ปีเตอร์แรบบิท

ความน่ารักของ 'Peter Rabbit' ทำให้เริ่มสะสมสินค้าทางการตั้งแต่ตุ๊กตาไปจนถึงของแต่งบ้าน และการหาของแท้ก็กลายเป็นงานอดิเรกที่น่าสนุกสำหรับผม

ในความคิดของผม สินค้าอย่างเป็นทางการมีหลายหมวดหลัก—หนังสือพิมพ์แท้และหนังสือเด็กปกแข็งที่พิมพ์ลายดั้งเดิม, ตุ๊กตาพลัชคุณภาพสูงที่มีป้ายลิขสิทธิ์, ชุดของใช้เด็กเช่นจานชามและผ้าห่ม, เสื้อผ้าและแอคเซสเซอรี่ที่ได้รับอนุญาต รวมถึงของตกแต่งบ้านอย่างหมอนหรือกรอบภาพที่ใช้ภาพประกอบดั้งเดิมของเบียทริกซ์ พอตเตอร์

แหล่งซื้อที่ผมใช้บ่อยคือร้านออนไลน์อย่างร้านอย่างเป็นทางการของ Beatrix Potter (เว็บไซต์หลักของแบรนด์) และร้านของพิพิธภัณฑ์หรือสวนสาธารณะที่ดูแลมรดกของผู้แต่ง เช่น ร้านที่ Hill Top ซึ่งมักมีสินค้าเอ็กซ์คลูซีฟ นอกจากนั้น ร้านหนังสือใหญ่และร้านสินค้าสำหรับเด็กที่ได้รับอนุญาตในประเทศต่างๆ มักนำสินค้าแท้เข้ามาจำหน่ายด้วย การสังเกตป้ายลิขสิทธิ์และบรรจุภัณฑ์จะช่วยให้แยกของแท้ออกจากของทำเลียนแบบได้ดี สุดท้ายเวลาซื้อออนไลน์ ผมมักเลือกร้านที่มีรีวิวชัดเจนและข้อมูลผู้ผลิตให้ครบ เพื่อความสบายใจเวลาส่งมอบของให้คนที่รัก

การเก็บคอลเล็กชันนี้ทำให้ผมได้เชื่อมต่อกับความทรงจำวัยเด็กและยังสนุกกับการตามหาไอเท็มที่มีเรื่องราวเฉพาะตัว

ความจริงแล้วต้นกำเนิดของปีเตอร์แรบบิทมาจากปลายปากกาของบีทริกซ์ พอตเตอร์ นักเขียนและนักวาดภาพประกอบชาวอังกฤษ ผู้แต่งเรื่องราวที่เราเรียกกันว่า 'The Tale of Peter Rabbit' เรื่องนี้เริ่มจากนิทานสั้น ๆ ที่เธอเขียนขึ้นเพื่อตอบจดหมายให้เด็ก ๆ และต่อมาก็พิมพ์เผยแพร่ในต้นศตวรรษที่ 20 (ตีพิมพ์เป็นหนังสือครั้งแรกในปี 1902) ฉันยังจำได้ว่าภาพประกอบลายเส้นละเอียด ๆ ของเธอทำให้ตัวละครสัตว์ดูมีชีวิต ทั้งความทะเล้นและน้ำเสียงอบอุ่นของเรื่องทำให้เด็ก ๆ หลงรักปีเตอร์ได้ง่าย

ในฐานะคนที่โตมากับหนังสือนิทาน ฉันมักนึกถึงฉากสวนผักของคุณนายแม็คเกรเกอร์และความวุ่นวายที่ปีเตอร์ก่อขึ้น ปกหนังสือดั้งเดิมกับภาพสีน้ำอ่อน ๆ ของบีทริกซ์คือเสน่ห์เฉพาะตัวที่แยกมันออกจากนิทานเด็กยุคอื่น ๆ นอกจากปีเตอร์แล้ว เธอยังสร้างตัวละครอีกมากมายและควบคุมการผลิตหนังสือด้วยสายตาใส่ใจ นั่นคือเหตุผลที่เรื่องราวและภาพประกอบยังคงมีเสน่ห์จนถึงทุกวันนี้

