All

"ผมลงทุนไปตั้งเยอะ ถึงเวลาที่ผมจะเก็บผลผลิตเสียที" วิลาสินี สาวน้อยวัย 20 ปี เป็นเพราะครอบครัวได้สูญเสียพ่อที่เป็นเสาหลักของครอบครัวไปตั้งแต่เธอกำลังจะขึ้นมัธยมปีที่ห้า ครอบครัวจึงอยู่ในภาวะระส่ำระสาย ด้วยที่เธอเป็นเด็กเรียนดี อาจารย์จึงจัดหาทุนมาให้ และคนที่ให้ทุนส่งเสียเธอนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนของพี่เขยเธอนั่นเอง เควิน อายุ 33 ปี ชายหนุ่มเชื้อสายยุโรปเอเชียที่มักจะชอบทำบุญด้วยการให้ทุนนักเรียนเรียนดีแต่ฐานะยากจน จนมาวันหนึ่งมีอาจารย์มาติดต่อขอทุนให้นักเรียนเรียนดีคนหนึ่งและเขาก็ยินดีให้ มารู้ทีหลังว่าเด็กที่เขาให้ทุนนั้นเป็นเด็กสาวที่เขาเคยสะดุดตาในงานแต่งของเพื่อนและเธอนั้นยังเป็นน้องเมียของเพื่อนอีก ในเมื่อเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้จะไม่ให้เขาเดินหน้าสานต่อความต้องการยังไงไหว ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนของพี่เขยคนนั้นจะเป็นผู้ให้ทุนเรียนเธอมาตลอดตั้งแต่สมัยมัธยม และตอนนี้เขากำลังเรียกร้องสิ่งที่เขาลงทุนไป ไม่ใช่เงินตราแต่ทว่าเป็นร่างกายของเธอ

เต้คือคนที่เธอได้มายากสุด แล้วแบบนี้เธอจะได้เขาเมื่อไหร่กันนะ ตอนนี้เลยไหม ฉันเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ จนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างใกล้กว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว "อยากได้กำลังใจในการทำงานหน่อยไหมคะ" ฉันพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กๆ นิสัยเดิมๆ ที่เผลอหลุดออกมาอีกแล้ว ขี้อ่อยฉิบหาย พี่เต้มองหน้าฉันนิ่งไปนิดหนึ่ง เหมือนกำลังตีความคำพูดนั้น "ยังไงนะครับ" "อยากได้ไหมล่ะคะ ตอบมาก่อน" ฉันยังคงจ้องเขา ไม่ยอมหลบสายตา "ครับ อยากได้" คำตอบนั้นทำให้ฉันยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ฉันยกแขนขึ้นไปคล้องคอพี่เต้ ต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นนิดนึงเพราะความสูงที่ต่างกัน ก่อนจะเอนตัวเข้าไปใกล้ แล้วก็… แนบริมฝีปากลงไป จูบของฉันเริ่มอย่างแผ่วเบา แต่พี่เต้ก็จูบตอบกลับทันที มือของเขาเลื่อนมาประคองเอวฉันไว้ ก่อนจะขยับขึ้นไปลูบแผ่นหลังเบาๆ ร่างของเราขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในห้องทำงานแม่เริ่มร้อนขึ้นช้าๆ

ในยุคที่การเป็นบุปผานั้นอันตรายจนถึงแก่ชีวิต บุปผาดอกน้อยนามว่า 'จิ่นไจ๋' จึงจำเป็นต้องเอาตัวรอดด้วยการใช้ชีวิตภายใต้หน้ากากของ 'บุษบา' สาวงามแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว! แต่กงล้อแห่งโชคชะตาดันหมุนให้ 'ตันหยางตง' นั้นเข้ามาในชีวิต มาเฟียผู้คุมเยาวราชที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ทว่าไฉนกลับอ่อนโยนกับบุปผาดอกน้อยนี้เหลือเกิน ความรู้สึกที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่สามารถอธิบายได้... หรืออาจเพราะอดีตที่มีร่วมกันเมื่อห้าปีก่อน! . . “ฟังหม่าม๊านะ ต่อไปนี้หนูต้องเรียกม๊าว่าเจ๊ ม๊าจะปั้นหนูเป็นดาวเด่นประจำร้าน ให้เป็นหญิงสาว... หญิงสาวที่ทุกคนต้องขนานนามว่า บุษบาเยาวราช สาวงามอันดับหนึ่งแห่งโรงน้ำชาฮวาอี้โหลว!” . . แม้ใบหน้าของเธอจะสวมผ้าคลุมปกปิด แต่กลิ่นกายยามเคลื่อนไหวเขากลับจำได้ดี หากแต่ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ประหลาดนักเหมือนเคยพบกันที่ไหนมาก่อน ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับคนที่เขาตามหาหรือไม่ แต่คนที่เขาตามหาเป็นบุปผา…ไม่น่าจะเป็นหญิงสาวดาวเด่นประจำเยาวราชไปได้ ‘บุษบางั้นเหรอ...จบงานเลี้ยงแล้วค่อยส่งคนไปสืบให้กระจ่าง!’

เมื่ออี้อ่านนิยายแล้วปักเมนตัวร้ายสุดเท่ แต่ดันโดนรถชนแล้วมาโผล่ในนิยายที่ยังอ่านไม่จบ กลายเป็นตัวประกอบเอาแต่ใจที่จะโดนเมนตัวเองคิลอย่างอนาถ ไม่น่าเลย…อ่านนิยายเกเสวๆก็ดีอยู่แล้ว! งานนี้อี้ต้องรอด!