Mag-log in“Take as much blood as you need, Nurse,” sabi ni Hector.
“Sige po, sir. Pumasok po muna kayo sa huling kuwarto sa dulo ng hallway. May ilang tests lang po tayong gagawin para matiyak na puwede kayong mag-donate,” sagot ng nurse.
Napapikit si Eunice. Hindi na niya alam ku
“Mommy, gusto ko ng ice cream.” Hinila ni Hestia ang kamay ni Eunice habang itinuturo ang ice cream shop na hindi kalayuan sa kinatatayuan nila.Sa totoo lang, kanina pa ito nagpapaalam kay Hector. Pero hindi ito pinayagan ng ama niya dahil hindi pa sila nagla-lunch. Nangako si Hector na ibibili siya ng ice cream pagkatapos nilang kumain. Para rito, hindi magandang kumain ng malamig kapag walang laman ang tiyan.Pero gaya ng karamihan sa mga bata, hindi basta sumusuko si Hestia. Kapag tumanggi ang isa, may iba pa naman siyang pwedeng kakampihan.Ngayon, ang target niya ay ang mama niya.Kahit mas maliit ang tsansang pumayag ito, susubukan pa rin niya.“Sweetheart, mamaya na tayo bibili ng ice cream,” s
“Hindi mo alam kung ano'ng magiging epekto nito sa'kin,” mahina'ng sabi ni Eunice. Nakayuko lang siya, na para bang masyadong mabigat ang dinadala ng dibdib niya para maisalita.Inabot ni Hector ang kamay ni Eunice at mahigpit iyong hinawakan. Tumingin siya nang diretso sa mga mata nito, sinisiguradong nakikinig talaga ito.“Eunice, hindi si Mr. Dizon ang klase ng taong basta-basta nanghuhusga. Hindi niya sasabihin kahit kanino ang tungkol dito hangga't hindi ka pa handa. Kung paanong nagtitiwala ka kina Mara at Brian, ganoon din ang tiwala ko kay Mr. Dizon.”Malalim na napabuntong-hininga si Eunice.“Ang tagal n'yo pa lang magkakilala. Paano mo siya agad pinagkakatiwalaan?”“Isa rin
“Hinihintay ko pa si Brian,” sabi ni Hector, pilit pinananatiling kalmado ang boses kahit magulo na ang isip niya.Lalo na nang makita niya ang tingin ni Mr. Dizon. Matanda na ang lalaki at alam na alam nito ang ibig sabihin ng eksenang nasaksihan nito.Lumapit si Mr. Dizon sa kama ni Eunice. Halatang pagod ito, pero bakas pa rin sa mga mata nito ang pag-aalala para sa isa sa pinakamahuhusay niyang admin.“Nasa presinto pa si Brian, sir. Agad naming isinuko si Dion sa mga pulis. Sa totoo lang, wala talagang nag-akala na aabot siya sa ganito. Sa buong panahong magkakatrabaho kami, mabait, magalang, at kalmado ang tingin namin sa kanya,” paliwanag ni Mr. Dizon.Bahagya lang tumango si Hector. Bumalik sa isip niya ang nangyari sa opisina—ang sa
“Huwag mong sabihin 'yan,” mahinang sabi ni Hector habang marahang hinahaplos ang buhok ni Eunice.“Pero—”“Wala kang kasalanan. Siya ang may kasalanan. At maniwala ka sa'kin, pagsisisihan niya ang ginawa niya.”Hindi pa rin mapigilan ni Eunice ang pagluha. Tuwing naaalala niya kung paano siya pinilit ni Dion, parang muling sumisikip ang dibdib niya. Noon pa man, kalmado at matiyaga naman itong manligaw sa kanya.Pero kanina...Para itong nawalan ng katinuan.“Gusto ko nang umuwi,” hikbi ni Eunice makalipas ang ilang sandali.Pakiramdam niya ay maayos na siya. Hindi rin niya maiwasa
“Ha?”Tulala lang si Brian, blangko ang titig nito. Lalong nagulo ang isip niya sa sigaw ni Mara. Para bang biglang tumigil sa pag-andar ang utak niya.Ang matapang na amoy ng dugo na pumuno sa ilong niya ay biglang nagpahigpit sa dibdib niya. Bumilis ang paghinga niya at nagsimulang mamuo ang malamig na pawis sa noo. Biglang bumalik ang matagal na niyang trauma.“Brian!” sigaw ulit ni Mara, mas malakas na kaysa kanina.Nang marinig ni Hector ang sigaw ni Mara, saka lang siya natauhan. Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras. Maingat niyang binuhat si Eunice. Maputlang-maputla ang mukha nito, at ang dugong patuloy na umaagos mula sa likod ng ulo nito ay parang dumudurog sa puso ni Hector.“Dadalhin k
“Dion, huwag kang gumawa ng kalokohan,” matatag na sabi ni Eunice kahit halos sumikip ang dibdib niya.Pinipilit pa rin niyang manatiling kalmado. Nakatayo na siya at dahan-dahang umatras para magkaroon ng kaunting distansya sa lalaki.Mabilis na naglibot ang tingin niya sa buong silid, naghahanap kahit ng pinakamaliit na pagkakataong makalabas. Pero halos wala siyang makita. Hinugot ni Dion ang susi sa pinto at ipinasok iyon sa bulsa ng pantalon niya, na para bang sinisigurado nitong wala nang paraan para makatakas si Eunice.Lalong lumakas ang kaba sa dibdib niya. Alam niyang ilang minuto pa bago matapos ang lunch break. At karaniwan namang nasa labas ang mga empleyado tuwing tanghalian.Nanginginig ang mga kamay na pinindot ni Eunice ang call button sa cel
Eunice’s body tingled as she felt Hector’s breath so close to her. Yet she made no attempt to move away.Ngunit bago pa man mangyari ang inaasahan nilang dalawa ay nagulat sila sa malakas na busina ng dalawang motor ng mga security guard na rumuronda nang mga oras na yon.Mabilis na umatras ang dal
“What is it?” tanong ni Hector nang mapansin niyang kanina pa nakatitig si Eunice sa kanyang cell phone.Simpleng umiling lang si Eunice at binalik iyon sa bag niya.“Wala po.”“Pinapauwi ka na ba ng asawa mo?” tanong niyang muli.“Hindi po, Sir.”Dahan-dahang tumango si Hector saka kinuha ang kamay
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga







