KABANATA 3: DIVORCE

Nasa kalagitnaan ng E. Rodriguez highway si Rachel at ang kaniyang driver nang may napansin siyang isang pamilyar na sasakyan na nakabuntot sa kanila. 

Agad siyang napalingon habang ang mga kamay ay nakaalalay sa kaniyang tiyan na nakakaramdam ng sakit. 

“Kuya,” tinawag niya ang kaniyang driver na mahinahon lang sa pagpapatakbo ng sasakyan. “Please don't tell me si Harvey itong nakasunod sa atin,” pagbabanta pa niya. 

Napasaglit nang tingin ang driver sa kaniyang side mirror. “,Pasensiya na po, ma'am. Pero mukhang sasakyan nga po ni boss Harvey ‘yan.” 

Napalunok nang malalim si Rachel. Sa mga puntong ito, ang pinaka-ayaw niyang mangyari ay ang maabutan ng kaniyang fiancé na si Harvey. Hindi niya masikmura ang makita ng kaniyang mga mata ang manlolokong ‘yon. 

“Kuya, pakibilisan ang takbo. Hindi dapat Tayo maabutan ng lalaking ‘yan!” Utos nito. 

“Pero, ma'am. Saan tayo pupunta?” nagdadalawang-isip na tanong ng driver. 

“I don't know!” Napasigaw na lamang si Rachel. “Just drive faster!” 

Walang ibang nagawa ang kaniyang driver kundi sumunod na lamang sa bilin ng amo. Binusinahan nito ang mga sasakyan at mga motor sa unahan, at humarurot na parang may kung anong emergency. 

Muling lumingon si Rachel at nakitang mas lalo pang nakahabol ang sasakyang minamaneho ng kaniyang fiancé. Kung kanina ay nasa apat na sasakyan pa ang agwat nila, ngayon ay halos dalawang metro na lang ang pagitan. 

Bumusina ang itim na Ferrari ni Harvey mula sa likuran. Kasabay nito ay ang pagtunog ng telepono ni Rachel na kaniya ring tinatawagan. 

Pinagtanong takot, kaba, at adrenaline ang nangibabaw kay Rachel. Imbis na umupo na lamang ito at hayaan ang kaniyang driver na gawin ang kaniyang trabaho, inagaw niya ang manibela at sinubukang palitan ito. 

Nagpumiglas ang driver. 

“Ma'am, ako na po! Mapapahamak tayo!” natatarantang bulalas nito. 

Hindi nakinig si Rachel. Sa katunayan, mas lalo pang nakipag-agawan ito. 

Hanggang sa hindi nila namalayan pareho, may isang sasakyan ang humarurot sa kanilang kanan. 

Sumalpok ito sa kanila. Tumilapon any sasakyan sa gilid ng kalsada at tumirik ito nang pabaligtad. Kumawala ang makakapal na usok sa bumper, habang natigil sa pag-ikot ang mga gulong. 

Tumunog ang alarm, at sinundan ito ng tunog ng wangwang ng ambulasya. Nagsitipon ang mga tao sa paligid ng aksidente. 

Ilang segundo ang nakalipas, gumapang palabas ng basag-basag na bintana ang driver. Sugatan ang kaniyang mga kamay, habang duguan naman ang kaniyang ulo. 

Dahan-dahan itong gumapang papunta sa backseat ng sasakyan para tingnan ang estado ni Rachel. Wala siyang malay. 

******

Matapos ang halos apat na oras ay nagising na lamang si Rachel na namamanhid ang kaniyang katawan. Nakakaramdam rin siya ng matinding pagkakahilo. 

Sinubukan niyang ibuka ang kaniyang mga mata pero, at sa kabila ng nanlalabong paningin, kinabisado niya ang laman ng kwartong pinaglalagyan niya. 

