Novel & Cerita Dark Winter

Hindi na matanggal ang mga ngiti ko bago ko sinara ang pinto ng banyo. Naalala ko na naman tuloy ‘yong nangyari sa’min kagabi. If she would open the bathroom door and see me naked again, baka hindi ko na mapigil pa ang sarili ko seeing her wearing only a thin sleeveless shirt... braless. _________________________ ¹Nyctophobia is a phobia characterized by severe fear of the dark. It is triggered by the brain’s disfigured perception of what would, or could happen when in a dark environment.

"Go on, fool yourself! Believe what you want to believe. But in the end, you will have no choice but to embrace the darkness in you. Because the more you resist darkness, the more it will bring harm and devour the ones you value and love." "N-No." Tinakpan ko ang tainga ko at pilit na kinumbinsi na hindi totoo ang nangyayaring ito. "I will not let that happen!" "You can't change things that have already been set, my daughter. You will be everyone's pain. They will shoo you away, but me, my dear, will be always here for you. You don't need them. All you need is me and darkness." Bumuo ako ng bola ng itim na kidlat at itinapon sa kinaroroonan niya, dahilan para maglaho ang usok.

Ang nakakagulat doon, gumana ito—masayang tumalon si Winter sa bathtub niya habang nagsalita tungkol sa lahat ng bagay. “Frank, alam mo ba? Mahirap ang buhay para kina Mom, Fred, at sa'kin…” Sumakay si Frank sa pagkwento niya habang ginagawa ang lahat ng makakaya niya para mawala ang mga apoy sa loob niya. Inabot ng kalahating oras hanggang sa makatulog si Winter pagkatapos niyang magsalita nang walang katapusan.

Chapter 22: The Battle in the Frozen Castle The Frost Sovereign’s castle was a chilling marvel, a palace of ice sculpted from the deepest dreams of the darkest night. Its towers glimmered like diamonds under the pale moonlight, and its walls were encrusted with thick frost, as if standing guard over the general’s hidden truths. The relentless blizzard roared around it, its howling winds echoing the cries of lost souls, while the cold clawed at our bodies like icy hands dragging us toward the earth. Before the frost-laden gates, our group—Karma, Tiera, Mirai, Iron Fang, and Ember —stood resolute, hearts burning with determination yet shadowed by the dread of the battle to come.

[The Ice Queen] Ang St. Petersburg sa ilalim ng winter solstice ay tila isang lungsod na gawa sa kristal at dugo. Ang lamig ay hindi lamang nanunuot sa balat, kundi tila nagyeyelo rin sa kaluluwa ng sinumang nangangahas na pumasok sa teritoryong ito. Habang ang pribadong jet ng pamilya Cruz-Valente ay lumalapag sa isang tago at pribadong airstrip, ang atmospera ay nababalutan ng Mafia Noir na pait at misteryo.

Nagsisimula ng dumilim. Naabutan ko si kuya Hugo nagpapasok ng ilang baka sa barn house. "Kuya Hugo, napakain naba iyong mga kabayo?" "Katatapos lang kanina, Yacinda, bakit? Kukunin mo ba si Thunder? Gabi na! Pagagalitan ako ni Señorito Kaixus, kabilinbilinan niya na huwag ilabas ang mga kabayo pag madilim na. Pasensiya kana, at tsaka nag-iingat tayo ngayon lalo na't may mga barbwire pala na nagupit at nasira.m na naman sa abandonadong lupain ng mga Xexon sa kabilang hacienda. Mamaya ay may mga nakapasok ditong mga kawatan. Matagal na naming minamanmanan ang mga dulo ng hacienda, mukhang doon na nagdiretso sa bandang kanluran si Señor Kaixus pagkarating niya. Pupunta rin ako sa Silangang bah

Lumabas ang sagot nito sa tablet at sinabing tama ang sagot. Nakita din nilang bumagal ang timer sa bomba kayat nakaramdam si Niel na pagka kampante sa katawan. Biglang bumukas ang pintuan na pinasukan ni Belle at lumabas ang mga tauhan nito. Halos matawa silang lahat. Mga naka suot ito ng dwarfs na nasa story ni Snow White na may mga dalang cookies at tea.

ANG SNOW ay marahang bumubuhos sa labas ng malaking bintana ng chalet. The world outside was still white, sparkling under the weak sun. It had been more than a week since the Blackwells and their little circle arrived in Switzerland, pero parang bawat araw ay panibagong pahina ng alaala. And now, with only a week left, every moment felt precious. “Good morning!” sigaw ni Kate, sabay bagsak ng malalaking mittens sa mesa. Naka-pink hoodie siya at earmuffs na para bang may sariling fashion show kahit breakfast pa lang.

Sa kalagitnaan ng malamig na gabi, bumubuhos ang malakas na ulan, na tila nagpapahiwatig ng isang hindi magandang mangyayari, umaagos ang tubig sa kalsada dahilan upang mapuno ang creek na nag-sanhi ng mababaw na baha, sapat na upang mabasa ang mamahaling heels na suot ng isang babae. "Fuck!" napa-mura na lamang siya habang dinadama ang malamig na tubig sa kanyang mga paa. "My new heels! Ugh!"

Nanatili siya sa pwesto nila. Lumalim na ang gabi at napatingin siya sa relo. It's twelve midnight! Madami na silang nainom. "Girl! Come on!" hila ni Lindsey. Napangiti siya at nahilo sa nainom nila. Tumayo siya at sumama sumayaw sa gitna at nagsimulang gumiling, nakikita niya ang DJ sa unahan na sumasayaw na din habang inaayos ang mga tuno ng tugtugin.