MasukBinuksan ni Eunice ang pinto ng banyo habang malakas ang kabog ng dibdib niya. Unti-unting nilamon ng takot ang buong pagkatao niya.
Marahil kung nangyari ito tatlong buwan na ang nakalipas, iba ang mararamdaman niya. Pero ngayon, takot na takot siyang makita ang resulta na pinakakinatatakutan niya.
"Pakiusap... huwag ngayon..." mahina niyang bulong.
![]()
“Huwag mong sabihin 'yan,” mahinang sabi ni Hector habang marahang hinahaplos ang buhok ni Eunice.“Pero—”“Wala kang kasalanan. Siya ang may kasalanan. At maniwala ka sa'kin, pagsisisihan niya ang ginawa niya.”Hindi pa rin mapigilan ni Eunice ang pagluha. Tuwing naaalala niya kung paano siya pinilit ni Dion, parang muling sumisikip ang dibdib niya. Noon pa man, kalmado at matiyaga naman itong manligaw sa kanya.Pero kanina...Para itong nawalan ng katinuan.“Gusto ko nang umuwi,” hikbi ni Eunice makalipas ang ilang sandali.Pakiramdam niya ay maayos na siya. Hindi rin niya maiwasa
“Ha?”Tulala lang si Brian, blangko ang titig nito. Lalong nagulo ang isip niya sa sigaw ni Mara. Para bang biglang tumigil sa pag-andar ang utak niya.Ang matapang na amoy ng dugo na pumuno sa ilong niya ay biglang nagpahigpit sa dibdib niya. Bumilis ang paghinga niya at nagsimulang mamuo ang malamig na pawis sa noo. Biglang bumalik ang matagal na niyang trauma.“Brian!” sigaw ulit ni Mara, mas malakas na kaysa kanina.Nang marinig ni Hector ang sigaw ni Mara, saka lang siya natauhan. Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras. Maingat niyang binuhat si Eunice. Maputlang-maputla ang mukha nito, at ang dugong patuloy na umaagos mula sa likod ng ulo nito ay parang dumudurog sa puso ni Hector.“Dadalhin k
“Dion, huwag kang gumawa ng kalokohan,” matatag na sabi ni Eunice kahit halos sumikip ang dibdib niya.Pinipilit pa rin niyang manatiling kalmado. Nakatayo na siya at dahan-dahang umatras para magkaroon ng kaunting distansya sa lalaki.Mabilis na naglibot ang tingin niya sa buong silid, naghahanap kahit ng pinakamaliit na pagkakataong makalabas. Pero halos wala siyang makita. Hinugot ni Dion ang susi sa pinto at ipinasok iyon sa bulsa ng pantalon niya, na para bang sinisigurado nitong wala nang paraan para makatakas si Eunice.Lalong lumakas ang kaba sa dibdib niya. Alam niyang ilang minuto pa bago matapos ang lunch break. At karaniwan namang nasa labas ang mga empleyado tuwing tanghalian.Nanginginig ang mga kamay na pinindot ni Eunice ang call button sa cel
“I'm sorry, Mr. Elizalde. Nagkaroon lang po ng kaunting hindi pagkakaunawaan,” mabilis na sabi ni Mr. Dizon, pilit pinapakalma ang sitwasyon.Lalo na at maaga pa. Kahit hindi pa nagsisimula ang office hours, halos puno na ang mga cubicle at nagsisimula nang dumating ang mga empleyado. Ayaw niyang lumaki pa ang isyung iyon.Salitan ang tingin ni Hector kina Dion at Eunice. Kalmado ang ekspresyon niya, pero matalim ang mga mata nito. Samantalang si Dion ay napayuko na lang. Hindi pantay ang paghinga nito, na para bang hindi na magkasya sa dibdib ang samu't saring emosyon na nararamdaman niya.Pero iba si Eunice.Para bang walang nangyari. Tahimik niyang binuksan ang computer, inayos ang mga folder, at sinimulang tingnan ang mga dokumentong nasa mesa niya. Bahagyang nanginginig ang mga kamay niya, pero nanatiling propesyonal at halos walang emosyon ang ekspresyon ng mukha niya.“Opisina ito,” sa wakas ay sabi ni Hector sa mababa ngunit matatag na boses. “Kung may personal kayong problema
“Bakit parang ilang na ilang ka?” panunukso ni Mara, halatang tuwang-tuwa sa reaksiyon ni Eunice.“Anong ilang?” mabilis na sagot ni Eunice. “Pinapakain ko lang si Hestia.”Napatawa si Brian. Kahit mukhang ipinagtanggol niya si Eunice kanina, nakakatawa rin talagang makita ang kaibigan niyang nagkakandarapa.“Sige na nga,” singit ni Brian. “Bilisan n'yo nang mag-almusal. Committee rin kayo. Kailangan na nating siguraduhin na ligtas na makakarating ang lahat sa venue ng activity ngayon.”“Committee ka rin naman, ah,” kontra ni Eunice.“Oo nga,” kaswal na sagot ni Brian. “Ang ibig kong sabihin, tayong tatlo ang nasa committee.”“Hindi rin naman ako masyadong makakatulong,” natatawang sabi ni Eunice. “Sabi ko na sa inyo, ngayong mismong event, si Hestia muna ang priority ko.”“Naku naman,” dramatikong reklamo ni Mara. “Niloloko niya tayo.”Napatawa si Eunice sa reaksyon ng dalawa niyang kaibigan. Wala pa silang dalawang taon na magkakakilala, pero mabilis silang naging malapit sa isa't i
“Eunice...” tawag ulit ni Mara mula sa labas.Napahinto sa paghinga si Eunice.Ganoon din si Hector. Nanigas ang buong katawan niya.“Anong gagawin natin?” mahina niyang tanong.“Shh,” mabilis na bulong ni Eunice.Itinaas niya ang isang daliri at marahang idinikit iyon sa labi ni Hector, hudyat na manahimik siya.Sunod namang tumango si Hector, saka bahagyang ngumiti habang nakatingin kay Eunice. Hindi talaga ito nagbago.Bigla niyang naalala ang nakaraan, noong minsang nagtago si Eunice sa banyo dahil lang natatakot itong may makaalam na magkasama sila sa iisang kuwarto.“Siguro tulog na siya,” narinig nilang sabi ni Mara mula sa kabila ng pinto.Makalipas ang ilang sandali, unti-unting nawala ang tunog ng mga yabag sa pasilyo.Napabuntong-hininga si Eunice sa ginhawa. Pinili niyang manatiling tahimik at magkunwaring tulog. Kapag binuksan niya ang pinto at nakita ni Mara si Hector sa loob ng kuwarto niya, siguradong magdududa ito.At alam ni Eunice na hindi rin naman magiging walang
“What is it?” tanong ni Hector nang mapansin niyang kanina pa nakatitig si Eunice sa kanyang cell phone.Simpleng umiling lang si Eunice at binalik iyon sa bag niya.“Wala po.”“Pinapauwi ka na ba ng asawa mo?” tanong niyang muli.“Hindi po, Sir.”Dahan-dahang tumango si Hector saka kinuha ang kamay
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga
Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng







