LOGIN“Ano namang ginagawa mo dito?” magka-krus ang magkabilang braso na tanong ni Adriana sa nakababata niyang kapatid. Hindi ito sumagot kaagad. Bagkus ay humakbang ito patungo sa kinaroroonan ng dalaga at yumakap dito.Hindi nagustuhan ni Adriana ang ginawa ni Marco kaya agad niya itong tinulak palayo. “Don’t you ever try to do that again. Baka hindi lang ‘yan ang abutin mo sa akin.”Lumunok si Marco. Nanatili siyang kalmado sa kabila ng sungit na tinatamasa niya. “Huwag ka nang magalit sa akin. Nagpunta lang naman ako dito dahil nag-alala ako sa’yo. Tinawagan ko kasi iyang si Enzo kanina. Nabanggit niyang dinala ka niya dito kaya nagmadali akong pumunta.”“Hindi ka na sana nag-abala. Wala ka rin namang maitutulong!”“Grabe ka namang magsalita, Ate Adriana. Kapatid mo pa rin ako, of course nag-aalala ako sa’yo.”Ngumisi si Adriana. Makailang beses siyang umiling bago tumugon. “Hindi ko kailangan ng simpatya mo kaya puwede ba… umalis ka na!”Ramdam ni Yaya Jona ang bigat ng sitwasyon. Al
“I want to go home…”Napakagat labi si Enzo dahil sa tinuran ni Adriana. “Wala pang sinasabi ang doktor na pwede ka ng lumabas kaya magahinga ka na muna diyan.”“Where’s Yaya Jona?” tanong ng dalaga. “Sabihin mo sa kaniya na ilabas na ako dito. Mas magkakasakit ako kapag nag-stay ako dito ng mas matagal.”“Wala siya. Pinauwi ko muna para kumuha ng ilang gamit mo.”Pilit na tumayo si Adriana. Pinaiiral na naman niya ang katigasan ng ulo niya.“I said I want to go home! Ano bang mahirap maintindihan do’n?” Hinawakan ni Adriana ang heplock na nakakabit sa kaniyang kamay. Tinakot niya si Enzo at sa kaba nito ay wala itong nagawa kung hindi ang sumunod. “Fine! Tatawag lang ako ng nurse o ng doktor para magtanong kung puwede ka ng lumabas. Diyan ka lang ha? Huwag kang gagawa ng kahit ano’ng kalokohang ikapapahamak mo.”Baka magtungo sa nurse’s station ay muling tinapunan ng tingin ni Enzo ang dalaga. Bakas pa rin sa mukha nito ang pagiging seryoso. “Excuse me… may I ask kung may result n
“Kumusta po siya, doc?”Halos sabay na napatayo sina Enzo at Yaya Jona nang lumabas ang doktor mula sa emergency room.Tinanggal ng doktor ang suot nitong face mask bago sumagot. “She's stable now.”Sabay na nakahinga nang maluwag sina Enzo at Yaya Jona.“Ano pong nangyari sa kaniya?” tanong ni Yaya Jona. “Bakit po siya nawalan ng malay?”“Severe exhaustion. Mataas ang stress level niya. M-may problema ba ang pasyente? Dahil bumigay ang katawan niya kaya siya nawalan ng malay.”Hindi nakaimik si Enzo. Parang may kung anong mabigat na bagay na dumagan sa dibdib niya.“Sa totoo lang po ay kamamatay lang po ng ama niya. Nagluluksa po siya sa pagkawala nito kaya po siguro siya nawalan ng malay.” Kinagat ni Yaya Jona ang ibabang bahagi ng labi niya. Sinusubukan niyang pakalmahin ang kaniyang sarili kahit pa alalang-alala na siya sa alaga niya. “Pwede na ba namin siyang makita?”Tumango ang doktor. “Maari pero isa-isa lang dahil kailangang magpahinga ng pasyente.”Matapos umalis ng doktor a
Ilang hakbang pa ang layo ni Adriana mula sa kuwarto ng kaniyang ama ngunit hindi na niya maiangat ang kaniyang mga paa. Para na itong dumikit sa sahig. “Fúck, Adriana! Bakit ba apektadong-apektado ka sa pagkawala ng ama mo, samantalang hindi ka naman naging mabuting anak dito noong nabubuhay pa ito? Hindi ba’t mas pinili mo nga na magpakalayo at mamuhay mag-isa sa ibang bansa kaysa tulungan siya lalo na noong kailangan ka niya?” Halos iuntog na nito ang kaniyang ulo sa pader habang kausap ang kaniyang sarili. Noong sandaling iyon ay pinipilit pa rin niya na pasukin ang kuwarto ng kaniyang yumaong ama.Makalipas ang ilang minuto ay nahawakan na rin niya ang doorknob ng pintuan ng kuwarto ni Don Alejandro. Kung tutuosin ay mabilis niya lamang sana na mapapasok iyon ngunit hindi niya mawari kung bakit hirap na hirap siya.“I’m home, dad! Nakabalik na ako dito sa bahay at nandito ako sa kuwarto mo ngayon. Naaalala ko pa noong bata pa ako… palagi mo akong pinagbabawalan na pumasok dito.
Nanatiling tahimik si Adriana matapos marinig ang sinabi ni Enzo. Hindi na siya sumagot pa.Sa unang pagkakataon mula nang dumating siya sa Pilipinas, pakiramdam niya ay wala siyang sapat na salita para ilarawan ang bigat na nararamdaman niya. Galit siya. Nasasaktan siya. At higit sa lahat ay nalilito siya. Halo-halong emosyon ang nararamdaman niya noong sandaling iyon."Kung buhay pa si dad..." mahinang sambit niya habang nakatingin sa kawalan. "Siguro sinigawan ko na siya."Bahagyang ngumiti si Enzo. "Sigurado akong sasagutin ka rin niya.""At sigurado rin akong hindi ko siya papatahimikin hangga't hindi niya ipinapaliwanag ang lahat."“Hindi na natin maibabalik ang panahon,” napabuntong hininga si Enzo tsaka itinuon ang tingin kay Adriana. “Kaso wala na siya. Siguro mas kailangan siya ng langit kaya siya kinuha kahit kailangan pa natin siya.”Ngumisi si Adriana. Pinitik niya ang noo ni Enzo bago tumugon. “Stúpid! Ano’ng kinuha ng langit ang pinagsasabi mo?! ‘Di ba sa ‘yo na mismo n
“Did you fúcking hear me, Lorenzo?! Ano’ng klaseng tao ang Marco na ‘yon? Dapat ba siyang pagkatiwalaan o hindi?”“Kung ako ang tatanungin ay oo. Dapat—dahil kapatid mo siya. Tsaka pinagkakatiwalaan din naman siya ng daddy mo. Binigyan pa nga siya ng mataas na posisyon sa kumpanya ‘di ba?! Kaya bakit hindi…” Enzo bit his lower lips. “Kayong dalawa na lang ang naiwan ng daddy niyo. Dapat siguro ay simulan mo nang kilalanin ang kapatid mo para mapadali ang buhay mo. Siya lang ang makakatulong sa ‘yo lalo na’t malaking responsibilidad ang gagampanan mo.”“Malaking responsibilidad? Ano’ng ibig mong sabihin?” Bumwelo si Enzo. Tumikhim siya bago sumagot. “Nakalagay sa last will and testament ng daddy mo na ikaw ang magmamana ng lahat ng ari-arian niya. Kasama doon ang posisyon niya bilang presidente.”Sa gulat ay umawang ang bibig ni Adriana. Napaliyad siya mula sa kaniyang kinauupuan. “Seryoso ka ba diyan, Lorenzo?! Masyadong mabigat ‘yang sinasabi mo. Alam mong bata pa lang ay buhay prin
“Enzo, tama ba ang narinig ko? Tinawag niyang papa si dad,” pag-uulit ni Adriana. “Sino ang lalaking ‘yan? Kapatid ko ba ‘yan?” Nangibabaw ang katahimikan sa paligid matapos itanong iyon ni Adriana. Ang iilang tao sa loob ng memorial chapel ay nakatingin lamang sa kanila na animo’y naghihintay sa
“Are you ready to see your dad? Kasi kung ready ka na, tara na!”Hindi kaagad nakasagot si Adriana. Noong sandaling iyon ay pakiramdam niya ay bumigat ang kaniyang mga paa. Handa na nga ba siya?Paano ba maghahanda ang isang tao para makita ang ama niyang wala nang buhay?Mariing napalunok ang dala
The next few hours passed in a blur. Adriana could barely remember how she managed to pack her belongings or book the earliest flight back to the Philippines.Noong mga sandaling iyon ay iba ang pakiramdam ni Adriana. Pakiramdam niya ay para siyang nakakulong sa loob ng isang bangungot na kahit ano
["I know you're living your best life in Spain, Miss Adriana, but you need to come back to the Philippines."] Adriana Ferrer frowned as she pressed the phone against her ear. Noong sandaling matanggap nito ang naturang tawag ay katatapos lamang nitong mag-shower at kasalukuyan itong nakatayo sa







