Orphan 소설 & 이야기

Kanina lang ay masarap ang pagkaing nasa harapan niya, ngunit ngayon ay tila biglang nawalan siya ng ganang kumain. Sandaling natigilan si Clarkson bago sumagot. Kilala nito si Lolo Sebastian, kaya marahil ay maingat nitong pinipili ang mga salitang sasabihin. “She’s an orphan, Lolo... ang mama niya ay naanakan ng isang foreigner na hindi na muling nagpakita. Hanggang sa namatay na lang ang mama ni Jolie nang hindi niya nakilala ang kaniyang ama.”

"Thank you, Jaspar..." Nakatayo lang ito sa gilid. Hinihintay niyang kumain ako. Wala akong gana kaso ayaw ko namang biguin ang bata. Jaspar is 14 years old. Mas matanda siya ng dalawang taon sa aming Angel. He's talk for his age. At sobrang guwapo din niya. Mukha siyang may lahi, kagaya nina Angus. Ang sabi ni sister, iniwan daw si Jaspar sa labas ng pintuan ng orphanage noon. Nasaan kaya ang mga magulang niya? Hindi man lang ba nila iniisip ito? Kawawang bata. Humigop ako sa sabaw. Nagsubo lang ako ng kaunting kanin. Enough na ang sabaw.

Alam ko at nararamdaman ko na may iba pang dahilan. “Fourth? Son?” tawag sa akin ni Dad, dahilan para mapatingin ako sa kanya. “I’ll find her. Don’t worry,” kuya Uno said to me. Lalo naman akong napabuntunghininga dahil sa sinabi ni Kuya sa akin. “She’s an orphan. Wala siyang uuwian; wala siyang ibang pupuntahan; all she has is her friends. Paano kung hindi siya kasama ng mga kaibigan niya?” I spoke.

"Good." Mahina niyang sabi. "He's remembering faster than expected." Inabot niya ang isang lumang folder na nasa tabi ng monitor. Sa harap nito ay may iisang pangalan. ORION At sa ibaba ng pangalan... isang pulang tatak na matagal nang itinuring na imposibleng mabago. STATUS: DECEASED Tahimik siyang tumitig doon sa loob ng ilang segundo.

palatak ko rito. "By the way, narito ba si Orson? So, si Kaitlyn at iyong kakambal pala talaga ni Orson ang kinasal?" "Yeah, kaya lang nakunan si Kaitlyn dahil sa selos. Akala daw kasi nito na may pagtingin sa akin si Orly. At dahil sa sobrang depression ni Kaitlyn, kinitil raw nito ang sariling buhay. At nababahala si Orson sa kaligtasan namin ni baby. Paniguradong hinahanap na ako ni Orly para paghigantihan."

Pakiramdam ko hindi ko kayang mawala siya. Noon, naiisip ko kung gaano iyon ka-corny. How can you say you cannot live without someone? Hindi naman sa kanila nakasalalay ang paghinga mo. Pero ngayon, naiintindihan ko na. Maybe I can live a life without him, but it's going to be very, very hard. And I don't want to imagine a life without him. He kissed my forehead and whispered, "I love you, Hope."

fajardo kundi ang makatulong din lalo na sa mga bata like i always do for them"saad nito "Okay saken ang mga orphanage Mr.montaire pero ang problema meron kabang alam na orphanage? Tanong ni andrei "Yes I'm very close to them" saad nito at hindi ko alam kunh anong mararamdaman ko kung matutuwa bako o hindi dahil hindi niya parin nakakalimutan yung lugar kunh saan ko siya nakitang masaya. (Kamusta na kaya yung mga bata sa orphanage?)

bulong nito ilang pulgada ang pagitan ng kanilang mukha. “Are you acting happy now?” walang buhay niyang tanong. “Yes,” mahinahon nitong sagot. “Like you, I can’t do anything. I’m protecting what’s important to me. We’re just the same.” Bahagyang pumikit si Dawn upang pigilan ang pagpatak ng luha. Iniisip niya ang Orphil Di Ani. Ang orphanage na pinaghirapan niyang itayo para sa mga batang orphans. Gusto niyang maramdaman ng mga bata na kahit iniwan ang mga ito ng mga magulang, may pupuntahan pa rin ang mga ito at masisilungan. Nanganganib ang mga inosenteng bata sa kamay ng kaniyang ama kapag hindi niya sinunod ang kagustuhan n

"Sinasabi mo ba na ang orphanage ay nag-iingat ng mga talaan ng mga pamilyang umampon sa mga bata? Aba, nasaan na ang listahang ito?" Natahimik sandali ang assistant bago sumagot, "Ang listahan...ay nasa dating may-ari ng orphanage. Nalaman ko na ang may-ari na ito ay bumalik sa Merchant City ilang araw na ang nakalipas para bisitahin ang kanyang pamilya, at malapit na siyang sumakay ng eroplano para umalis sa Merchant City ngayon." Pagkatapos, huminto ang assistant at tiningnan ang kanyang computer para sa iskedyul ng paglipad. "Ang eroplano...ay nakatakdang umalis isang oras mula ngayon."

"Kung hindi siya magiging akin, walang magmamay-ari sa kanya!" Ang buong kuta ay nagsimulang mag-alarm. Ang glacier sa labas ay nagsimulang gumalaw. Isang self-destruct mechanism na idinisenyo para ibaon ang buong Orphanage sa ilalim ng isandaang talampas ng yelo ang na-activate. Mabubuhay ba sila sa gumuguhong glacier, o ito na ang magiging huling himlayan ng mga Valente at Cruz?