Novel & Cerita As Far As I Can Remember

I tried remembering every detail of what happened last night. Ang huling natatandaan ko lang ay ang apat na kalalakihang nag-abang sa akin sa labas ng restroom sa club. I can still clearly remember na inamin nilang sila ang may kagagawan kung bakit ako nanghina at nakaramdam ng pagkahilo kagabi, and then... someone came. Boses lang ang narinig ko but alam kong lalaki s'ya. Then after that, everything's blurry.

Ano na naman bang— Ang mga tanong ko sa aking sarili ay kaagad na nasagot ng sarili kong memorya. How can I forget? How can I be this stupid? Umawang ang bibig ko ngunit walang lumabas na salita roon. Should I play dead? “I heard you are allergic to seafood, Mortishia.”

Para bang gusto kong maligo. Hindi maalis sa pakiramdam ko ang simpleng hagip na iyon. Parang sinasadya pero may parte sa akin na sinasabing hindi. Hindi ko na alam. Iniisip ko na lang ang pagkalma ko. Ayoko ng isipin pa ang nakaraan na iyon. Matagal na 'yon. Gusto ko na lang ibaon sa limot. I don't even want to remember it all!

“Can you still remember me? How are you right now? Naka-discharged ka na ba?” Napakamot siya sa kanyang ulo at humugot ng malalim na hininga. “Mommy, calm down. Of course, I can still remember you. The last memory I can recall was five years ago.” Natahimik ang kanyang ina sa kanyang sinabi. Napakagat naman siya ng labi dahil alam niyang nag-aalala na ito sa mga oras na ito.

��𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘐 𝘤𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳— 𝘸𝘩𝘪𝘤𝘩 𝘪𝘯 𝘧𝘢𝘤𝘵 𝘐 𝘤𝘢𝘯'𝘵 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘳𝘦𝘮𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘩. 𝘐 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘥 𝘪𝘵 𝘴𝘪𝘯𝘤𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 �

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

Kinagat ko rin ang pang-ibaba kong labi bago ko muling ipinikit ang aking mga mata. Naging mabilis ang pangyayari no'ng araw na 'yon. All I can remember was Daddy's terrified voice. He was shouting, he was calling my name. Nilingon ko siya, and I saw him running towards me. I stopped on the middle of my track, then suddenly nakaramdam ako ng malakas na pwersang tumulak sa akin palayo sa kalsada. Matapos n'yan ay wala na akong maalala, maliban sa sigawan ng mga tao at magulong paligid.

Ang importante ay makalayo ako at maka uwi. Hindi ko alam kung papaano ako nakauwi ng bahay, napakabilis ng pangyayari. All I could remember was... Mabilis akong lumabas ng bahay nila at merong kotse na ang pintuan ay nakabukas at ang driver ay nakatayo sa gilid inaantay akong pumasok.

I realized that I don't have to be stuck in his memories anymore, that somehow, he wanted be happy and he wanted me to move on with my life. Isa na lang siyang distant memory sa ngayon and he will stay that way for a very long time. Isa na lang siyang magandang alaala. Iyong sa Greece, iyong sa prom – lahat ng masasaya, iyon na lang ang tatandaan ko.

I planned on making one for Femella. Dahan-dahan akong tumayo sapo ang sumasakit na ulo. The return of the memories is overwhelming me. Hindi ko alam ang mararamdaman. I'm torn between being happy because my heart remembers what my brain has forgotten or blame myself for not trying hard enough to remember all these before. Bumalik ako sa kotse at nagpatuloy sa pagmamaneho. I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize.