KABANATA 2: ITIGIL ANG KASAL

“Rachel, anak, bakit ka umiiyak?” 

Lumingon si Jessica sa direksiyon ng pinto ng mansiyon kung saan napansin niya ang anak na padabog na naglalakad habang nagpupunas ng luha. 

Sinenyasan niya ang anak na lumapit sa kaniya. 

“Halika nga dito. Anong nangyari sayo?” 

Agad namang lumapit sa kanya si Rachel na parang batang magsusumbong dahil inagawan ng laruan. “Si Harvey…” 

Nang makaupo si Rachel sa kaniyang tabi, hinaplos ni Jessica ang kaniyang braso. Dahil hindi ito tumitigil sa pag-iyak, pinunasan niya ang mga luha nito gamit ang puting panyo na ginamit niya kanina habang kumakain ng kaniyang almusal na tinapay at mainit na tsokolate. “Anong meron kay Harvey at bakit iyak ka nang iyak?” 

Binigyan ni Rachel ang sarili ng ilang segundo para tumahan saka siya nagsalita. “Nahuli ko silang dalawa ni Donna na nakikipagtalik sa opisina.” 

Bumuntong hininga si Jessica. “Si Donna?”Sumandig siya sa backrest ng kaniyang upuan. “Ang dati mong sekretarya?” 

“Oo, siya mismo,” walang pag-aalinlangang tugon ni Rachel. 

“Naku, Rachel, anak…” Hindi mahanap ni Jessica ang tamang mga salita na dapat ay sasabihin sa kaniyang anak. Napatigil na lang ito nang bahagya, pinagmamasdan ang anak habang unti-unti ulit itong nagpakawala ng mga luha. 

Hindi pa man din natatapos ng ina ang nais niyang sabihin ay sumabat na agad si Rachel. “Alam ko, Ma. Pero huwag kang mag-alala,” matapang na tugon nito. 

Tumango na lang ang ina. “Anong binabalak mong gawin sa ngayon?” 

“Kung ano ang nararapat,” mapait na sagot nito. 

Tumayo si Rachel ilang segundo matapos ang pagsusumbong sa ina. Sa pangalawang pagkakataon ay nagpakawala ito ng isang malalim na buntong hininga. Tiningnan niya si Jessica saglit, bago tumalikod at tuluyang naglakad patungo sa kwarto nilang magkasintahan. 

Si Jessica ay ina ni Harvey at founder ng Pearson Building na ngayo’y mas kilala sa tawag na Specter Ross building. Binili ito ng yumaong ama ni Rachel na si William Specter, at ipinamana sa kaniya dalawang buwan bago ito pumanaw. Dahil sa naging magkatuluyan sila ni Harvey, nagpasya itong gawin siyang Name Partner, o sa madaling salita ay co-CEO ng kompanyang noo’y pagmamay-ari ng ina nito. Dahil sa pagsasanib pwersa ni Rachel at ni Harvey na parehong kilala bilang pinaka-magagaling na mga abogada sa kani-kanilang siyudad, tinitingala ngayon ang kompanyang Specter Ross dahil sa angking reputasyon nito. 

Sa kwarto, buong pwersang binuksan ni Rachel ang pinto ng walk-in closet nilang mag asawa. Sa pinakataas na bahagi ng drawer sa kanan, inabot niya ang kaniyang pulang maleta na walang laman at saka ito nilatag nang nakatiwangwang sa sahig. 

Habang nanunumbalik muli ang mga luha sa gilid ng kaniyang mga mata, isa-isa niyang hinugot ang kaniyang mga damit sa mga aparador at saka ito isiniksik sa loob ng maleta. 

Nang marinig ni Jessica ang ingay at pagdadabog sa loob ng kwarto, paika-ika siyang pumasok dito. Bumungad sa kanya si Rachel na nakaupo sa sahig at nagtutupi ng mga damit. 

“Rachel, anong ginagawa mo? Are you planning to leave?!” Sigaw ng ina ni Harvey; isang uri ng sigaw na mas tunog nag-aalala kaysa nagagalit. 

“Yes, Jessica. I’m leaving. I don’t think I will be able to share a room with my cheating fiance,” paunang sabi nito. Pero napahinto siya saglit, na para bang may biglang sumagi sa kaniyang isip, at saka lumingon muli. “Wait, no. My cheating ex-fiance,” pagwawasto niya habang diniinan ang huling salita. 

“Makikipaghiwalay ka sa kanya?” muling nagulantang na sabi ni Jessica. 

“Sorry, Jessica. Sa tingin ko’y ito talaga ang pinaka-nararapat kong gawin.” Binalik niya ang kaniyang atensiyon sa mga tinutuping damit. 

Napasuko na lamang sa kama si Jessica habang pinagmamasdan ang sarili sa malaking salamin na nakabalandra sa kalawakan ng dingding. “Pero…” Yumuko ito sabay mahinhin na sabi, “paano ang kasal?” 

Biglang napatigil sa pagbabalot ng gamit si Rachel. Sa maikling sandali ay tila nangdilim ang kaniyang paningin. Kasal? Anong kasal ang pinagsasabi ni Jessica? Wala siyang kaalam alam sa kasal. Hindi pa nila ito napag-uusapan ni Harvey. 

Bumangon mula sa sahig si Rachel at sumilip sa labas ng walk-in closet. “Kasal?” Nagulat na tanong niya. 

Napaiwas na lang ng tingin si Jessica. “So he didn’t tell you.” 

“Jessica, what are you talking about?” tanong ni Rachel. Nakakunot ang kaniyang noo, nagsasalubong ang kaniyang mga kilay na tila pinagtaguan siya ng sekreto ng mundo. Malakas ang pagkakapintig ng kaniyang dibdib na parang alam niyang may dapat siyang marinig pero hindi siya handang malaman. 

Tumayo mula sa kama si Jessica at saka lumapit ito kay Rachel. Hinawakan niya ang kaniyang mga kamay. Hinimas-himas niya ito. Tiningnan niya si Rachel sa mata at hindi niya hinayaang makaiwas ang mga ito. Nang makuha na niya ang buong atensiyon ng fiance ng anak, agad siyang nagtapat. “Harvey was planning to marry you. He proposed to you in Paris last year, yes, but this time, he said he wanted to make it official. Palihim niyang pinaplano ang lahat, Rachel.” 

Limang segundong hinimas-himas ni Rachel ang magaspang na mga palad ni Jessica bago ito pakawalan. “But was cheating with Donna part of that plan?” Tanong nito, halos pabulong, na parang sa kalagitnaan ng kaniyang pangungusap ay biglaan siyang nawalan ng boses. 

Nagsimulang lumuha si Jessica. Napatango na lamang siya. “No. It was not part of the plan,” tanging tugon niya. 

Habang may pilit na ngiti sa kaniyang labi, biglang sumagot si Rachel. “Then, tell him, Jessica. Walang kasalang magaganap. I’m done.” 

Tumalikod si Rachel at saka bumalik sa loob ng walk-in closet. Tinapos niya ang pag-iimpake habang naiwang nakatulala at tila nangingisay sa kinatatayuan si Jessica. Hindi siya agad nakaalis sa kaniyang pwesto.

Dalawang minuto ang nakalilipas ay muling lumabas si Rachel sa walk-in closet. Hatak-hatak niya ang kaniyang pulang maleta na hindi pa maayos ang pagkakasara. 

Hinalikan niya si Jessica nang madaanan ito, at saka iniwang nakatulala pa rin sa loob ng kwarto. Sa kaniyang paglabas ay sinara niya ang pinto. 

Sinundo siya ng kaniyang driver sa sala ng mansion at sabay silang tumungo ng sasakyan. Habang palabas, biglang tumunog ang kaniyang telepono. Tiningnan niya ito at nakitang si Harvey ang tumatawag. 

Habang umiiyak, tinitigan niya ang mga numero sa screen ng kaniyang telepono. May kirot sa kaniyang dibdib. At habang iniinda ito, sabay niyang pinindot ang berdeng buton sa screen ng telepono. 

Inilapit niya ito sa kaniyang labi sabay bigkas. “Sorry, Harvey. But we’re done.”