Dorian Gray Painting Novels & Stories

kataku sarkatis. Ara hanya mengangkat alisnya karena merasa bersalah. Miris rasanya. Dia membelinya bukan karena menyukai itu versi limited edition, atau karena dia perlu. Tapi karena dia tak sengaja merusaknya. Huft, dia merusak satu karya seni indah dan itu tanpa alasan. Aku hanya menatapnya nyilu. Karena gelas ini seperti refleksi dari diriku yang diciptakan sendirian, rapuh dan akhirnya hancur ditangan orang yang memegangnya.

Wanita di lukisan yang mengenakan gaun berwarna merah dan tampil memukau itu, adalah Lydia. Pria di belakangnya tidak sadarkan diri, tapi memiliki wajah yang tampan. Pria itu adalah Dylan. Di belakang mereka adalah kegelapan tak berujung yang seolah bisa menelan segalanya. Di depan ada pintu yang terlihat seperti pintu istana. Dia dengan tegas membuka bintu itu dan membawa Dylan pergi, untuk menyambut matahari. Lydia mengerucutkan bibirnya. Pak Willy, si pelukis terkenal, sudah berada di belakangnya. Meski sudah tua, pria itu masih energik.

“Saga? Bukankah itu merujuk pada warna?” Glagah menatap Diara. “Aku tak tahu, aku hanya tak pernah melihat lukisan itu,” kata Diara saat berkas itu menampilkan lukisan yang dominan warna jingga dan semburat emas. “Mungkin Napta menjualnya sebelum kamu menjadi sekretarisnya,” kata Glagah masuk akal. Bintang dan Laut ikut mendekat, melihat lebih jelas.

Malayong-malayo na siya sa lalaking nasa portrait. Doreen managed to capture on canvas and oil paint the essence of the younger sanctimonious, naive and foolish version of his self. He was proudly standing there as if daring the world to come and see what he’s got. He was bare chested and wearing a kilt with a glint in his eyes that says he could really change the world. He looked like a young pagan warrior preparing himself to go into battle.

Malamlam din ang ilaw pero sapat na upang malinaw niyang makita ang paligid. Kusang humakbang ang mga paa niya patungo sa malaking portrait. Napataas ang kilay niya matapos napagtantong portrait iyon ni Gray. Napakalaki pero hanggang d*bdib lang nito ang nakalarawan roon. Madilim ang titig nito na tila ba galit yata sa nagpinta. Siya nga mismo ay natakot matapos matitigan ang mga mata nito. Doon pa lang ay nasisigurado niyang hindi lang basta negosyante si Gray. Parang gusto niya tuloy malaman kung anong totoong katauhan nito.

Tawag niya sa lalaki pero walang sumagot. Sinubukan niyang tingnan sa banyo pero wala din doon ang lalaki. Pagbalik niya sa kama ay hindi sinasadyang nakuha ng isang painting ang kanyang atensyon. The painting was a black shadow bringing a scythe with a crow on its shoulder. "Death…" Usal niya habang hinahaplos ang kwadro. Ngayon niya lang napansin na meron palang ganito sa loob ng silid ni Damon.

Sa sandaling ito, sinabi ng isang voice-over sa video, “Ayon sa mga eksperto mula sa Aurous Hill Calligraphy and Painting Association, ang mga materyales at pigmento ng pintura na ginamit sa portrait ni Marcius Stark ay pareho sa mga katangian ng mga sinaunang painting. Pero, ang antas ng realismo sa painting na ito ay lampas nang sobra sa ibang mga sinaunang pintor. Ang ganitong istilo ng sinaunang painting ay nasa blangkong lugar pa rin sa larangan ng kaligrapiya at painting.” Lalong tumindi ang takot ni Fleur nang marinig niya ito. Binulong niya nang kinakabahan sa sarili niya, “Galing sa sinaunang panahon ang painting na ito? Maaari ba…. Maaari ba na ipininta ito ng unang disipulo ni Mas

I purposely spilled it with potion because this was my favorite painting that he did and I don't want him to paint another one. "I also wanted to paint with you. Do you know how to paint?" Hindi ko magawang lumingon kay Drystan. "Who p-painted that?" Bakit ba parang apektado ako?! Hindi ko mapigilan! Nilingon naman ni Drystan ang kuwadro. Matagal. Parang sinusuri n'ya ang bawat sulok bago lumingon ulit sa akin. "The one who painted this is Acheros..."

Maybe I was just tired and emotionally depressed because of what I heard about them. Napatingin ako sa sala at agad na tumayo at nagtungo doon. Pagpunta ko sa sala, binuhat ko ang painting at inilagay sa sofa. Huminga ako ng malalim at taimtim na pinagmasdan ang painting at saka ito dahan-dahan na tinanggalan ng balot. Habang pinupunit ko ang papel na nakabalot sa painting, unti-unti kong nakikita ang makulay at kamangha-manghang ganda ng painting. And in a few minutes, I removed the cover of the painting and I am amazed and attracted to the painting. Marahan kong pinagmasdan ang painting maging ang stroke ng brush na ginawa sa painting. It was neatly and amazingly done. It is a painting of

“The artist seemed to be in a lot of pain to make this piece.” “Masigla ang kulay ng painting, masaya,” anang dalaga, pilit na itinago ang inis sa opinyon ng asawa. Umiling si Ardian. “No, the colors speak otherwise. The undertones are black and gray. It spoke of misery, of frustration, and failures. The artist was in a great deal of pain to have the vibrant colors mixed together that way.”