Unapologetically 소설 & 이야기

Biglang singit naman ng aking konsensya. Ngunit bakit nga ba? "It's just because of pure responsibility, nothing more, nothing less. Dahil nabuntis ko siya kaya ko siya pinakasalan. Dahil kung simpleng gusto ko lang siyang maangkin, hindi ko na kailangang pakasalan pa siya. But then, I got her pregnant and my child needs my name. Nagkataon lang din na kinailangan ko ang sitwasyong meron kami para makatakas sa arranged marriage na pinaplano ng magulang ko para sa akin. Kaya why not, enjoy this shits and just go with the flow. Kumbaga, bahala na."

sabat ko. I really don’t know how to react. Ramdam ko ang sincerity niya pero hindi ko maipaliwanag ang isip ko. My heart was convinced sa hindi ko maipaliwanag na dahilan pero pilit kong sinasabi na isip na mali ito. I can’t accept his confession kahit pa sabihing wala na iyong gusot sa pagitan namin. Pinapalayo ako sa kanya nina mama kaya iyon ang dapat kong gawin.

Good things will come your way when you least expect them, so never give up. Be the greatest person we can be, and live our life to the fullest extent of our talents. It doesn't matter if people don't like us for who we are. Damn this feeling. Being unappreciated. "Ramona, stop. Ako na ang magpapaliwanag-" I cut Aquilino off. I do not know why he wants to keep me shut. I deserve to tell them what I have been keeping for years now! Ganito na lang ba?

“Ano ba ang masamang hangin na nagdala sa iyo dito?” “Grabe hindi naman masamang hangin.” “Maupo ka,” iginiya niya ito na maupo sa upuang kawayan. “Pasensiya na wala kaming sofa. Gusto mo ba ng kape?” “Okay lang, black coffee with no sugar.” “Instant ito ha,” “Okay lang din,” Napangiti pa ito kaya lumabas ang dimple. ‘Cute naman pala, makulit lang talaga.’

Sagot ko dito. Parang sumuko ang dalawa at salamat naman. Nakakapagod kayang magpaliwanag sa mga taong ayaw tumanggap ng katotohanan. Hindi ko talaga alam kung bakit pinagpipilitan nila ang bagay na yan. I want to kick bad asses, not to play harp or pray all day!

Napakunot ang noo niya na ikinagulat ko ng bahagya. "Wala kasi akong lakas ng loob na bumaba kanina," sagot niya na tila ba kinakahan. Pinagmamasdan ko siya, minamasahe ang aking hita. "Gusto ko lang mag sorry sa mga nasabi ko kahapon, hindi ko dapat sinabi yun." "Never apologize for being honest, sweetie. Ibinahagi mo sa akin ang nararamdaman mo kahapon, and I appreciate that." Bumuntong hininga siya, nakasandal sa upuan.

Pagkarinig ng mga yapak niyang palayo ay bumagsak ako sa kama, pinipigilan ang pagbuntong-hininga. "Unawain?" Paano ko uunawain ang isang bagay na hindi kailanman magiging tama? Walang paggalang si Dad sa alaala ni Mom. At si Marise? Walang konsensya. Wala siyang pakialam sa sakit na dinulot niya.

--- Ang Pagsabog ng Emosyon Hindi napigilan ni Allie ang sarili. Sinampal niya si Jimpson nang malakas, dahilan para mapatingin ang mga tao sa paligid. “Ikaw ang nagkamali, Jimpson. Hindi mo ako pwedeng kontrolin. Hindi mo pwedeng sirain ang buhay ko ulit.” Bago pa makasagot si Jimpson, humakbang si Mateo sa harapan ni Allie. “Tapos na ang usapan. Huwag mo nang subukang lumapit pa sa kanya.”

“Pero-“ naputol ang sasabihin ko dahil nakita kong papalapit na sa amin si May at kasama ang kanyang nobyo. Nakangiti siya sa akin pero halatang pagod na siya sa emosyon ng kanyang mga mata. Alam kong may hindi magandang nangyari pero hindi iyon maipakita ni May. Isa rin sa katangian ko ang basahin ang ugali at personalidad ng mga tao sa paligid ko kaya naman labis ang pagdududa ko sa mga sinasabi ni Joaquin sa akin. “Gly, uwi na tayo,” mahina niyang bulong at nabaling ang tingin niya kay Joaquin na ngayon ay nakatingala sa kanya at parang nagsusumamo na mas tagalan pa namin ang pananatili dito sa piyesta na ito. Tumikhim ako at gusto ko na ring umalis dahil hindi ako pwedeng gabihin at maag

Winter sendiri saja tidak memahami perasaannya saat ini. ***