LOGINBryden's POV
"Yes! More... ohh fuck!""More... sige pa— haaa... fuck!"
"I'm cumming... ughh... shit!"
"Ohhh..."
Matapos ang mahabang halinghing, unti-unting nawala ang ingay na nagmumula sa kabilang kwarto. Bumalik ang katahimikan sa buong bahay—tanging mahinang ugong ng electric fan at paminsan-minsang langitngit ng kahoy ang maririnig.
Mariing napapikit ako habang nakahiga, nanginginig ang dibdib sa pigil na paghinga. Hawak-hawak ko ang aking malaki at galit na galit na alaga, pabilis nang pabilis ang pagtaas-baba ng aking palad dito. Tila naninigas ang mga binti at paa ako dahil sa pagkakaunat, habang ang isang kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang larawan.
"Damn..." mahinang ungol ko nang ako ay labasan ng mainit init at may kalaputang puting likido.
Saglit sakong napahiga nang nakapikit, parang ninanamnam ang init na kumalat sa katawan. Pero agad din akong napabalik sa ulirat. Kinapa ko ang tissue sa gilid ng kama—wala. Dahil biglaan lang din ang aking ginawang pagpaparaos, hindi ako nakapaghanda. Napailing na lang ako, napabuntong-hininga, at ginamit na lang ang aking underwear. Hindi ko na iyon isinuot pa; tanging boxer short na lang ang aking isinuot.
Habang nakahiga sa malawak na kama at nakatingin sa kisame, hindi ko mapigilang maalala ang nangyari kanina. Dahil sanay ako sa probinsya—gising sa gabi at tulog sa hapon—nagising ako nang hatinggabi. At hindi ko naman inaasahan na ang bubungad sa aking pagkagising ay ang nakakahumaling na mga halinghing ng taong aking pinapantasya: si ate Luna.
"Tanga ka, Bryden..." mahinang sabi ko sa sarili, mamaos maos pa ang boses. "Tama bang pagpantasyahan ang asawa ng kuya mo?"
Mariin akong dumapa at mariing pumikit, na para bang kayang pigilan ng pagpikit ang mga imahe sa isip ko.
"Tanga ka," bulong kong muli sa sarili—pero kahit sabihin ko iyon, hindi humuhupa ang bigat sa aking dibdib, ni ang init sa katawan.
At dahil nakaramdam ako ng gutom—dahil hindi ako nakapaghapunan kanina—agad akong bumangon. Walang pag-aalinlangan akong lumabas ng silid kahit wala akong suot na underwear; boxer short lang, kaya bakat na bakat ang aking pagkalalaki. Saglit pa akong huminto sa tapat ng pinto, nakinig sa paligid. Tahimik. Walang yapak. Walang boses.
Siguro naman tulog na sila… okay lang lumabas nang ganito, sabi-sabi ko pa sa aking isipan habang dahan-dahang isinasara ang pinto ng silid, pinipigil ang tunog ng seradura.
Ngunit sa pagharap ko—
Nabangga ko si Ate Luna.
"S-sorry…"
"Sorry!"
Sabay naming sabi, dahilan para matigilan kami at bahagyang mapatawa. May sandaling nagtagpo ang tingin namin pero maikli lang, pero sapat para maramdaman ko ang pagkakakuryente ng kaba sa aking batok.
"Buti nagising ka na," malambing ang boses na sabi ni ate Luna. "Nagugutom ka ba? Ipag-iinit kita ng ulam sa baba, tara."
Napakamot ako sa batok kahit hindi makati, dala ng hiya at ng kung anong mas malalim pang feelings na ayaw niyang pangalanan.
"Huwag na, Ate. Ako na," nakangiting sagot ko rito.
"Hahaha, ano ka ba. ’Wag ka nang mahiya. Tara na sa baba," natatawang sabi ni ate Luna. "Tulog na si Kuya mo. May kasabay ka sanang kumain."
'Okay lang… sabay naman kaming nilabasan,' sa isip isip ko pa.
Halos masampal ko ang sarili sa utak dahil kung ano-anong pumapasok sa isip ko.
Nang makarating kami sa kusina, agad binuksan ni ateLuna ang ilaw. Sa biglang liwanag, mas naging malinaw sa aking mga mata ang itsura ni Ate Luna—dahilan para siya ay saglit na napapigil ng hininga.
Nakasuot ito ng nightwear na kumikinang sa telang silk. Dahil maputi si ate Luna, mas bumagay rito ang suot; parang mas lalo siyang nagliwanag sa ilalim ng ilaw sa kusina. Kitang-kita ang hubog ng katawan niya, at bahagya ring bumabakat ang u***g dahil sa nipis ng tela.
Kung wala siyang bra… edi wala rin siyang panty? natanong ko sa aking isip habang nakatitig kay ate Luna na abala sa pag-iinit ng ulam. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang kalansing ng kawali, ang bukas-sarang takip ng kaldero, at ang amoy ng ulam na unti-unting kumalat—pero mas nangingibabaw pa rin sa akin ang tanawin na nasa aking harapan.
Dahil sa kung ano-anong gumugulo sa isip ko—at sa napakagandang tanawing nasa harapan—hindi ko masisi ang sarili dahil hindi ko mapigilan ang makaramdam ng init. Doon ko naalalang wala nga pala akong suot na underwear. Kaya ngayong ang alaga ko ay galit na galit, kitang-kita rin at bakat na bakat ito sa suot kong boxer short. Mabuti na lang at may kahabaan ang suot kong sando.
Ngunit hindi pa rin iyon sapat. Makikita pa rin ang kalakihan ng aking alaga kahit natatakpan ng puting sando.
Napailing na lang ako at saka mabilis na umupo, kunwaring inaantok, para maitago iyon. Inayos ko pa ang upo—bahagyang yumuko, bahagyang sumandal—na parang simpleng komportable lang, kahit ang totoo, nagpa-panic na ako sa aking kaloob-looban.
"Bryden," tawag ni ate Luna, dahilan para ako'y saglit na matigilan. "P’wede mo bang iabot sa akin yung liquid seasoning? Ubos na pala ’tong nasa baba."
"Ah… oo," kalmado kong sagot ngunit rinig na rinig ko ang tibok ng aking puso.
Nang itaas ko ang aking kamay upang abutin ang seasoning ay bahagya ring tumaas ang aking sando, dahilan para makita ni ate Luna ang bakat ng malaki at galit na galit kong pagkalalaki
Napansin ko ang saglit na pagkagitla sa muka ni Ate Luna bago ito nag iwas ng tingin, ngunit sa pag iwas niya ng tingin mula sa galit kong alaga ay ang siyang pagtama naman ng aming mga mata sa isa't isa.
Bryan’s POVHindi ko sinundan si Luna.Alam kong nasa labas siya kasama si Mara. Alam kong kailangan niya iyon, kahit may parte sa akin na gustong magmaneho papunta roon, hilahin siya pabalik, at sabihin sa kanya na dito siya dapat, sa bahay namin, sa tabi ko, sa buhay na pinili naming dalawa.Pero anong klaseng pagmamahal iyon kung kailangan kong bantayan para manatili siya?Kaya nanatili ako sa bahay.Mag-isa.Sa unang oras, naglinis ako. Hindi dahil madumi ang bahay, kundi dahil hindi ko alam kung saan ilalagay ang kamay ko. Inayos ko ang mesa, hinugasan ang isang basong malinis na, inayos ang unan sa couch, binuksan ang ref, isinara ulit. Para akong bisita sa sarili kong bahay.Doon ko lang napansin kung gaano karaming bahagi ng bahay ang may bakas niya.Hindi lang ni Luna.Ni Bryden din.May mug siyang naiwan sa pinakadulong shelf, yung kulay gray. May lumang resibo sa ilalim ng center table mula sa grocery na binilhan niya siguro noong wala ako. Sa kusina, may maliit na garapon
Luna’s POVKinabukasan, kinuha ni Mara ang cellphone ko.Hindi niya ito inagaw na parang kontrabida sa teleserye. Iniabot lang niya ang palad niya habang nakatayo ako sa may maliit na dining table ng condo niya, hawak ang kape na hindi ko naman iniinom.“Phone,” sabi niya.Napatingin ako. “Bakit?”“Dahil mukha kang hinihintay mong tumunog ang mundo bago ka huminga.”“Hindi naman.”“Luna.”Ibinigay ko ang phone.Ngumiti siya, tagumpay ang itsura. “Good. Lalabas tayo.”“Ayaw ko.”“Mas lalong lalabas tayo.”Wala akong nagawa. Minsan talaga, ang pinsan ay hindi kamag-anak. Multo ng konsensya na may lipstick.Dinala niya ako sa isang maliit na weekend market malapit sa park. Hindi mall, hindi opisina, hindi bahay. Puro halaman, kape, tinapay, handmade soaps, at mga taong mukhang alam kung paano magpahinga. Sa totoo lang, nakakainis sila tingnan. Parang ang dali-dali lang sa kanila huminga.“Pumili ka ng halaman,” sabi ni Mara.“May halaman na ako.”“Hindi yung para sa ibang tao. Par
