Novel & Cerita The Death Clock

Tanong ni Clarence habang nag tatakal ng bigas. "Hindi ko rin alam pero ayos lang kahit hindi na. Ako naman ang may kasalanan kung bakit nagulo pamilya nyo. Patawad." Malungkot kong sabi. "Alam mong hindi iyan totoo, ate. Hindi mo rin kasalanan kung bakit namatay si Papa at saka ano naman ang konek mo doon sa bakal na nahulog kay Papa sa trabaho? Aksidente yung pagkamatay ni Papa. Ako dapat ang humihingi ng tawad sayo ate dahil hindi ka dapat ganito trato ni Mama sayo," sabi ni Clarence at saka humakbang palapit sa akin pero natabig niya ang bigasan at tumaob ito.

sagot ni James ng biglang nagsisigaw si JJ sa kanyang pagtulog. “Mommy!!! Mommy!!! Mommy, don't die!” umiiyak na sigaw ni JJ kaya bigla naming nilapitan ito sa kanyang kama. “JJ! Mommy is here!” sabi ko sabay yakap sa kanyang nangiginig na katawan. “I am here, sweetheart!” “Mommy, don't leave me! Don't die!” takot na sabi ni JJ. “I saw you die and there's a lot of blood!”

Nakatulala lang ako na parang wala ng buhay ang katawan ko dahil habang nakatingin sa nag-iisang linya na lumalabas sa machine, sa paghinto nito ay kasabay din ang pag-anunsyo ng doctor ng oras ng kanyang pagkawala. “Time of death 11:58 pm."

Only the shadow of the heavy velvet curtains swaying in the draft. ​I am losing my grip, I whispered to myself, wiping the cold sweat from my brow. The peppermint in the air now smelled like gunpowder. ​I checked my pocket watch once more. ​89 days left. ​But deep in my marrow, I knew the clock was no longer on our side. Every tick was no longer a countdown to a wedding. It was a countdown to a reckoning. And in the dark heart of London, I felt the approach of a rage that no amount of gold could bribe.

(The Last Dance in Hell) Ang tunog ng ticking clock ay tila bawat tibok ng puso na unti-unting nauubusan ng dugo. Sa loob ng saradong bulwagan, ang amoy ng lason, pulbura, at malansang amoy ng sariwang dugo ay humahalo sa malamig na hangin. Naiwan sina Vladimir at Ryella sa gitna ng dambana ng kanilang pagkatalo. Ang katahimikan sa pagitan nila ay mas nakakasakal kaysa sa anumang kadena.

Suggest ni Olga, na nakakaramdam ng pagkabagot sa pagpatay sa mga miyembro lamang ng koponan. Pumayag naman si Draco. Umakyat siya palapit sa mga babae at hinila ang isa pababa. Nahulog ito, sumisigaw, tulad ng iba. Pagkalipas ng ilang minuto, sumabog ang metal cuff collars sa leeg ng kanyang mga miyembro, na ikinamatay nila sa isang iglap. Their bodies fell, like leaves. Lifeless. “Woah!” Ang mga mata ni Olga ay kumikinang sa pagkamangha. Hawak niya ang sarili niyang metal cuff collar. “So, that’s what this is for.”

At the beginning when you fall in love, there's hope. It's all sweetness and light and loveliness...and anticipation. Hope drives us to ridiculous extremes, sometimes. It's more like every electron in every atom in the universe paused, breathed in deeply, assessed the situation, and then reversed its course, spinning backward, or the other way, which was the right way all along. And afterward, the universe was exactly the same, but infinitely more right.

Kunot-noo ko itong pinulot at binasa ang nakasulat dito. 'Grail. Evaluation. Havoc. Death. Awakening.' ###

"Tunggu di sini saja, sebentar lagi selesai." Mark seperti tidak sabar ingin memutus semua hubungan denganku. Dia melangkah cepat dan segera menghilang setelah membuka pintu. Aku duduk lemas di sofa. Di kantor yang sunyi sampai terasa menakutkan ini, aku teringat ucapan dokter. Leukemia stadium akhir, mungkin tidak ada kesempatan untuk transplantasi sumsum tulang belakang. Aku menghela napas, menatap pintu tempat Mark menghilang tadi. Mungkin dia memang tidak pernah peduli.