Romans & histoires 슬라이스 오브 라이프

พันกรใบหน้าเหลอหลา “เฮียชอบดูไหมล่ะ ผู้หญิงใส่ชุดว่ายน้ำ อย่าบอกนะ ว่าไม่ชอบดู พิมพ์ไม่เชื่อหรอก” “เฮียไม่ได้บอกว่าไม่ชอบสักหน่อย” พันกรยักไหล่ไปมา

ชลัตปรายตามองคนทั้งคู่ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าจอ มองภาพจากกล้องที่เผยให้เห็นบริเวณโดยรอบ ก่อนจะหันหลังพิงโต๊ะ หันหน้ามาหาผู้เป็นหลาน ก่อนจะหมุนตัวกลับไมองหน้าจอพร้อมด้วยสายตาที่เหม่อลอย “เงินไงล่ะ รู้ไหม…เงินส่วนแบ่งที่พ่อแกให้ฉัน มันน้อยนิดแค่ไหน น้อยจนไม่พอให้ ฉันใช้หนี้ที่บ่อนด้วยซ้ำ” ลลัลนาใช้จังหวะที่ชลัตกำลังพร่ำพรรณนา แอบหยิบมีดพับใบเล็กๆ ออกจากรองเท้าบูธที่เธอสวมอยู่ ค่อยๆตัดเชือกให้นัทธี

พั่บ เล็บสั้นจิกแผ่นหลังกว้างของบุรุษพร้อมกับปล่อยร่างตัวเองไปตามแรงกระแทกของคนตัวโตร่างเล็กไหวกระเด็นกระดอนไปตามแรงกระแทกเอวหนาดุดันทุกครั้งที่เขาสอดลึกจุกลิ้นปี่เธอ เธอแอ่นเด้งเบียดเต้าไปกับอกของเขา และตอนนี้เธอก็ใกล้จะเห็นแสงสว่างแล้ว และแล้ว...ในที่สุดเธอก็กระต ุกเกร็งร่างตอดรัดความแข็งร้อนของเขาจนแตกซ่านปล่อยสายธารสวาทในร่างเธอจนรู้สึกอุ่นร้อนไปทั่วในท้องน้อย

ที่รลินและเด็กฝึกคนอื่นรู้ถึงการมีอยู่ของชิปก็เมื่อ เพื่อนในรุ่นคิดว่าตัวเองนั้นเก่งพอจะหลีกหนีได้แล้วและอยากออกไปมีครอบครัว ทางองค์กรรู้เข้าเลยปิดระบบชิปซึ่งมันคือระเบิดเวลา ทุกคนเลยหลีกหนีชะตาชีวิตอันบัดซบครั้งนี้ไม่ได้นอกจากยอมรับความตายถ้าอยากหลุดพ้น รลินใช้ ชีวิตการเป็นหมอในเวลางานปกติ เมื่อออกจากงานเธอต้องรับภารกิจขององค์กร เธอได้รับภารกิจทุกเดือนเดือนละ1-2ครั้ง เพราะระดับภารกิจที่เธอได้รับนั้นคือระดับเพชร ในหนึ่งเดือนจึงไม่ได้มีบ่อยครั้งนัก แต่ทุกครั้งหมายถึงการปลิดชีวิตคน

"อบอะไรนะคุณหนู เป็นสมุนไพรหายากหรือ ข้ามิเคยได้ยินสมุนไพรชื่อแบบนี้มาก่อน ซาวอะไรนะ" “เอ่อ…ใช่แล้วๆ ท่านหมอจาง เป็นชื่อสูตรยาที่ข้าคิดขึ้นมาเองน่ะ สมุนไพรที่นำมาใช้ก็ที่ประกอบไปด้วย ไพล ขมิ้นอ้อย ขมิ้นชัน ตะไคร้ ผิวมะกรูด พิมเสน การบูร เอามาต้มรวมกัน แล้วอบสมุนไพรให ้เขา เพื่อให้ร่างกายขับสารพิษผ่านเหงื่อและรูขุมขนอย่างไรล่ะ ข้าตั้งชื่อการอบสมุนไพรนี่ว่า 'อบซาวน่า'”

กุ้ยอ๋องสนใจแผ่นเหลี่ยม ๆ ขนาดเหมาะมือ ที่นางเรียกว่าโทรศัพท์มือถือ “ลองใช้ให้ข้าดูหน่อยได้ไหม” “ใช้ที่นี่ไม่ได้ เพราะยุคนี้ยังไม่มีสัญญาณดาวเทียม และยังไม่มีไฟฟ้าให้ชาร์ตแบต อันนี้ไม่มีประโยชน์แล้วค่ะ ท่านอ๋องมาดูอันนี้ อันนี้คือกล้องถ่ายรูป ท่านรีบดูก่อนที่แบตจะหมด และใช้งานไม่ได้อีก”

ร่างเล็กในชุดคลุมอาบน้ำสีพื้นขาวลายการ์ตูนน่ารักที่สวมทับชุดนอนเปิดตู้ติดผนังที่อยู่เหนือศีรษะหาอาหารเช้าควบอาหารเที่ยงในมื้อเดียวกัน โจ๊กซองกึ่งสำเร็จรูปซองสีเขียวรสชาติโปรดคือสิ่งที่เธอเลือกในยามนี้ ไม่นานอาหารของเธอก็เรียบร้อย ทันทีที่จะตักอาหารที่แสนหอมเข้าปากก็ต ้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นถี่ ๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก

Ep.42 เดซี่ใจเย็นๆ NC+++ 1/2 เมื่อความเป็นชายมันเเข็งจนกำลังจะระเบิดธารน้ำสีขาวขุ่นออกมา มาเฟียหนุ่มจึงยอมละริมฝีปากได้รูปออกจากเต้างามอย่างอ้อยอิ่งเเสนเสียดาย

/

Charles Samantha and I take our seats in a booth. A tall, strawberry blonde, curvy woman named Michelle comes by to take our orders. Michelle stands too close, and her eyes linger longer than they need to while taking our order. I see by the look on Samantha’s face that she has noticed as well.