Artist Novels & Stories

“ก็ไม่เห็นต้องเสียเวลาคิดเลยนี่คะ ถึงคุณมาร์ตินจะติดใจลิษา แต่ก็ไม่ได้แปลว่าลิษาจะติดใจคุณมาร์ตินนะคะ”

เมื่อเธอดันเข้าไปได้ยินแผนการของเขา ‘เฮล’ที่คิดจะจีบเธอและฟันเธอแล้วก็ทิ้ง เธอจึงคิดที่จะตลบหลังเขากลับ แกล้งเดินตามเกมส์เขา และแสร้งทำหน้าตาใสซื่อไม่รู้ไม่ชี้แผนการเลวๆของเขา เพื่อจะหลอกให้เขารักและเธอก็จะทิ้งเขา แต่มันกลับไม่เป็นไปตามที่เธอและเขาคิดในการเกมส์ของเสือในกระดานนี้ และเขาเป็นเสือที่ไม่เคยจริงใจกับผู้หญิงคนไหนไม่พร้อมที่จะถอดเขี้ยวเล็บเพื่อใคร จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ‘อลิซ’ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้ เพื่อการอยากเอาชนะของคนทั้งคู่ เกมส์หยุดเสือนี้ จึงเริ่มเดินหมากในกระดานที่ร้อนเป็นไฟ อีกคนก็เสือโคร่ง อีกคนก็เสือดาว การกระโจนเข้าหากันในครั้งนี้ จึงดุเดือดเลือดพล่าน อย่างไม่มีใครยอมใคร

"คิดจะไปก็ไปคิดจะมาก็มา เธอเห็นโรงแรมของฉันเป็นอะไรฮะ" "โรงแรมของคุณก็ดีอยู่แล้วหนิคะ แต่ฉันคงไม่เหมาะที่จะฝึกงานที่นั่น" "ก็แล้วแต่เธอ ถ้าเธอไม่ฝึกงานที่นี่ต่อก็ได้ ปีต่อไปฉันจะไม่รับนักศึกษาจากมหา'ลัยที่เธอเรียนสักคน หึ...แม้แต่มาสมัครงานก็อย่าหวัง"

[คำโปรย] "เมื่อ 'โอสถลวงใจ' เปลี่ยนแม่เสือสาวให้กลายเป็นลูกแมวเชื่องในกำมือมังกร!" ร่างกายที่เคยพยศกลับทรยศเจ้าของอย่างน่าละอาย เมื่อ อ๋องจวิ้นเจี๋ย มอบบทลงโทษอันแสนหวานล้ำและป่าเถื่อนให้แก่ผู้บุกรุกสาว 'จงเกลียดข้าให้เข้ากระดูกดำ... และจำสัมผัสของข้าให้สลักลึกลงไปในวิญญาณ ว่าเจ้าเป็นสมบัติของใคร!' ค่ำคืนแห่งพายุสวาทผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลือไว้ไม่ใช่แค่ความระบม... แต่คือความจริงที่น่าตกตะลึง เมื่อ มู่หลาน ตื่นมาพบว่าวรยุทธ์ของนางหายไปจนหมดสิ้น! จากนักฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ในกรงทองของศัตรู!

เพราะคืนนั้นความเมาทำให้เธอมีหนึ่งชีวิตโดยไม่คาดฝัน เธอยอมสละทุกอย่างเพื่อหนึ่งชีวิตที่เกิดจากความผิดพลาดซึ่งอีกฝ่ายไม่ได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น

ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเลือนรางด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อรื้นคลอหน่วยตาไม่ขาดสาย ปานรัมภายกมือขึ้นปาดร่องรอยแห่งความเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า แต่น้ำตาเจ้ากรรมกลับยิ่งหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาประหนึ่งทำนบกั้นความเจ็บปวดได้พังทลายลง เธอมองไกลออกไปอย่างไร้จุดหมาย ในใจหวนนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งผ่านพ้นไปราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สุ้มเสียงนุ่มกังวานที่เคยกระซิบแผ่วพร่าบอกรักซ้ำๆ อยู่ข้างหู ทว่าในยามนี้ คนเดียวกันนั้นกลับเป็นคนทุบทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดีด้วยน้ำมือของเขาเอง นิ้วเรียวสวยพยายามเกลี่ยน้ำตาที่ร่วงหล่น ทว่าความเจ็บปวดกลับยิ่งแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจอย่างรุนแรง ละม้ายคล้ายว่าใครคนนั้นจงใจปักคมมีดลงบนกลางอกของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหวอะหวะเกินจะเยียวยา ในวินาทีที่ความเสียใจดิ่งลงถึงที่สุด ปานรัมภาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวท่ามกลางม่านน้ำตา เธอคิดว่าโทษทัณฑ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคนไม่รู้จักพอ และคนที่เห็นค่าความรักเป็นเพียงของเล่นชั่วครั้งชั่วคราว คือการปล่อยให้เขาจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดนี้ไปชั่วชีวิต ให้เขารับรู้รสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปเพราะความมักมากของตัวเอง

”หนี้ทั้งหมดที่คุณกับน้องชายติดผมอยู่ตอนนี้จะเป็นโมฆะ.....ถ้าคุณยอมแต่งงานกับผม” / “อะไรนะคะ!?” “ ” “คุณรู้ใช่ไหมว่าหน้าที่เมีย มีอะไรต้องทำบ้าง?“ “ฉันขอเพิ่มอีกหนึ่งล้าน ถ้าคุณ....จะให้ฉันทำหน้าที่ เอ่อ ภรรยาครบทุกอย่าง“

​จาก‘น้องสาวต่างสายเลือด’ที่เขาเกลียดชัง สู่สถานะ ‘นางบำเรอ’ที่เขาเผลอรักสุดหัวใจ เมื่อโชคชะตานำพาคนที่เขาเกลียด ให้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ในฐานะ‘ลูกหนี้’ที่ต้องชดใช้ ​ความเกลียดชังที่ฝังลึก หรือ ไฟรักที่ไม่อาจต้านทาน...อะไรจะเผาผลาญหัวใจของเขาได้มากกว่ากัน?

"หนูเป็นไรไม่รู้ อยากให้พี่กอดหนู" ไอริน "แน่ใจน่ะ...อย่าเสียใจทีหลังละสาวน้อย ค่ำคืนแรกพี่ทั้งสองพบกัน ในปับ Groovwiz และจากนั้นคือตลอดไป

ไม่ใช่ไม่รู้หรอกนะว่าคิงส์ชอบฉัน การกระทำของคิงส์ที่มีให้ฉันเนี่ยฉันดูออก แต่ด้วยเหตุผลส่วนตัวแล้ว จากที่ผ่านๆมา …ตอนนี้ฉันไม่พร้อมที่จะคบกับใคร เพราะฉันรู้ว่าการมีแฟนมันมากกว่าการจับมือหรือนั่งหอมแก้มแบบเด็กน้อย.. ซึ่งกับเรื่องแบบนั้น.. ฉัน… ยิ่งกับคิงส์แล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้ คิงส์ขาดเรื่อง เซ็กส์ ไม่ได้ ซึ่ง ในขณะที่ฉัน…ทำเรื่องแบบนั้น ไม่ได้ แบบนี้แล้ว.. ฉันจะคบกับคิงส์ได้ยังไง ไม่ใช่ตรรกะที่ว่าเป็นเพื่อนกันแล้วเป็นเเฟนไม่ได้หรอกนะ แต่เหตุผลเดียวของฉัน คือฉันไม่สามารถมีเซ็กส์กับใครได้เลย ด้วยเหตุผลส่วนตัว.. เป็นเหตุผลที่ฉันยังไม่สามารถก้าวข้ามไปได้ และหวังว่าสักวัน ฉันจะมีชีวิตรักที่ปกติเหมือนกับคนอื่นเขาสักที