครื่องมือและการป้องกันตัว เมื่อรวมกับไหวพริบสูงทางปัญญา เขาจึงไม่ใช่แค่ร้ายแบบบ้าคนเดียว แต่เป็นคนที่วางแผน ใช้เหตุผล และเลือกวิธีที่ทำให้เป้าหมายสำเร็จ

แรงจูงใจอีกชั้นที่ผมชอบสะท้อนคือความกลัวตายและความปรารถนาอยู่นิรันดร์ เห็นได้ชัดจากการสร้าง 'ฮอร์ครักซ์' ซึ่งเป็นการแสดงออกที่สุดโต่งของความตั้งใจไม่ยอมรับความสูญเสีย การแยกตัวตนออกเป็นชิ้นส่วนเพื่ออยู่ต่อทำให้เขากลายเป็นภาพของคนที่ยินยอมทำลายมนุษยธรรมของตัวเองเพื่อแลกกับอำนาจและการคงอยู่ โครงสร้างความคิดแบบนี้ยังสะท้อนความอ้างเหตุผล เช่นการยกย่องสายเลือด ว่าเป็นเหตุผลชอบธรรมสำหรับการกระทำที่โหดร้าย ซึ่งแค่เปลี่ยนจากความเจ็บปวดภายในเป็นอุดมการณ์ภายนอกเพื่อ justificar การกระทำ

ในเชิงอารมณ์ ผมรู้สึกว่าทั้งน่าสะเทือนใจและน่ากลัวไปพร้อมกัน—เขามีความเป็นอัจฉริยะทางยุทธศาสตร์ แต่ขาดความผูกพันระหว่างมนุษย์ที่ทำให้คนทั่วไปหยุดคิดได้ นั่นทำให้เขาเป็นตัวร้ายที่น่าสนใจมาก เพราะแรงจูงใจของเขาไม่ใช่ความร้ายที่ไม่มีเหตุผล แต่เป็นการตอบสนองต่อแผลในวัยเด็ก ความกลัว และความทะเยอทะยานที่ทวีคูณจนกลายเป็นภัยคุกคาม ฉะนั้นเมื่อผมมองย้อนกลับไปที่เหตุการณ์ใน 'Harry Potter' โดยเฉพาะฉากที่ความทรงจำของเขาปรากฏใน 'ทอม ริดเดิ้ล' ไดอารีหรือใน 'Half-Blood Prince' จะเห็นความต่อเนื่องของแรงจูงใจเหล่านี้ชัดเจน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาน่ากลัวอย่างทรงพลัง—ไม่ใช่แค่เพราะสิ่งที่เขาทำ แต่เพราะเหตุผลที่เขาใช้ทำมัน

ลิสต์ของฮอร์ครักซ์ที่ทอม ริดเดิ้ลสร้างเต็มไปด้วยความโหดร้ายและการคำนวณ — มีทั้งหมดเจ็ดชิ้น (นับรวมแฮร์รี่ที่ถูกทำให้เป็นฮอร์ครักซ์โดยไม่ได้ตั้งใจ) และแต่ละชิ้นถูกกำจัดด้วยวิธีที่มีทั้งความรุนแรงและความเศร้า

เริ่มจากของชิ้นแรกที่ทุกคนมักนึกถึงคือสมุดบันทึกของเขา ซึ่งถูกทำลายโดยแฮร์รี่ด้วยเขี้ยวบาซิลิสก์ในถ้ำลับของสถานที่ที่เรียกว่า 'ห้องแห่งความลับ' ต่อมาแหวนของตระกูลเกานต์ถูกทำลายโดยอัลบัส ดัมเบิลดอร์ ซึ่งการทำลายนั้นทำให้เขาได้รับคำสาปร้ายแรงจนกลายเป็นเหตุการณ์สำคัญในเรื่อง