สรุปสั้น ๆ ว่าแหล่งกำเนิดไม่ใช่ตำนานโบราณแต่เป็นผลงานของผู้หญิงคนหนึ่งที่วาดและเขียนด้วยหัวใจ—บีทริกซ์ พอตเตอร์—ซึ่งทำให้ปีเตอร์แรบบิทเป็นนิทานอมตะที่เรายังหยิบอ่านซ้ำได้เสมอ

เจ้าแรบบิทยอดนักผจญภัยจากนิทานคลาสสิกของเบียทริกซ์ พอตเตอร์ ถูกนำมาสู่จอภาพยนตร์ด้วยเทคนิคแอนิเมชันผสม真人ที่สวยงาม หนังเล่าเรื่องราวของปีเตอร์หนุ่มผู้กล้าหาญที่อยากพิสูจน์ตัวเองหลังพ่อเขาถูกนายแมคเกรเกอร์ทำร้าย

ความสนุกอยู่ที่การตามล่าผักสวนครัวและการเผชิญหน้ากับอันตรายต่างๆ โดยมีฉากต่อสู้กับแมลงยักษ์หรือการหลบหนีจากนกฮูกที่ตื่นเต้นเร้าใจ แทรกด้วยความอบอุ่นของครอบครัวและมิตรภาพระหว่างสัตว์น้อยใหญ่

ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงทำให้ฉันหลงรัก 'ปีเตอร์แรบบิท' คือความเรียบง่ายของตัวละครหลักที่ถูกวางไว้ชัดเจนและมีบทบาทชัดเจนในเรื่อง

ปีเตอร์แรบบิท (Peter Rabbit) ย่อมเป็นตัวเอกที่ทุกคนจดจำได้ง่าย — เจ้ากระต่ายตัวซุกซนที่ดื้อเข้าไปในสวนผักของชาวสวนแล้วต้องหนีเอาตัวรอด ทั้งยังมีแม่กระต่ายซึ่งเป็นภาพตัวแทนของความอบอุ่นและคำเตือนที่รักลูกอย่างจริงจัง อีกฝั่งคือพี่น้องของปีเตอร์ ได้แก่ ฟลอปซี (Flopsy), ม็อปซี (Mopsy) และคอตตันเทล (Cottontail) ที่ถูกวางเป็นคู่เปรียบเทียบกับความปลอดภัยและความรอบคอบ

คนที่ทำให้เรื่องมีความตื่นเต้นคือ มิสเตอร์แมคเกรเกอร์ (Mr. McGregor) ผู้เป็นเจ้าของสวนผัก เขาไม่ใช่ตัวร้ายแบบสุดโต่งแต่เป็นอุปสรรคที่ชัดเจนต่อความอยากรู้อยากเห็นของปีเตอร์ นอกจากนี้ยังมีการกล่าวถึงพ่อกระต่ายในอดีตซึ่งเป็นส่วนสำคัญของโทนเรื่อง เพราะมันเติมมิติทั้งความเศร้าและเหตุผลที่แม่ต้องคอยเตือนลูกๆ ทั้งหมดรวมกันสร้างภาพเล็กๆ แต่เข้มข้นของครอบครัวและความเสี่ยงในโลกของกระต่าย ซึ่งทำให้หนังสือเล่มนี้ยังคงอบอุ่นและมีพลังแม้จะสั้นกะทัดรัด

เคยสงสัยเหมือนกันว่านิทานคลาสสิกอย่าง 'ปีเตอร์ แรบบิท' จะมีภาคต่อหรือเปล่า ตอนเด็กๆ อ่านแล้วติดใจมาก แบบว่าอยากรู้ว่าเจ้ากระต่ายน้อยตัวนี้จะไปเจออะไรอีกไหม

