Novel & Cerita Crossing The Lines

tanong niya. Hindi ako sumagot agad. Dahil sa paraan ng pagtingin niya— hindi lang proteksyon ang sinasabi niya. Kung hindi— pag-aari. Lumapit siya. Dahan-dahan. Hanggang sa muli— nasa harap ko na siya. “Freya…” Mahina. Mas malalim. “Once you cross this line…” Huminga siya nang mabagal.

Tumitig siya sa akin, bago marahang sabihin— “If you cross this line, there’s no turning back.” At tumugon ako, walang pag-aalinlangan— “Then watch me cross it.”

Kupaksakan diri agar tak kuat dan tak pening meski membuka mata begini. “Garisnya dua, sih, tapi.” APA? GARIS DUA? Napasku benar-benar tecekat. Seketika tubuh ini membeku dan syok bukan main. Meski sudah kuduga sebelumnya, tapi tetap saja aku tak mempercayai kejadian pagi ini. Ya Allah, aku harus bahagia atau bersedih atas ketetapan-Mu yang begitu mendadak ini?

“Then why are we doing it?” “Because if we don’t,” sabi niya, “we might cross a line we can’t undo.” As expected, we really don't want to cross the line. I swallowed. “Maybe some lines are meant to be crossed.” He looked at me, torn. “Or maybe,” sagot niya, “they exist to protect us.” I stepped out of the car. “Good night, Damian.” “Good night,” sagot niya. Habang naglalakad ako papasok ng bahay, alam kong pareho kaming nagsisinungaling, sa isa’t isa, at sa sarili namin.

Sabay hatak nila sakin. "Oh anong problema niyo na naman!" "Umamin ka nga! Gusto mo na si Cindy? " Tumango ako. Siguro nga gusto ko na siya. " Papano kung-" hindi ko na pinatapos ang sasabihin nila. "I'll crossed the line when I get there." Sabi ko sa kanila natawa ang mga gago. "Bridge bakulaw!" Sigaw ni Jeric. "Hoy! Wag mo kong tatawagin ng ganiyan si Cindy lang pinapayagan ko ng ganiyan." Tumawa ulit sila.

Ang puso ko sa loob ng aking dibdib ay nagwawala, humahampas sa aking mga tadyang sa tindi ng hindi malamang takot at ligalig. "You crossed the line, Rivera!" nanginginig kong sumbat sa kaniya. Pilit kong pinatitigas ang aking boses, pinatataas ang tono upang itago ang gulat at ang matinding pangangatog ng aking buong katawan. "This... this is not part of the agreement!”

Hudyat na umpisa na nang mismong dula. Magulo. Magulo ang takbo ng presentasyon namin. Bukod sa walang kaayusan ang daloy ng mga pangyayari ay nagkakapaan pa ng mga linya. Maraming pagkakataon na tila nauubusan na ng sasabihin ang bawat aktor. Ang mga nanonood ay tahimik lang at walang reaksyon. Pakiramdam ko'y nakakalito rin ang kwento. Sala-salabid at makalat. Gusto ko na lang matapos ito nang marating na namin ang huling eksena.

“That wasn't part of the deal. And it’s not starting now just because you sleep here sometimes.” Umupo si Damian, nakatingin sa akin nang seryoso. “Is it that terrible that I care? That I want things to be easier for you?” May kung anong totoo sa boses niya na nagpaluwag sa tensyon ko. “It’s not terrible. It’s… confusing.” Huminga ako nang malalim. “We set rules, Damian. Limitations. When we start crossing those lines…” “The lines are already crossed, Helga.” Tinuro niya ang pagitan naming dalawa, hubad, nasa kama ko, at nasa hangin pa ang amoy ng gabi namin. “I think we passed that point a long time ago.”

How did I even get to this point? Humagalpak si Kael at nilapit ang mukha sa akin. I frozed, for a second, akala ko hahalikan niya talaga ako, pero may ibinulong siya na agad nagpainit sa mukha ko. "I already put my fingers in your ass, and we've already sucked each other off, but kissing is where you draw the line?" Kumunot ang noo ko. "Fuck you. I'm not gay."