สร้อยคอรูปล็อคเก็ตของสลิธีรินถูกทำลายโดยรอนด้วยดาบของกริฟฟินดอร์ที่ชุบพิษบาซิลิสก์ ส่วนถ้วยของฮัปเปิลพัฟฟ์จบชีวิตลงเพราะเขี้ยวบาซิลิสก์ที่ใช้ทำลายในเวลาต่อมา มงกุฎของราเวนคลอว์ถูกทำลายโดยไฟคำสาปประเภทรุนแรง (fiendfyre) ที่ถูกเรียกขึ้นโดยหนึ่งในศัตรูของพวกเขา ทำให้ห้องต้องคำสาปเป็นสถานที่สำคัญของการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

งูนากินี ซึ่งเป็นร่างใกล้ชิดของโวลเดอมอร์ ถูกสังหารโดยเนวิลล์ด้วยดาบของกริฟฟินดอร์ขณะการสู้รบที่ฮอกวอตส์ ส่วนชิ้นที่ไม่ตั้งใจคือชิ้นในตัวของแฮร์รี่เอง ถูกลบออกโดยคำสาปสังหารที่วอลเดอมอร์ปล่อยใส่เขาในป่ามืด ทำให้ตัวเอกรอดมาได้แต่การเผชิญหน้าครั้งนั้นเย็บแผลทางจิตที่ต้องใช้เวลารักษาอย่างยาวนาน — เรื่องนี้ยังคงทำให้ฉันคิดถึงราคาที่ต้องจ่ายเมื่อใครสักคนยอมแลกวิญญาณเพื่ออำนาจมากขึ้น

เรื่องบ้านฮอกวอตส์ของทอม ริเดิ้ลมีเหตุผลซับซ้อนกว่าที่หลายคนคาดคิดและมันเกี่ยวพันทั้งสายเลือด ความทะเยอทะยาน และทักษะเฉพาะตัว

จากมุมมองของฉัน การถูกคัดเข้าบ้าน 'สลิธีริน' ไม่ได้เป็นเรื่องบังเอิญ—ความสามารถที่พูดภาษาอสรพิษได้กับเชื้อสายที่สืบเนื่องจากซาลาซาร์ สลิธีริน ทำให้เขาเหมาะสมอย่างชัดเจน ฉากความทรงจำใน 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' ช่วยชี้ให้เห็นว่าแนวคิดเรื่องความบริสุทธิ์ของสายเลือดและอุดมการณ์ที่มุ่งมั่นเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเขามาตั้งแต่ยังเรียนที่โรงเรียน

ทัศนคติที่มุ่งสู่ความเป็นผู้นำและการควบคุมคนอื่นทำให้ค่าคุณลักษณะของเขาตรงกับสิ่งที่สลิธีรินให้คุณค่า ฉันเคยคิดว่าไม่ได้มีเพียงเลือดหรือพลังเท่านั้นที่ตัดสิน แต่ยังมีการเลือกว่าอยากเป็นคนแบบไหน ซึ่งทอมเลือกทางที่เหมาะกับสลิธีรินอย่างแท้จริง — นี่คือเหตุผลหลักที่หมวกคัดสรรหรือระบบการคัดสรรในเรื่องตัดสินใจแบบนั้นในท้ายที่สุด

ฉันเคยหลงใหลกับความมืดที่เปรอะเปื้อนอยู่ในจิตใจของโวลเดอมอร์จนอยากจดจำรายละเอียดทุกชิ้นที่เขาทิ้งไว้เป็นเครื่องยืนยันการมีอยู่ของเขาเอง

