LOGINParamdam po kayo, kung may'ron man nagbabasa...
FERLY“Sige na, puntahan n'yo na siya…” sabi ni Mama habang tinatapik ang balikat ni Jyrone. Pagkatapos ay ngumiti siya sa akin.Pero si Jyrone...Halatang nag-aalangan. Hindi niya maalis ang tingin sa mama niya.Parang may gusto siyang itanong pero nahihirapan siyang magsalita.“Ferly, sige na. Puntahan n'yo na siya. Kanina pa siya naghihintay.”“Opo, Ma...” Inilingkis ko ang kamay ko sa braso ni Jyrone at tinitigan ko siya sa mga mata.Tumango lang siya at sumabay sa akin sa paglalakad.Pero ang bagal ng mga hakbang namin.Pagdating namin sa living room, agad na tumayo si Papa.Ngumiti siya, pero pilit.Bumitiw ako kay Jyrone at niyakap ko siya.“Kumusta ka po, Pa?” Hinaplos ko ang likod niya.“Ayos na ako… sa awa ng Diyos.” Kumawala kami sa yakap ng isa't isa. “Binigyan pa ako ng isa pang pagkakataong mabuhay.”Kay Jyrone na ang tingin niya habang sinasabi iyon.Pero si Jyrone, hindi pa rin gumagalaw sa kinatatayuan niya.Nagbago na rin ang ekspresyon niya.Kung kanina ay gulat at
FERLYMahigit isang buwan na ang lumipas mula nang makalabas ako ng ospital.Nakabalik na rin kami sa Maynila. Bumalik na rin siya sa pagiging COO.Ako lang ang hindi pa bumabalik sa pagiging doktor. Ayaw pumayag ni Jyrone, kasi ayaw niyang mapagod ako.Hindi man perpekto ang buhay namin sa ngayon, maayos na kami.Unti-unti nang bumabalik sa dati ang takbo ng buhay namin ni Jyrone.Hindi… iyon lang ang pilit naming ginagawa.Oo, madalas na kaming ngumingiti. Nagagawa na rin naming magbiruan.May mga pagkakataong nakakalimutan naming may mabigat pa ring bahagi ng buhay namin na hindi pa naaayos.Pero may mga gabing napapahinto ako. Biglang sumisikip ang dibdib ko.'Yong pakiramdam na may kulang.Ang pamilya ko.Napatingin ako sa phone ko. Nandito kasi ako sa kusina. Wala si Jyrone, kaya sumubok na naman akong tawagan sila.Pero hindi pa rin sila sumasagot.Choice talaga nilang huwag akong kausapin.Kasi nakikita naman nila ang pangalan ko sa screen.At kahit masakit, pinipilit kong una
JYRONE“For real?”Nahagod ko ang buhok ko at napatawa nang mahina.“Yeah, bro!”“Nasaan sila ngayon? Nakakulong na ba?”“No, they're dead! Ayaw nilang mahuli nang buhay. Nanlaban sila hanggang wala nang matira sa kanila.”Tinapik ni Papa ang balikat ko.“I told you… May awa ang Diyos. Malalampasan n'yo rin ang lahat ng problema.”Ngiti lang ang isinagot ko kay Papa. Pero puno ng saya ang puso ko.“Thanks, bro. Kung hindi dahil sa tulong n'yo… hindi namin malalampasan 'to.”Tumingin din ako kay Papa na hindi rin maitago ang saya.Hindi pa nga niya binitiwan ang balikat ko at pinipisil-pisil niya pa iyon.“I have to go… update kita later tungkol sa statement ng pulis.”Pagputol ng tawag, nayakap ko si Papa. Ngayon ay seryoso siyang nakatingin sa akin habang muli kaming naglalakad.Sumabay pa rin ako sa mabagal niyang paglalakad.Then lumingon siya sa akin.“Tapos na ang problema natin sa sindikato, pero hindi pa tungkol kina Daniel at Ferly.”Napabuga ako ng hangin. Balikat naman niya a
JYRONEIpinikit ni Ferly ang mga mata niya.Napailing namang tumingin sa akin si Papa.Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko kay Ferly.Gusto kong pagaanin ang loob niya. Pero alam kong kahit anong sabihin ko, hindi pa rin mabubura ang lungkot na nararamdaman niya.Hinawakan ko na lang ang kamay niya."Bigyan mo lang sila ng oras," mahina kong sabi. "Hindi naman agad nawawala ang galit."Tumingin siya sa akin.Unti-unting pumatak ang luha sa gilid ng mga mata niya.Agad ko iyong pinahid."Alam kong nasasaktan ka… alam kong nalulungkot ka. Pero, Ferly, kailangan mong maging matapang. Kailangan mong maging matatag. Para kay baby... para sa atin."Tumango siya.Ngumiti.Pero napakapait no'n.Marahan ko na lang siyang niyakap."Magpahinga ka na."Paulit-ulit kong hinaplos ang pisngi niya.Pinunasan ko ang bawat luhang tumutulo.Hanggang sa tuluyan siyang nakatulog.Maya-maya, naramdaman kong tinapik ni Papa ang likod ko.Paglingon ko, sumulyap siya kay Mama.Parang tahimik niyang ibinili
JYRONE"Ferly!"Parang tumigil ang tibok ng puso ko nang makita ko siyang namimilipit sa sakit.Mahigpit ang hawak niya sa tiyan niya habang namumutla ang mukha."Darling, look at me."Lumuhod ako sa tabi ng kama."Saan masakit? Tell me what's wrong.""Masakit... Ang tiyan ko..."Napapikit siya.Lalong lumakas ang kaba ko.Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong gawin.Hindi ko na siya hinayaang magsalita pa.Agad ko siyang binuhat."Jyrone..."'Yong sigaw niya, parang hinihiwa ang balat ko nang paunti-unti."Don't worry. Nandito ako."Mabilis akong lumabas ng kuwarto."Ma! Pa!"Sigaw ko habang kinakatok ko ang kuwarto nila at agad nang tumatakbo papuntang elevator."Jyrone!"Narinig kong tawag ni Mama.Halata sa boses niya ang pag-aalala.Rinig ko na rin ang mga yabag nila sa likod ko.Nauna pa si Papa na pindutin ang button pababa."Let's go."Mabilis akong pumasok sa elevator."Tatawag ako ng ambulansya," sabi ni Mama habang inilalabas ang cellphone niya.Umiling ako."Matatagalan
JyroneParang tumigil ang mundo ko. Ni hindi ko na alam kung gaano katagal akong nakatitig kay Ferly.Hanggang sa lumakas ang hikbi niya.Saka lang ako parang nahimasmasan.Hinawakan ko ang kamay niya. Nilapat sa labi ko."Pumayag ka ba?"Mabilis siyang umiling, kasabay ang hagulgol niya."Hindi... Hindi ko kayang mawala ka, Jyrone."Agad ko siyang hinapit at niyakap nang mahigpit."Hindi ko kayang mawalan ng tatay ang anak ko."Hindi man ako nagsasalita, pero napapangiti naman ako. Parang nabunutan ako ng tinik.Ako ang pinili niya... kami ni Baby."Tahan na..." maya maya ay nasabi ko."Galit lang sila—"Umiling siya."Hindi lang sila galit... Tinakwil na nila ako."Mas lalo pang lumakas ang iyak niya."Dahil ikaw ang pinili ko… dahil sinuway ko sila."Parang may kumurot sa puso ko. Hindi ko alam kung paano siya patatahanin. Hindi ko alam kung paano aalisin ang lungkot at sakit na nararamdaman niya ngayon.Dahan-dahan ko na lang hinaplos ang buhok niya."Darling..."Sinadya kong lambi