พอค้นๆ ดูก็พบว่ามีหนังสืออีกเล่มชื่อ 'The Tale of Benjamin Bunny' ซึ่งเป็นภาคต่อโดยตรง! เนื้อหาเกี่ยวกับปีเตอร์และลูกพี่ลูกน้องที่กลับไปสวนของนาย McGregor เพื่อเอากางเกงที่หายไปคืน มันเป็นเรื่องราวที่ต่อเนื่องกันอย่างแนบเนียน แถมยังมีเล่มอื่นๆ ในชุด 'The World of Beatrix Potter' ที่ขยายจักรวาลนี้ด้วย

การอ่าน 'The Tale of Peter Rabbit' ตั้งแต่หน้าปกแรกทำให้ผมรู้สึกถึงความเรียบง่ายและความอบอุ่น—ภาพวาดสีน้ำของเบียทริกซ์ พอตเตอร์กับคำบรรยายสั้น ๆ ที่มีคติสอนใจฝังอยู่ในเรื่องเล่าเล็ก ๆ นั้นต่างจากสิ่งที่เห็นในภาพยนตร์เวอร์ชันฮอลลีวูดมาก

ในหนังอย่าง 'Peter Rabbit' (2018) ทุกอย่างถูกขยายให้เป็นคอเมดี้เร็ว ๆ เต็มไปด้วยมุกร่วมสมัย ฉากไล่ล่ากลายเป็นสแลปสติกจังหวะเร็ว ตัวละครคนถูกเพิ่มบทและให้ความเป็นมนุษย์มากขึ้นเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับผู้ชม ผู้กำกับเปลี่ยนโทนของปีเตอร์จากกระต่ายซนในนิทานเด็กให้กลายเป็นหัวโจกที่มีคาแรกเตอร์ชัดเจนและต้องเรียนรู้บทเรียนแบบฮอลลีวูด ผลลัพธ์คือความบันเทิงทันสมัย แต่ความอ่อนโยนและความเงียบสงบของต้นฉบับที่ทำให้รู้สึกเหมือนอ่านเล่านิทานก่อนนอนหายไปค่อนข้างมาก ผมชอบทั้งสองแบบ แต่ยอมรับว่าอยากเห็นคนเด็กได้สัมผัสความเงียบและภาพอ่อนโยนของต้นฉบับบ้างเป็นบางครั้ง

นั่งจิบชาอุ่นๆ ในวันฝนพรำ แล้วนึกถึงหนังดังอย่าง 'ปีเตอร์ แรบบิท' ที่ดูครั้งแรกในโรง สมัยนั้นต้องจองตั๋วล่วงหน้าเป็นอาทิตย์เลย

ความพิเศษของหนังคือการผสมผสานแอนิเมชันกับไลฟ์แอ็กชันได้อย่างแนบเนียน ตอนนี้ถ้าอยากดูอีกก็หาซื้อดิจิทัลเวอร์ชันจากแพลตฟอร์มอย่าง iTunes หรือ Google Play ได้สบายๆ บ้านผมชอบดูกันเป็นครอบครัวช่วงวันหยุด อาจเพราะบรรยากาศอบอุ่นของเรื่องที่เหมาะกับทุกวัยจริงๆ

นึกถึงครั้งแรกที่ได้เห็น 'ปีเตอร์ แรบบิท 1' ในโรงภาพยนตร์ แรงบันดาลใจจากหนังสือเด็กคลาสสิกของ Beatrix Potter ที่เขียนขึ้นในยุค 1900s แต่ภาพยนตร์ฉบับคนแสดงผสมอนิเมชันนี่นี่ออกฉายเมื่อปี 2018 นะ

ความพิเศษของเรื่องนี้อยู่ที่การนำเทคนิคพิเศษมาผสมผสานระหว่างนักแสดงจริงกับตัวการ์ตูนที่ดูมีชีวิตชีวาจนบางครั้งแทบแยกไม่อออก บรรยากาศแบบอังกฤษยุคเอ็ดเวิร์ดที่ถ่ายทอดออกมาสวยงามมาก แม้จะดัดแปลงจากหนังสือโบราณแต่การนำเสนอสมัยใหม่ทำให้คนทุกวัยสนุกไปด้วยกัน