ในโลกของ 'Harry Potter' ทอม ริดเดิ้ล/โวลเดอมอร์แยกส่วนจิตวิญญาณออกเป็นหลายชิ้นเพื่อแขวนไว้กับวัตถุต่าง ๆ — ผลที่ได้คือฮอร์ครักซ์ซึ่งแต่ละชิ้นมีชะตากรรมและที่ซ่อนแตกต่างกันไป ชิ้นที่คนจดจำได้ชัดเจนคือ: ไดอารี่ของริดเดิ้ล (ติดต่อทำลายในห้องแห่งความลับโดยใช้เขี้ยวบาซิลิสก์), แหวนของมาร์โวโล กอนต์ (ถูกค้นพบในซากบ้านกอนต์และถูกทำลายโดยดัมเบิลดอร์ แม้ว่าการทำลายนั้นจะทิ้งคำสาปที่ร้ายแรง), ล็อกเก็ตของสลิธีริน (ถูกซ่อนไว้และผ่านมือหลายคนจนในที่สุดถูกทำลายด้วยดาบที่ชุบพิษบาซิลิสก์โดยเพื่อนร่วมทาง), ถ้วยของฮัฟเฟิลพัฟ (เก็บไว้ในห้องนิรภัยของเบลลาเทร็กซ์ที่กรินกอตส์และถูกทำลายระหว่างการบุก), มงกุฎของเรเวนครอว์ (ซ่อนอยู่ในห้องแห่งความต้องการที่ฮอกวอตส์และถูกทำลายโดยไฟแบบฟีนด์ไฟร์ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย), นากีณี (งูของโวลเดอมอร์ซึ่งกลายเป็นฮอร์ครักซ์และถูกฆ่าโดยเนวิลล์) และชิ้นที่ไม่ตั้งใจคือตัวแฮร์รี — เศษวิญญาณที่พลัดตกเข้าไปอยู่ในตัวเขาและถูกทำลายเมื่อโวลเดอมอร์พยายามฆ่าแฮร์รีในป่าต้องห้าม

การตามรอยที่ซ่อนของแต่ละชิ้นเป็นสิ่งที่ชวนขนลุกและน่าติดตาม — บางชิ้นถูกวางไว้บนวัตถุมีค่า บางชิ้นถูกซ่อนในที่ที่มีความหมายกับต้นตระกูล บางชิ้นวางอยู่ใกล้โวลเดอมอร์เองเพื่อป้องกันคนอื่น ในมุมนักอ่านคนหนึ่ง ฉันชอบคิดถึงความตั้งใจและความผิดพลาดในแผนของเขา: เขาคิดว่าแยกจิตวิญญาณเป็นของที่ทำให้เขามีอำนาจนิรันดร์ แต่ท้ายที่สุดความเชื่อมั่นนั้นกลายเป็นกับดัก เศษวิญญาณที่กระจัดกระจายกลับกลายเป็นจุดอ่อนที่นำไปสู่การพังทลายของเขาเอง — นี่แหละที่ทำให้เรื่องราวของฮอร์ครักซ์ทั้งน่ากลัวและน่าสะเทือนใจในเวลาเดียวกัน

ความโหดร้ายของทอม ริดเดิ้ลไม่ได้เกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน — มันเป็นผลของความเปล่าเปลี่ยว ความภูมิใจบิดเบี้ยว และการค้นพบพลังที่ไม่มีใครเข้าใจได้ในวัยเด็ก

ฉันมองเห็นภาพเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ถูกป้อนเรื่องราวเกี่ยวกับสายเลือดและความยิ่งใหญ่แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ขณะที่ในหัวกลับเต็มไปด้วยพรสวรรค์และความแค้นต่อผู้ที่ทอดทิ้ง เขาเปลี่ยนชื่อจาก 'ทอม มาร์โวโล ริดเดิ้ล' เป็นลอร์ดโวลเดอมอร์อย่างตั้งใจ เพื่อทำลายร่องรอยความเป็นมนุษย์และสร้างอัตลักษณ์ใหม่ที่เย็นชาและทรงอำนาจ

ช่วงที่เขาอยู่ฮอกวอตส์เป็นช่วงที่ฉันคิดว่าเป็นจุดหักเหสำคัญ เหตุการณ์ใน 'Harry Potter and the Chamber of Secrets' แสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ใช้พลังเพื่อช่วยเหลือคนอื่น แต่ใช้มันเพื่อควบคุมและข่มขู่ การสร้าง 'ไดอารี่' เป็นการทดลองครั้งแรกของการแยกวิญญาณออกจากความเป็นตัวตน — เป็นสัญลักษณ์แรกของการเลือกทางที่ยึดติดกับความเป็นอมตะมากกว่าความเป็นมนุษย์

เมื่อรวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน ฉันเห็นว่าเปลี่ยนจากทอมเป็นโวลเดอมอร์ไม่ใช่แค่การยกระดับอำนาจทางเวทมนตร์ แต่มันคือการยอมแลกความรู้สึกและความสัมพันธ์ทุกอย่างเพื่อแลกกับการไม่ตาย ผลลัพธ์คือความเป็นคนลดลงจนแทบเหลือแต่ชื่อที่คนกลัว — นั่นคือสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ทั้งน่าสะพรึงและเศร้าไปพร้อม ๆ กัน

เริ่มต้นด้วยรากเหง้าของตัวละครก่อน: ทอม มาร์โวโล ริดเดิ้ล เกิดจากแม่ที่ชื่อเมโรร์พีกอนต์ ผู้ซึ่งเป็นทายาทสายเลือดของซัลลาซาร์ สลิธิริน และพ่อมนุษย์มักเกิ้ลชื่อทอม ริดเดิ้ล ซีเนียร์ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างพ่อแม่ของเขามีลักษณะฉับพลันและสะเทือนใจ — แม่ของเขาถูกจับใจด้วยเสน่ห์ยา (love potion) ทำให้มีการแต่งงานระหว่างสองโลก แต่เมื่อยาหมดฤทธิ์ พ่อของทอมก็ทิ้งครอบครัวไป เหตุการณ์นี้ทิ้งรอยแผลในวัยเด็กของทอมอย่างลึกซึ้ง หลังจากการเกิด เมโรร์พีเสียชีวิตและทอมถูกส่งไปเติบโตในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ซึ่งที่นั่นเขาเริ่มแสดงนิสัยเยือกเย็น มีเสน่ห์ แต่แฝงด้วยความโหดเหี้ยมและความปรารถนาที่จะแตกต่างจากผู้อื่นอย่างชัดเจน

ต่อมาเมื่อเขาได้รับจดหมายเข้าเรียนที่ 'แฮร์รี่ พอตเตอร์' ก็เริ่มเห็นเส้นทางของคนที่กลายเป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกเวทมนตร์ ทอมถูกคัดเข้าสลิธิริน ดูเป็นเด็กอัจฉริยะ ทว่าเขาใช้ความสามารถทางเวทมนตร์ไปในทางที่มืด เขาค้นคว้าเกี่ยวกับต้นกำเนิดของตัวเองและสายเลือดของซัลลาซาร์ สลิธิริน จนกลายเป็นความหมกมุ่นเรื่องความบริสุทธิ์ของสายเลือด ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาเป็นครึ่งมักเกิ้ล นิสัยชิงดีชิงเด่นและความเกลียดชังต่อบิดาของตัวเองผลักดันให้เขาตัดสินใจทำสิ่งสุดโต่ง หนึ่งในสิ่งที่ทำให้เขากลายเป็นที่น่ากลัวคือการสร้างฮอร์ครักซ์ — การแบ่งจิตวิญญาณของตนเองออกเป็นชิ้นเพื่อทำให้กระดูกสันหลังของความตายหักล้มได้ยากขึ้น ฮอร์ครักซ์หลายชิ้นของเขาทำให้เขาไม่เพียงเป็นนักเวทย์ที่ทรงพลัง แต่ยังเป็นภัยคุกคามที่ยากจะทำลาย