Puro puti ang pintura ng kisame at ng mga dingding. Tahimik lamang ang paligid at walang gaanong ingay na narinig bukod sa huni ng monitor na pinanggagalingan ng maliliit na tubong nakakonekta sa kaniyang katawan. 

Sa kaniyang kaliwa ay may bintanang tinatabunan ng kulay asul na kurtina. Sa unahan lang nito ay may isang sofa na may magandang babaeng nakatulog na nakaupo. 

“Mom?” bulong ni Rachel pero hindi siya narinig. “Hey, Mom. Where am I?” muling sambit niya, pero sa parehong pagkakataon ay hindi ito pinansin. 

Hanggang sa bumukas ang pinto ilang segundo lang ang lumipas. Pumasok ang isang babaeng doctor habang nakasunod sa kaniya ang isang lalaking nurse na may dalang mga papeles. 

Tinanggal ng doctor ang kaniyang face mask at saka nilapitan si Rachel. Nagising naman ang nanay nito nang marinig ang pagkalabog ng mga paa sa sahig. 

“Rachel, darling, you’re awake!” mabilis itong yumakap sa anak. “I was so worried about you.”

Lumingon siya sa kaniyang likuran at saka lang napansin na mayroon palang doctor at nurse na naghihintay sa kanilang dalawa. 

“Sorry, doc. Pero ano po ‘yun?” 

Lumapit ng kaunti ang doctor sa kamang hinihigaan ni Rachel. “Mayroon lang po akong good news at bad news na nais ipaalam sa inyo.” 

Nagtitigan ang mag-ina matapos marinig ang sinabi ng doctor. 

“Ano pong good news?” Agad na sambit ni Rachel na sinubukan pa sanang bumangon pero biglang kumirot ang ulo nito kaya napabalik na lamang siya sa pagkakahiga. 

“The good news is, all the injuries you acquired during the accident are minor injuries. Maaari na po kayong madischarge kaagad kapag naprocess na po ang inyong mga papeles. Kung may mga nararamdaman man po kayo ngayon, they’re most likely because your bruises are still fresh. But they are nothing serious. You’ll be better in no time.” 

Napatingin ang ina ni Rachel sa kaniya sabay ngiti. Hinaplos pa nito ang mga buhok ni Rachel at hinimas himas ang kaniyang balikat. 

Samantala, may pangangambang nakapinta sa mukha ni Rachel. “How about the bad news? Anong bad news?” tanong nito. 

Lumapit ang nurse sa kaniya para iabot ang isang papel na tila resulta ng isang x-ray scan ng kaniyang tiyan. Matapos makita at maintindihan kung ano ang mga nakasulat dito, walang ibang nagawa si Rachel kundi umiyak na lamang. Bigla siyang humagulgol sabay yakap sa kaniyang ina. 

“I am so sorry, Ma’am. You might have made it out of the accident alive, but your baby didn’t.” Iniwas ng doctor ang kaniyang tingin sa mag-ina. “You just had a miscarriage.”

Matapos maipaalam ang balita, napalabas na lamang ng kwarto ang doctor at ang kasama niyang nurse. 

“This is his fault. This is all his fault! I am going to make him pay!” Nanginginig na bigkas ni Rachel habang nakabaon ang mukha sa dibdib ng kaniyang ina. Kasabay ng patuloy niyang pagtangis, naisipan ng kaniyang ina na gawin ang bagay na kahahantungan pa rin ng relasyon ni Rachel at Harvey nangyari man o hindi ang aksidente. 

“Toughen up, darling! Toughen up and file a divorce!” 

Nang marinig ang mga salitang ‘yon galing sa sarili niya mismong ina, nabuhayan ng loob si Rachel. Agad niyang hinablot ang kaniyang telepono sa mesa katabi ng kaniyang kama at saka tinawagan si Louis Litt, ang kaniyang best friend na legal counsel rin ng Specter Ross.

“Louis, ready the papers. It’s about time to teach that dickhead a lesson.”