Luna’s POVMahal din kita. I’ll wait until you’re ready, kahit masakit.Matagal kong tinitigan ang reply ni Bryden.Nasa guest room ako ng condo ni Mara, nakaupo sa gilid ng kama, habang sa labas ng bintana ay kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. Hindi ito bahay namin ni Bryan. Hindi rin ito unit ni Bryden. Walang gamit na nagpapaalala sa dalawa. Walang bracelet sa side table. Walang folio sa mesa. Walang boses na magtatanong kung kumain na ba ako.Dito, walang ibang pangalan na nakadikit sa pader.Ako lang.At nakakatakot pala iyon.Kinatok ni Mara ang pinto bago pumasok. Pinsan ko siya sa mother’s side, mas matanda sa akin ng dalawang taon, at isa sa iilang taong hindi nanghuhusga agad kahit halatang may apoy ka nang dala sa kamay.“Tea,” sabi niya, inabot sa akin ang mug. “At huwag mong sabihing okay ka. Hindi ako si tita.”Tinanggap ko ang mug at napangiti nang mahina. “Hindi ako okay.”“Good. Progress. At least honest.”Umupo siya sa tabi ko, hindi masyadong malapit. Ganun si Mara
Bryden’s POVTatlong araw kaming hindi nag-usap ni Luna.Hindi ko alam na kaya palang maging ganoon kahaba ang tatlong araw. Sa kalendaryo, maliit lang iyon. Tatlong kahon lang na puwedeng lampasan ng daliri. Pero kapag ang bawat umaga ay nagsisimula sa pagpigil na buksan ang chat niya, at ang bawat gabi ay nagtatapos sa pagtitig sa phone na walang ilaw, parang unti-unti kang nilalagari mula loob.Pumasok ako sa trabaho. Nag-ayos ng files. Sumagot sa utos. Uminom ng kape sa pantry kahit lasang karton na binasa sa lungkot. Si Marco, noong una, nagbiro pa. Noong ikatlong araw, tumahimik na rin siya.“Bro,” sabi niya habang lunch break, “hindi ko alam kung anong dinadala mo, pero mukha kang taong nanalo ng lotto tapos nawala yung ticket.”Napangiti ako, pero pagod. “Something like that.”“Hindi ako makikialam,” sabi niya, saka itinulak sa akin ang extra siomai niya. “Pero kumain ka. Hindi nakakagwapo ang suffering.”“Akala ko ba okay ako katrabaho?”“Okay ka katrabaho. Hindi ibig
Luna’s POVOo. Sinabi kong mahal kita.Matagal akong nakatitig sa screen.Hindi ko alam kung ilang beses kong binasa ang mensahe. Hindi ko alam kung ilang segundo akong hindi huminga. Ang alam ko lang, sa pagitan ng tatlong salitang iyon, parang may buong mundong bumagsak sa kandungan ko.Mahal kita.Galing kay Bryden.Hindi pahaging. Hindi biro. Hindi sa pagitan ng linya. Hindi sa titig na kailangan ko pang hulaan.Malinaw.At ang pinakamasakit, huli.O baka ngayon lang talaga kami parehong napilitang humarap sa bagay na matagal nang nakatayo sa gitna namin.Nanginginig ang kamay kong nag-type.Bakit ngayon mo lang sinabi?Naghintay ako.Walang sagot.Isang minuto.Lima.Sampu.Wala.Doon ko naintindihan. Hindi siya sumagot hindi dahil wala na siyang sasabihin, kundi dahil kung sasagot siya, pareho kaming babalik sa apoy na pinipilit naming layuan.Napaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang phone sa dibdib. Sa labas ng kwarto, tahimik ang bahay. Wala si Bryan. Siguro nasa daan na pauwi
Bryden’s POVHindi ako natulog bago ang pagkikita namin ni Kuya.Maaga akong dumating sa café na sinabi niya. Maliit lang ang lugar, nasa gilid ng tahimik na kalsada, malayo sa bahay, malayo sa opisina, malayo sa kahit sinong makakakilala sa amin. Umorder ako ng kape, pero hindi ko ginalaw. Nakatitig lang ako sa tasa habang iniisip kung ilang klase ng kapatid ang puwedeng maging traydor kahit wala namang hinalikan, wala namang hinawakan nang sobra, wala namang nangyaring puwedeng ituro ng daliri.Pero may mga kasalanang hindi kailangan ng ebidensya.Minsan, sapat na ang laman ng dibdib.Dumating si Kuya makalipas ang ilang minuto. Nakasuot siya ng simpleng polo, hindi office clothes, hindi rin pambahay. Mukha siyang hindi natulog nang maayos. Pagupo niya sa tapat ko, wala siyang sinabi agad. Tinignan niya muna ako, parang sinusukat kung kapatid pa ba ang kaharap niya o ibang lalaking kailangan niyang kamuhian.“Kuya,” una kong sabi.Umangat ang kamay niya nang kaunti. “Ako muna.”Tuma