เส้นทางของทอมจากเด็กกำพร้าสู่ 'ลอร์ดโวลเดอมอร์' เป็นการเปลี่ยนแปลงที่เยือกเย็น เขาเลือกทิ้งชื่อเดิมเพื่อสร้างตัวตนใหม่ที่ไม่มีความอ่อนแอ หลายปีต่อมาเขามีผู้ติดตามจำนวนมาก ฝูงเดธอีเตอร์ที่เชื่อในอุดมการณ์เรื่องสายเลือด การก่อสงครามครั้งแรกในโลกเวทมนตร์เกิดขึ้นจากความพยายามของเขาที่จะแสวงหาการครองอำนาจ แม้จะเคยพ่ายแพ้จากความรักและความกล้าหาญของคนบางคน โวลเดอมอร์ยังกลับมาจากการเป็นเงาร่อนเร่ด้วยความตั้งใจจะล้างบางและครอบงำโลกเวทมนตร์ให้สมบูรณ์ แต่สิ่งที่น่าสนใจคือการที่ตัวละครนี้สะท้อนความเปราะบางของมนุษย์: ความกลัวต่อความตาย ความโหยหาพลัง และความพยายามจะทำลายความเป็นตัวตนของตนเองเพื่อเข้าถึงอมตะ

มุมมองส่วนตัวของฉันคือความน่าสะพรึงของทอมไม่ได้มาจากพลังล้วนๆ แต่เกิดจากความขัดแย้งภายในที่ผลักดันให้เขาทำสิ่งสุดโต่ง การได้ดูพัฒนาการของเขาตั้งแต่เด็กมีแผลจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้าย ทำให้รู้สึกทั้งกลัวและเศร้าไปพร้อมกัน — ในท้ายที่สุดเขาเป็นบทเรียนหนึ่งว่าการถูกทอดทิ้ง ความอาฆาต และการปิดกั้นความเจ็บปวดสามารถแปรเปลี่ยนคนเป็นตัวตนที่ทำร้ายผู้อื่นได้ ทั้งนี้ฉันยังคิดว่าการออกแบบตัวละครของเขาทำให้เรื่องราวมีมิติและตราตรึงใจจนยากจะลืม

ความเปลี่ยนแปลงของทอม ริเดิ้ลไม่ได้เกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน แต่มาจากการรวมตัวของความโดดเดี่ยว ความทะเยอทะยาน และการค้นหาตัวตนที่ผิดทางที่โรงเรียนเวทมนตร์เปิดโอกาสให้เขาแสดงออกมา

สมัยเด็กเขาถูกทอดทิ้งจนไม่มีชื่อเสียงนอกเหนือจากนามสกุลที่ไม่รู้จัก ช่วงเวลาที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กทำให้จิตใจของเขาฝังรากของความโกรธและความอับจนซึ่งกลายเป็นเชื้อไฟของความต้องการอำนาจ ฉันมองเห็นว่าโรงเรียนทำหน้าที่เป็นสนามทดสอบ: เขาไม่ได้แค่เรียนคาถา แต่ค้นพบศักยภาพในการจัดการคนและสถานการณ์ จิตวิทยาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากเด็กขาดความรักเป็นผู้ที่มองว่าการควบคุมและการแยกตัวคือทางรอด

ทอมมีพรสวรรค์ในการโน้มน้าวและอ่านคน แต่สิ่งที่ทำให้เขาแยกจากมนุษยชาติอย่างสิ้นเชิงคือการตัดสินใจที่จะใช้พลังเหนือศีลธรรม การแสวงหาอมตะด้วยการแบ่งวิญญาณเป็นส่วน ๆ ทำให้เขาค่อย ๆ สูญเสียความเห็นอกเห็นใจ และในที่สุดชื่อมนุษย์ก็ถูกแทนที่ด้วยชื่อที่สะท้อนความว่างเปล่าของเขาเอง — นี่แหละคือจุดที่ทอมกลายเป็นคนอื่น และสัญชาตญาณการจะเป็น 'โวลเดอมอร์' ก็ถือกำเนิดจากตรงนั้น