Light Death Note Novels & Stories

SYNOPSIS Nanny to the billionaire’s baby? Sino ba naman ang tatanggi sa trabahong 'yon? Certainly not Renata Cinco, isang certified nurse na sanay sa alaga at sakripisyo. Bukod sa malaki ang suweldo, gwapo pa ang kanyang bilyonaryong boss na si Hugo Santillan—a walking temptation in a suit. Pero sa unang araw pa lang niya sa trabaho, nawindang na siya sa eksena: isang parade ng mga babaeng desperadong maging "mommy" ng billionaire’s baby! At dahil certified competitive si Renata, desidido siyang hadlangan ang mga ambitious wannabes. Bakit? Simple lang. Dahil gusto na rin niyang maging mommy ng alaga niya—at asawa ng kanyang boss.

Nang mawalan ng trabaho si Cordelia o Cordie, ang huling inaasahan niya ay mapunta sa loob ng marangyang mundo ng pinakamakapangyarihang lalaki sa probinsya. Sa rekomendasyon ng kanyang tiyahin, tinanggap niya ang trabaho bilang nanny ng anak ng malamig at istriktong Gobernador—si Cassian Romano. Tahimik, malayo ang loob, at palaging may distansya—iyon ang Gobernador sa mata ng lahat. Ngunit may lihim ang Gobernador. Matagal na palang nakatago sa puso ni Cassian ang damdaming pilit niyang nilalabanan. Bata pa si Cordie noon nang una niya itong makilala, at bilang isang ama at politiko, natutunan niyang itago ang atraksiyong iyon sa ilalim ng yelo ng kanyang katauhan. Ngunit ngayong magkasama na sila sa iisang bubong, kasama ang anak niyang unti-unting minamahal ni Cordie, lumalabo ang mga linyang dati niyang malinaw na naiguhit. Ang bawat ngiti nito, bawat titig, ay nagbabalik ng damdaming pilit niyang nililibing. Si Cassian ay isang duwag pagdating sa pag—ibig pero hanggang kailan niya kakayaning pigilan ang babaeng matagal na niyang minamahal nang palihim?

Ren Akihara lives a double life. Sa mata ng iba, isa lang siyang ordinaryong lalaki. Pero behind that calm exterior, isa siyang undercover agent-trained to suppress emotions, stay sharp, at laging may kontrol sa bawat galaw. Kontrol... except sa isang bagay. May pagnanasa siyang matagal nang hindi niya kayang pigilan. Kaya sa paglipas ng panahon, kung sinu-sinong babae na ang dumaan sa kanya-mga mukhang nakalimutan na niya, mga pangalang hindi na mahalaga. For him, they were nothing more than temporary relief. Hanggang sa dumating si Kiara. Sa isang mission na dapat ay routine lang, nakilala niya ang isang inosenteng dalaga na nakakulong sa The Velvet Mirage-isang lihim na lugar kung saan ibinebenta ang kagandahan para sa panandaliang aliw. Saving her should've been just part of the job. Pero hindi. May kakaiba kay Kiara-something pure... something untouched... something dangerous for a man like him. At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, dinala niya ito sa bahay niya at ginawang kasambahay. A decision he would soon regret. Dahil sa oras na tumira si Kiara sa ilalim ng iisang bubong kasama niya, mas lalo niyang naramdaman ang tukso-lalo na sa inosente nitong kilos, sa natural na alindog na hindi nito namamalayan. Every single day, every single moment... she becomes his greatest weakness. At habang pilit niyang pinipigilan ang sarili, lalo naman siyang nahuhulog sa tukso. Now, Ren is facing the one battle he was never trained for- Paano mo poprotektahan ang isang babae... kung ikaw mismo ang dahilan ng panganib sa kanya?

Dahil sa pagmamahal ni Mara kay Logan, ay nagawa niyang pikutin ang binata. Ang akala niya, kapag magtagumpay siya sa kanyang plano ay mamahalin siya nito. Pero mali siya, dahil ginawang miserable ni Logan ang buhay niya. Hanggang sa sumuko siya at piniling palayain ito, at hanapin ang taong mamahalin siya ng totoo. Nang nakilala niya si Nathan, ay akala niya, ay magiging masaya na siya. Pero mali siya, dahil muling bumalik sa buhay niya si Logan. Babalikan niya kaya ito, at kalimutan ang mapait na dinanas niya rito? O pipiliin si Nathan, na walang ibang ginawa kun'di ang mahalin siya, kahit alam nito na ang ninong niya ang unang nagmamay-ari kay Mara.

Ang ampon ng aking ama ay ikinulong lamang sa masikip na storage closet nang halos labinlimang minuto, ngunit tinalian niya ako at itinapon sa loob bilang parusa. Tinakpan pa niya ang ventilation gamit ang mga tuwalya. "Bilang nakatatandang kapatid ni Wendy, kung hindi mo siya kayang alagaan, marapat lamang na maranasan mo rin ang takot na naramdaman niya,” seryoso niyang sabi. Alam niyang may claustrophobia ako, ngunit ang aking mga desperadong pakiusap, ang aking matinding takot, ay sinagot lang ng malupit na sermon. "Magsilbi sana itong aral sayo para maging mabuting kapatid." Nang tuluyang lamunin ng kadiliman ang huling hibla ng liwanag, nakakaawa akong nagpumiglas. Isang linggo ang lumipas bago muling naalala ng aking ama na may anak pa siyang nakakulong at nagpasya siyang tapusin na ang aking parusa. "Sana'y naging magandang aral sa iyo ang isang linggong ito, Jennifer. Kung mangyayari pa ito muli, hindi ka na pwedeng manatili sa bahay na ito." Ngunit kailanman ay hindi niya malalaman na matagal ko nang nalanghap ang aking huling hininga sa nakakasulasok na silid na iyon. Sa kadiliman, unti-unti nang nabubulok ang aking katawan.

Ang mga magulang ko, ang pinakamayaman na magkasintahan sa bansa, ay sikat na mga pilantropo. Kailangan ko hingin ang permiso nila kung kailangan ko gumastos ng higit pa sa limang dolyar. Sa araw na nadiagnose ako ng terminal cancer, humingi ako ng 100 dolyar, pero sa halip na tulungan ako, sinigawan nila ako ng tatlong oras. “Anong klaseng sakit ang makukuha mo sa edad mo? Kung hihingi ka lang ng pera, galingan mo naman sa palusot mo.” “Alam mo ba na ang 100 dolyar ay kayang suportahan ang mga bata sa naghihirap na mga lugar ng matagal na panahon? Mas may sense pa kausap ang kapatid mo kaysa sa iyo.” Kinaladkad ko ang katawan ko na may sakit pabalik sa maliit na basement. Pero noong dumaan ako sa mall, nakita ko ang mga magulang ko, live sa malaking screen, gumagastos ng malaking yaman para lang rentahan ang Disneyland para sa kapatid ko. Ang isang daang dolyar ay hindi sapat para sa isang round ng chemotherapy. Gusto ko lang bumili ng bagong damit at lisanin ang mundo ng may dignidad.

Dalawang taon na ang nakakaraan, pinilit ako ng nanay ko na makipaghiwalay sa boyfriend ko para palitan ang kapatid niya at pakasalan ang kanyang bulag na fiance. Dalawang taon ang nakalipas, bumalik ang paningin ng asawa kong bulag. Pagkatapos, hiniling ng nanay ko na ibalik ko siya sa kapatid ko. Tiningnan ako ng masama ng tatay ko. “Huwag mong kalimutan na fiance ni Rosie si Ethan! Sa tingin mo ba karapatdapat kang maging asawa niya?” Mamamatay na din naman ako. Kay Rosalie na ang posisyon ng pagiging Mrs. Sadler kung gusto niya! Hihintayin ko na karamahin sila kapag patay na ako!

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang puso ko, nakikilala niyo pa rin ba ako?

Sa kaarawan ng anak ko, ang asawa ko ay hiniling sa kanyang first love na sunduin ang anak namin sa bahay. Noong nagpupumilit akong tumanggi na payagan siyang umalis, nagkaroon ng malaking sunog sa hallway habang nag-aaway kami. Tinamaan ako ng mga bumabagsak na piraso ng nasusunog na kahoy, at nagsimulang tumulo ang dugo mula sa ulo ko. Pero, ang anak ko ay ligtas habang nakahiga sa ilalim ko. Ang asawa ko, na bumbero, ay iniligtas kami. Pero ang binigyan niya ang nag-iisang gas mask sa kanyang first love. “Mahina ang pangangatawan ni Miss Leia. Ama, pakiusap ilabas mo muna siya. Ma, hintayin mo na iligtas ka ng ibang mga bumbero!” Pinanood ko silang umalis habang nakangiti ako ng ng mapait. Mukhang pareho na nilang nakalimutan na may matinding asthma ako at ang katotohanang mamamatay ako dahil wala akong gas mask.

Dalawang buwan ng mamatay ako, napagtanto ng mga magulang ko na nakalimutan nila akong iuwi mula sa lakad nila. Naiinis na sumimangot at sumigaw ang ama ko. “Dapat siyang maglakad mag-isa mismo. Kailangan ba niya talaga itong palakihin?” Ang kapatid ko, na mayabang, ay binuksan ang chat namin at nagpadala ng emoji, kasama ng message. [Mamatay ka na dyan. Sa ganitong paraan. Kami ni Scarlet ang maghahati sa pamana ni Lola.] Wala siyang natanggap na sagot. Habang malamig ang ekspresyon, nagsalita ang nanay ko, “Sabihin mo sa kanya na kapag nagpakita siya sa kaarawan ng lola niya sa tamang oras, hahayaan ko na ang pagtulak niya kay Scarlet sa tubig.” Hindi sila naniniwala na hindi ako nakaalis ng gubat. Matapos maghukay ng malalim, nakita nila sawakas ang mga buto ko.