บอกเลยว่าฉันหัวเราะกับความซนของปีเตอร์ตั้งแต่ฉากเปิดจนฉากท้ายเรื่อง

'Peter Rabbit 2' ต่อจากเหตุการณ์ภาคแรกที่ปีเตอร์ในครอบครัวของบีอา พยายามปรับตัวให้เป็นกระต่ายที่ดี แต่เสน่ห์ของความก่อกวนยังตามติดเขาอยู่เสมอ ภาคนี้ขยับโฟกัสไปที่ความอยากเป็นตัวของตัวเองของปีเตอร์—ความอยากผจญภัยและความอยากได้รับการยอมรับ—จนทำให้เกิดความขัดแย้งทั้งกับพี่น้องและคนที่เขารัก เรื่องเริ่มจากชีวิตประจำวันในสวนแล้วค่อย ๆ พาออกไปสู่โลกภายนอก เหตุการณ์ในเมืองใหญ่กับการพบเจอสิ่งเร้าใหม่ ๆ ทำให้ปีเตอร์เผลอเลือกทางที่ผิด แต่ก็มีฉากอบอุ่น ๆ ที่เตือนใจว่า 'บ้าน' และความรับผิดชอบสำคัญกว่าชื่อเสียงหรือความสนุกชั่วคราว

ภาพรวมแล้วเนื้อเรื่องผสมทั้งมุขกวน ๆ และข้อความอบอุ่นที่เหมาะกับเด็ก ๆ แต่ก็มีมุมน่าคิดสำหรับผู้ใหญ่ด้วย การแก้ปัญหาของตัวละครไม่ใช่แค่การลงโทษหรือบทเรียนจากภายนอก แต่เป็นการเรียนรู้ผ่านความสัมพันธ์—ทั้งกับบีอา โธมัส และพี่น้องของเขา—จนจบเรื่องด้วยการคืนดีและการเติบโตในแบบเรียบง่ายที่ทำให้ยิ้มได้มากกว่ารู้สึกถูกสอนซ้ำ ๆ

ความตื่นเต้นก่อนเข้าฉายนั้นยังชัดเจนในความทรงจำของเรา เพราะ 'ปีเตอร์แรบบิท' เข้าโรงภาพยนตร์ในไทยเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2018 และนั่นคือวันที่หลายคนเริ่มวางแผนพาครอบครัวไปดูหนังที่เต็มไปด้วยความสดใสและมุกตลกเล็ก ๆ สำหรับผู้ชมทุกวัย

เราไปดูรอบบ่ายกับหลาน ๆ แล้วชอบที่หนังผสมกันระหว่างงานภาพที่ทำให้ตัวละครกระต่ายมีบุคลิกฉูดฉาดกับฉากจริง ๆ ที่ทำให้โลกของบ้านชนบทดูอบอุ่น ฉากที่ตัวละครกระต่ายแอบเข้าครัวและจัดการกับผักผลไม้อย่างป่วน ๆ เป็นหนึ่งในซีนที่เด็ก ๆ หัวเราะกันลั่น ส่วนผู้ใหญ่ก็จะยิ้มไปกับมุขเสียดเยอะ ๆ ที่แฝงมา

หลังจากวันฉายนั้น หนังเวอร์ชันพากย์ไทยกับซับไทยถูกฉายพร้อมกันตามโรงหลัก ๆ ทำให้คนที่อยากฟังเสียงต้นฉบับกับคนที่อยากให้เด็กเข้าใจเนื้อเรื่องง่าย ๆ สามารถเลือกได้ แนวทางของหนังคงอยู่ที่ความขบขันแบบครอบครัวและการดัดแปลงจากงานภาพประกอบดั้งเดิมให้เข้ากับจังหวะภาพยนตร์สมัยใหม่ นั่นแหละที่ทำให้เราเดินออกจากโรงด้วยรอยยิ้มและความอยากดูซ้ำอีกครั้ง