Romans & histoires Impitoyable

What a total scumbag. Takot sa sariling multo.

Imposible Tumayo ito mula sa kaniyang upuan. Sa bawat segundo ng pagpihit ng kaniyang katawan patungo sa direksyon namin, parang unti-unting nauubusan ng hangin ang buong veranda. Katulad ng aasahan sa isang bilyonaryo, ang kaniyang tindig at ang awra ay nag-uumapaw sa kapangyarihan na nagpapalala sa hinala ko. Ang kaniyang bawat hakbang ay mabigat, pormal, at may tiyak na dereksyon.

Damn it! …

"Awwkkk!!! Ohh!!" Isang impit at hirap na hirap na daing ang kumawala sa kaniyang ilong dahil sa dambuhalang laki at haba ng kaniyang pinapasok sa kaniyang bibig. Ang kaniyang mga mata ay agad na napuno ng luha sa tindi ng hirap, subalit nanatiling nakasandal si Damian sa headboard ng kama. Halos lumabas na ang mga ugat nito sa leeg, at kitang-kita sa kaniyang guwapong mukha na sarap na sarap ito habang ginagawa ng dalaga ang bagay na iyon.

“Those horrible things happened to you, were already in the past. Alam kong hindi iyon gano'n kadaling kalimutan. But, you have me now. I will always be here for you, and make sure no one will harm you, again! I'll make sure to make them suffer, and punish them slowly and k*ll them right away when I'm satisfied with the amount of their suffering." TO BE CONTINUE

pahabol pa niya pero hindi ko na lamang siya pinansin at mabilis kong tinungo ang kotse. "Blaggggg...." Hinampas ko ng malakas ang manibela at tahimik na umiyak. Bakit ba ang malas-malas ko? Para ngang ayaw na sa akin ng mundo. Wala nang pagmamahal sakin si Dwayne, kahit kailan ay hindi ko makukuha ang kapatawaran mula kay Allison, Itinakwil ako ng totoo kong nanay, wala na rin ang tatay na nagsilbing kakampi ko sa lahat. Wala kong kaibigan dahil tingin sa akin ng lahat, maarte, bitch, malandi at kung ano-ano pang tawag nila.

Hindi ko mapigilang mapangiti. Sir Troy's really nice. Hindi ko akalaing magiging komportable ako sa kanya. He has this personality na hindi ko inakalang taglay niya pala. He's fun and he smiles a lot. Nahawa na nga ata ako sa pagiging palangiti niya. Narinig kong bumusina si Sir. I couldn't help but chuckle saka bumusina na rin. And I left the place with a smile.

“H-hindi naman sa ganon. Ikaw lang naman ang inaalala ko. Baka kasi masira ang reputasyon mo dahil sa isang hamak na katulong lamang ang pinakasalan mo.” “The h*ll I care, sa sasabihin ng iba. Hindi ko kailangan ang approval nila.Huwag mong maliitin ang sarili mo Alexa, ikaw ang napiling babae ni Lolo Marcus para sa akin at isa lang ang ibig sabihin no’n,espesyal ka at iyon lang ang mahalaga at hindi ang opinyon ng iba.”

He's gritting his teeth as well like a mad dog. “Did I hit a nerve? I just stated facts, though. But still, my deepest apologies, man. I just can't lie since the evidence is so visible and undeniably horrible.” Pagpapatuloy niya pa sa pang-aasar dito at pinasadahan pa ito ng tingin mula ulo hanggang paa tsaka tila naawang umiling and BOOM!

patulis pa ng nguso ni Naomi habang hindi rin iniiwas ang mata niya sa kasintahang nakatayo sa harap. Hearing Naomi say those things just now, especially her pitiful, helpless, soft, and adorable appearance like a kitten, August's heart melted. Para iyong matigas na tinapay na sinawsaw sa matigas na kape. Walang kalaban-laban. If she weren't extremely sad and heartbroken, Naomi rarely spoke to him in such a tone. Delicate and soft, pitiful. Agad nitong pinalambot ng tuluyan ang puso niya. Sino ba namang hindi maaantig ang puso sa pakiusap na iyon ng kasintahan niya?